Αρχική > Αφασιαλάνδη, Ιστορία, Ιδέες > «Μυγιάγγιχτος εθνικισμός»

«Μυγιάγγιχτος εθνικισμός»

09/03/2010

Ποιος νεοέλληνας διανοούμενος έγραψε τα παρακάτω; [με αλφαβητική σειρά βάσει του επωνύμου]

Ενημέρωση: Μην μπείτε στον κόπο να απαντήσετε. Η ange-ta [βλ. σχόλια] εντόπισε απόσπασμα του κειμένου στον γκούγκλη [στον οποίο δεν είχα σκεφτεί να ψάξω]. Φυσικά, και άλλοι «μάντεψαν» σωστά το όνομα του συγγραφέα. Ψήφισαν τέσσερις φίλοι, οι τρεις το σωστό, ο τέταρτος  -με περισσή δόση χιούμορ- ψήφισε Γ. Βέλτσο!

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη, Η Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού (από τη μοντέρνα στη μεταμοντέρνα εποχή και από το φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία), β’ έκδοση, εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1995. Το πρωτότυπο είχε εκδοθεί στη Γερμανία γραμμένο στα γερμανικά το 1991. Ο Π. Κονδύλης προσέθεσε στην ελληνική μετάφραση την Εισαγωγή [«Η καχεξία του αστικού στοιχείου στην νεοελληνική κοινωνία και ιδεολογία»], απ’ όπου και το απόσπασμα που ακολουθεί (σελ. 44-45). Η Εισαγωγή αυτή, κάπου 40 σελίδες παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον -το απόσπασμα δεν είναι από τα πιο ενδιαφέροντα- οπότε αν βρείτε κάπου το βιβλίο διαβάστε το. Αξίζει τον κόπο. Δεν χρειάζεται καν να το ψάξετε: το βιβλίο του Π. Κονδύλη υπάρχει ολόκληρο σε ηλεκτρονική μορφή [ευχαριστίες στο Εργαστήριο Ερευνών Νεοελληνικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων] και μπορείτε να το κατεβάσετε σε pdf. Επειδή το αντίτυπο που έχω είναι της β΄ έκδοσης [1995], να διευκρινήσω ότι η πρώτη έκδοση του βιβλίου στα ελληνικά έγινε το 1991, άρα και η Εισαγωγή γράφτηκε τότε, πριν από είκοσι, δηλαδή, χρόνια.

Περισσότερα -πολύ περισσότερα!- για τον Παναγιώτη Κονδύλη και το έργο του στο ιστολόγιο Π. Κονδύλης (P. Kondylis), όπου εντόπισα και το link για το βιβλίο του.

Πλατειές μάζες, που για πρώτη φορά στην ιστορία τους τόπου τους «λάδωσαν τ’ άντερό τους» και επί πλέον απέκτησαν και τη μεθυστική συναίσθηση του κυρίαρχου και εκλεπτυσμένου καταναλωτή, θα αρνούνται πάντα να τη συνειδητοποιήσουν [σ.σ. «την άτεγκτη οικονομική αλήθεια ότι ο δρόμος της ανάπτυξης είναι ο δρόμος της συσσώρευσης, της εντατικής εργασίας και της προσωρινής τουλάχιστον (μερικής) στέρησης»], όπως επίσης θα αρνούνται να την ξεστομίσουν και να την κάμουν γνώμονα των πράξεών τους κόμματα, των οποίων πρώτη έγνοια ήταν, είναι και θα είναι η νομή της εξουσίας προς όφελος των φιλόδοξων και αυτάρεσκων στελεχών τους· ιδιαίτερα ιλαροτραγική από την άποψη αυτήν παρουσιάζεται η θέση της «αριστεράς», η οποία, όντας οιονεί καταδικασμένη να υπερασπίζει τα «λαϊκά» αιτήματα, υποχρεώνεται να γίνει σημαιοφόρος κάθε καταναλωτικής απαίτησης, αρκεί όποιος την προβάλλει ν ααυτοτιτλοφορείται «λαός» – υποχρεώνεται δηλαδή εξ αντικειμένου να προωθεί την εκποίηση της χώρας, αρκεί ο «λαός» να ζητή την εκποίηση αυτήν.

Υπάρχει ωστόσο κι ένας ακόμη λόγος, για τον οποίο μια τόσο απλή αλήθεια θάβεται πεισματικά κάτω από μύριες όσες εκλογικευτικές επινοήσεις. Ένας λαός, ο οποίος κάτω από την πολύχρονη και βαθειά επιρροή των ελληνοκεντρικών αερολογιών έχει μάθει να θεωρεί τον εαυτό του ως γένος περιούσιο και ως άλας της γης, αρνείται να βάλει με τον νου του ότι μπορεί να κάνει ο ίδιος κάτι τόσο εξευτελιστικό όπως το να ξεπουλάει τον τόπο του για να καταναλώσει περισσότερο.

Έτσι δημιουργήθηκε μια ψυχολογική στάση που ελάχιστα διαφέρει από τη συλλογική σχιζοφρένεια. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι σημερινοί Έλληνες με την καθημερινή τους πράξη κάνουν ό,τι μπορούν για να προσαρμοστούν κατά το δυνατόν γρηγορότερα και καλύτερα στις συνθήκες της παρασιτικής κατανάλωσης (και αυτή περιλαμβάνει οποιαδήποτε δραστηριότητα έχει ως τελική της συνέπεια τη διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα σε όσα παράγονται και όσα καταναλώνονται), ενώ ταυτόχρονα παραμένουν ιδεολογικά προσκολλημένοι σ’ έναν μυγιάγγιχτο εθνικισμό, ο οποίος κάνει ακόμα και όσους δουλεύουν άμεσα για λογαριασμό των ξένων ή αποζούν έμμεσα απ’ αυτούς να καταφέρονται φραστικά εναντίον τους. Ωστόσο είναι κάτι παραπάνω από αμφίβολο, αν οι ίδιοι θα ήσαν πρόθυμοι να επωμισθούν τις πρακτικές συνέπειες αυτού του εθνικισμού σ’ ό,τι αφορά την απόδοση της εργασίας και το ύψος της κατανάλωσης. Η ίδια σχιζοφρένεια διέπει και τη συμπεριφορά των κομμάτων, τα οποία πλειοδοτούν σε εθνικιστική ρητορεία την ίδια στιγμή που εκποιούν τον κρατικό μηχανισμό και το κράτος γενικότερα για να ικανοποιήσουν τις καταναλωτικές απαιτήσεις των ψηφοφόρων τους.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν ούτε σάτιρα ούτε καταγγελία, αλλά την περιγραφή της ιστορικής, κοινωνικής και ψυχολογικής κατακλείδας των διαδικασιών που έθεσε σε κίνηση η λειτουργία του κοινοβουλευτικού παιγνιδιού και της πελατειακής πολιτικής μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες του νεοελληνικού κράτους και έθνους.

Η σημερινή περιφανής κρίση δεν εντοπίζεται μόνο στο γεγονός ότι η κομματική εκποίηση του κρατικού μηχανισμού, μολονότι πέρασε στο στάδιο της διαρκούς εκποίησης της χώρας, ξεπέρασε πια τα όρια της οικονομικής αντοχής, ότι δηλαδή η πελατειακή πολιτική προχώρησε ως την αυτοκαταστροφή της και είναι υποχρεωμένη να βάλει η ίδια όρια στον εαυτό της προκειμένου να έχει τη δυνατότητα να συνεχισθεί μελλοντικά.

Επί πλέον η κρίση αγκαλιάζει τα θεμελιώδη ιδεολογήματα, πάνω στα οποία στήριξε το έθνος την αυτοσυνειδησία του, και προ παντός το ιδεολόγημα του ελληνοκεντρισμού. Η ελληνοχριστιανική εκδοχή του ελληνοκεντρισμού βρήκε την τελευταία συστηματική της πολιτική χρήση ως το ιδεολογικό όπλο του αντικομμουνιστικού στρατοπέδου στην εποχή του εμφυλίου πολέμου, αλλά και κατόπιν, όταν δηλαδή η χώρα ζούσε κάτω από τις συνέπειες του εμφυλίου πολέμου, μια από τις οποίες σε έσχατη ανάλυση ήταν και η δικτατορία.

[Η παραγραφοποίηση και οι υπογραμμίσεις δικές μου.]

Επειδή διαβάζω διάφορες φαιδρότητες, εν είδει βαθυστόχαστων αναλύσεων, που εξαπλώνονται εσχάτως «σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά» στα ελληνικά μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά, σχετικά με «το τέλος της μεταπολίτευσης» ή «τον εκπασοκισμό της Νέας Δημοκρατίας», μια-δυο παρατηρήσεις μόνον.

Ο εκπασοκισμός της ελληνικής πολιτικής σκηνής και εν γένει της ελληνικής κοινωνίας μετά το 1981, δεν αποτελεί παρά το ανώτατο στάδιο αυτού που αποκαλώ «μακρυγιαννισμό-παλαμηδισμό», και ο παραπάνω συγγραφέας αποκαλεί «κοινοβουλευτικό παιγνίδι και πελατειακή πολιτική». Σ’ άλλο σημείο του έργου του, ο ίδιος συγγραφέας μιλά για «πρόωρη εισαγωγή του κοινοβουλευτισμού» στην Ελλάδα, κάτι που είχε ως συνέπεια τα κόμματα να θεωρούν ως «έπαθλο» [που έλεγε κι ο Ροΐδης] την «κατάκτηση» του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος χρησιμοποιούνταν πάντοτε όχι για την εξυπηρέτηση του γενικού κοινωνικού συμφέροντος, αλλά για την εξυπηρέτηση «των ημετέρων» [πελατειακές σχέσεις κ.ο.κ.].

Ο εκπασοκισμός της ελληνικής κοινωνίας υπήρξε μια «τομή μέσα στη συνέχεια» του μακρυγιαννισμού-παλαμηδισμού. Ο μετεμφυλιακός [αλλά και σ’ όλη του την πορεία, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο] μακρυγιαννισμός-παλαμηδισμός περιοριζόταν αυστηρά και  μόνον στις πελατειακές σχέσεις Δεξιάς-κράτους-«εθνικοφρόνων πολιτών», ενώ σε ιδεολογικό-πολιτικό-κοινωνικό επίπεδο, επικρατούσε η πλήρης καταστολή.

Το ΠΑΣΟΚ μετά το 1981, υπέγραψε ένα «νέο κοινωνικό συμβόλαιο» με τον «λαό», οι βασικοί όροι του οποίου ήταν οι εξής: εμείς [το ΠΑΣΟΚ] είμαστε στην κυβέρνηση [και διαχειριζόμαστε τα του κράτους], εσείς [ο «λαός»] αρκεί να μας ψηφίζετε για να συνεχίζουμε να ελέγχουμε το κράτος, εμείς δεν διαταράσσουμε σε καμία περίπτωση τις πελατειακές σχέσεις κόμματος-κράτους-λαού, και εσείς είστε ελεύθεροι σε ιδεολογικό-πολιτικό-κοινωνικό επίπεδο να «κάνετε ό,τι θέλετε». «Ο λαός στην εξουσία, το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση», ήταν ένα από τα συνθήματα της εποχής. Εσείς, ως «λαός», κάνετε ό,τι θέλετε, αρκεί να «επιτρέπετε» [ψηφίζετε] σ’ εμάς να είμαστε κυβέρνηση και να ελέγχουμε το κράτος.

Και τα λοιπά, και τα λοιπά…

Συνεπώς, για μένα είναι σαφές ότι δεν τίθεται κανένα ζήτημα «τέλους της μεταπολίτευσης» αλλά ούτε και ζήτημα «ξε-εκπασοκισμού της Νέας Δημοκρατίας», για τον πολύ απλό λόγο ότι η «επιστροφή» στο προ-μεταπολιτευτικό καθεστώς είναι αδύνατη [αφού το καθεστώς εκείνο ήταν μια πιο light και brutal εκδοχή του πασοκισμού, και αφού το «νέο κοινωνικό συμβόλαιο» έχει ταιριάξει «γάντι» με τον νεοελληνικό λαό].

Ωστόσο, κάτι  «τελειώνει» σ’ αυτό τον τόπο και σ’ αυτή την εποχή, αλλά τι;

Θεωρώ πως όλοι μας αντιλαμβανόμαστε πλέον ότι η συγκεκριμένη δομή του νεοελληνικού κράτους και η συγκεκριμένη δομή της νεοελληνικής ιδεολογίας έχουν πια αγγίξει τα ιστορικά τους όρια.

Ως εδώ ήταν λοιπόν το «λαδάκι στο καντηλάκι» του νεοελληνισμού.

Ή θα πάμε παρακάτω – ή δεν υπάρχει παρακάτω.

Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι να «προτείνεις λύσεις». Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι να περιγράψεις το πρόβλημα. Και σ’ αυτό το ζήτημα «μαύρη ειν’ η νύχτα στα βουνά» της νεοελληνικής πολιτικής σκέψης…

Advertisements
  1. 09/03/2010 στο 15:14

    Μόλις το είδα. Η ψυχαγωγία σ’ αυτόν τον τόπο δεν έχει τέλος – όπως η μεταπολίτευση ή το ΠΑΣΟΚ 😉

    Σαμαράς: «Καταρρέει το σύστημα που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ»

  2. 09/03/2010 στο 15:15

    Όλοι μαζί θα κατακτήσουμε τη Νίκη.

    Και η Νίκη είναι γένους θηλυκού.

    Μια Νίκη, όχι για να πάρουμε την Εξουσία, αλλά για να αλλάξουμε την Ελλάδα.

    Μια Νίκη όχι για την παράταξή μας μόνο.

    Μια Νίκη για ολόκληρη την Ελλάδα!

    Ίδιος ο Αντρέας ακούγεται ο μπαγάσας…

  3. philalethe00
    09/03/2010 στο 16:41

    Μοιάζει πολύ με τον Κονδύλη, αλλά όχι τον ώριμο ηλικιακά, της εποχής, ας πούμε, της «παρακμής του αστικού πολιτισμού». 🙂

    Ουσιαστικά, μιλάει για αυτό που λέει ο Γιανναράς (αρχαιόπληκτο -ευρωλατρικό) κοραϊκό εθνικισμό(βλ. και συγγραφικές επιδόσεις του Παναγιώτη Κανελλόπουλου διεθνώς περί ευρωπαϊκού πνεύματος), που ήταν η κυρίαρχη ιδεολογία της Γαλλικής Επανάστασης, και με τον τρόπο που συνήθως το πράττει.

  4. philalethe00
    09/03/2010 στο 16:43

    Πάντως, σήμερα η κυρίαρχη ιδεολογία των ιδεολογικών μηχανισμών του Κράτους κατά οπορτουνιστή και αριστεριστή Λουί Αλτουσσέρ είναι τελείως άλλη, μην γελιόμαστε… Οπότε, διατηρούν μιαν ανεπικαιρότητα οι επισημάνσεις αυτές.

  5. 09/03/2010 στο 16:46

    Βέβαια όλα αυτά γράφονται πριν ασπαστεί η ελληνική αριστερά το νεο-φιλελεύθερο διεθνισμό

  6. 09/03/2010 στο 18:41

    Παναγιώτης Κονδύλης
    Η παρακμή του αστικού πολιτισμού. ( το βρήκα στο γούγλη για να μην πουλάω μούρη, αν και το ήξερα.

    Ομως, σε τι διαφέρει ο σημερινός πολίτης της δύσης; Μήπως αυτη δεν είναι και κριτική του μαρξισμού: «η αλλοτρίωση του ανθρώπου» και η αναγωγη του σε πράγμα, απο σκεπτόμενο υποκείμενο.
    Θα ήταν πάντως εξόχως δύσκολο να μπερδευτεί ο Κονδύλης με τον Γιαναρά.

  7. 09/03/2010 στο 18:45

    @ philalethe00

    «Πάντως, σήμερα η κυρίαρχη ιδεολογία των ιδεολογικών μηχανισμών του Κράτους κατά οπορτουνιστή και αριστεριστή Λουί Αλτουσσέρ

    Ο Λατούς χωρίζει τον εργο του Αλτουσερ σε νέο και ώριμο, κακώς τον λέτε οπορτουνιστη. Ζήτησε συγνωμη για όλα όσα έγραφε στην νεότητα του. Και αυτον τον ώριμο Αλτουσέρ η νεοφιλελεύθερη διανόηση τον κρύβει.

  8. 09/03/2010 στο 19:52

    @ philalethe00

    Μοιάζει πολύ με τον Κονδύλη, αλλά όχι τον ώριμο ηλικιακά, της εποχής, ας πούμε, της “παρακμής του αστικού πολιτισμού”. 🙂

    Ω! Τόσο μέσα και τόσο έξω, ταυτόχρονα! 🙂 Κονδύλης είναι και μάλιστα ο ώριμος Κονδύλης της «Παρακμής».

    Ουσιαστικά, μιλάει για αυτό που λέει ο Γιανναράς (αρχαιόπληκτο -ευρωλατρικό) κοραϊκό εθνικισμό

    Ουσιαστικά μιλάει για πολλά άλλα – και όχι ακριβώς γι’ αυτό. Στον ελληνοκεντρισμό δεν εντάσσει μόνον τον αρχαιοκεντρισμό αλλά και τον ελληνοχριστιανισμό. Ας μην παιδευόμαστε. Το βιβλίο υπάρχει στο διαδίκτυο, όποιος ενδιαφέρεται…

    Και ποια ακριβώς είναι σήμερα η κυρίαρχη ιδεολογία των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους;

  9. 09/03/2010 στο 19:54

    @ Herr K.

    Η φουκαριάρα η ελληνική αριστερά δεν ασπάστηκε απολύτως τίποτα. Απλά είχε την τύχη που είχε η αριστερά σ’ ολόκληρο τον πλανήτη: Απορροφήθηκε…

  10. 09/03/2010 στο 20:07

    @ ange-ta

    Ομως, σε τι διαφέρει ο σημερινός πολίτης της δύσης; Μήπως αυτη δεν είναι και κριτική του μαρξισμού: “η αλλοτρίωση του ανθρώπου” και η αναγωγη του σε πράγμα, απο σκεπτόμενο υποκείμενο.

    Ίσως σε τίποτα. Όμως μια διαφορά που εντοπίζω είναι ότι ο πολίτης της δύσης δεν αντιμάχεται τον -αυτόν, τον όποιον- δυτικό πολιτισμό, όπως ο νεοέλληνας πολίτης – που θέλει όλα τα καταναλωτικά, αλλά με δανεικά κι αγύριστα. Τέλος πάντων, μεγάλη συζήτηση, ο Κονδύλης λέει διάφορα, κι άλλοι λένε, και ποιος τους ακούει…

    Θα ήταν πάντως εξόχως δύσκολο να μπερδευτεί ο Κονδύλης με τον Γιαναρά.

    Έως αδύνατον θα έλεγα. Αλλά μην ξεσυνερίζεσαι τον Philalethe00. Την έχει την… κακιά συνήθεια να πετάει την μπάλα στην εξέδρα.

  11. 09/03/2010 στο 20:49

    Εξοχο και ολόσωστο εδάφιο Χρήστο…
    Και ΟΧΙ «ομφαλοσκόπηση», αλλά πραγματική εθνο-ψυχανάλυση.

    Και ο Ζίζεκ, δεν λέει κάτι διαφορετικό, όσον αφορά τη γενικότερη κατάσταση του κόσμου, στην οποία ο νεοέλληνας «προσαρμόστηκε» ατσούμπαλα και με αυταπάτες που αναλύει ο Κονδύλης. Η γενικότερη κατάσταση ΕΙΝΑΙ ο φιλελεύθερος καπιταλισμός, ο οποίος -σωστά είπες Χρήστο- ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΕ την αριστερά, αντί να την προσηλυτίσει.

    Ας σημειωθεί ότι θεμελιώδες χαρακτηριστικό κάθε φαντασίωσης είναι η έλλειψη συνειδητότητας για την ύπαρξή της. Φαντασιώσεις τις οποίες συνειδητοποιούμε παύουν να είναι φαντασιώσεις. Και εφόσον η (κάθε) ιδεολογία αποτελεί… γλυφιτζούρι της φαντασίωσης, δεν μπορούμε να της καταλογίσουμε συνειδητή επίγνωση του φαντασιακού της περιεχομένου, το οποίο ΙΣΩΣ αντιλαμβάνονται καλύτερα άλλοι, αλλά όχι όσοι ζουν ΜΕΣΑ στη φαντασίωση, ιδεολογικά / υπαρξιαξά κλπ. κλπ.

    Με βάση τέτοιες διαπιστώσεις μπορεί κανείς να επεκτείνει την ίδια κριτική και σε άλλα θέματα, άλλους τομείς, άλλες ιδεοληψίες, κ.ο.κ.
    Π.χ. η εμμονή ορισμένων στο νεόκοπο όρο «Νέα Τάξη» έχει συγκεκριμμένη φαντασιακή λειτουργικότητα, όπως φαίνεται. Για τους δεξιούς αποτελεί εύκολη αποφυγή του όρου «καπιταλισμός», ο οποίος (γι’ αυτούς) είναι εξ ορισμού «καλό πράμα», οπότε με το να μάχονται τη «νέα τάξη» μπορούν να διαγράφουν με μια μονοκοντυλιά πολλά ενοχλητικά γεγονότα, ιστορικά κυρίως. Είναι πιο αξιοπρεπές, πιο μοδάτο και πιο ελκυστικό να λένε ότι πολεμάνε τη «Νέα Τάξη» αντί για την παλιά Διεθνή Καπιταλιστική Ολιγαρχία η οποία ήταν εξίσου έντονη πολλές δεκαετίες πριν, χωρίς βέβαια τα σύγχρονα μέσα της καλωδίωσης και τα πολιτικά μέσα της άρσης περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων, κ.ο.κ.
    Στο μεταξύ…
    Η παγίδα της εσωστρέφειας, της ελληνοκεντρικής ομφαλοσκόπησης, ΑΚΟΜΗ και σαν το φαινομενικά αντίθετο παιγνίδι του (εξίσου απατηλού και εξίσου γιαλατζί) ΔΗΘΕΝ «αντι-εθνικισμού», είναι κάτι που πρέπει να αποφύγουμε σήμερα γιατί… δεν πάει άλλο. ΚΑΤΙ πρέπει να αλλάξει.

  12. philalethe00
    09/03/2010 στο 23:54

    @Χ. Μόρφος
    Προφανώς δεν έχεις διαβάσει αρκετά Γιανναρά. Θα σου φέρω, αν θέλης, το ίδιο το κομμάτι από το «Η Αριστερά ως Δεξιά -η Δεξιά ως παντομίμα». Ο Γιανναράς λέει για την κυρίαρχη ιδεολογία ως κοραϊκό εθνικισμό και μετά με κάποια δόση Χριστιανισμού ως «ελληνοχριστιανισμό», τον οποίο στο «προνόμιο της απελπισίας» έχει χαρακτηρίσει ως «μαύρη αντίδραση». Αν αυτό σου φαίνεται «πέταμα της μπάλας στην εξέδρα», τότε λυπάμαι, αλλά μάλλον είσαι εκτός πραγματικότητας.

    @ange-ta
    Μάλλον δεν φαίνεται αρκετά, ότι ειρωνεύομαι, έτσι; 🙂 Συγκεκριμένα, παίρνω την κριτική, την απίστευτα στενόμυαλη κριτική, που έχε ασκήσει ο τροτσκιστής μέντορας Έρνεστ Μαντέλ στον Αλτουσέρ σε ειδικό έργο του. Το βέβαιο είναι, ότι μετά ο Αλτουσσέρ «τα γύρισε» όλα, αλλά σίγουρα όχι προς την μεριά που θα ήθελαν οι θρησκευόμενοι μη-θεολογικοί νόες αυτοί… Ας πούμε, τα ΕΑΑΚ, που είναι μαρξιστές σταλινικοί, μαοϊστές, λενινιστές- μαρξιστές αντιρεβιζιονιστές κτλ., δέχονται τον «πρώιμο Αλτουσσέρ», αν δεν απατώμαι, έτσι;
    Ελπίζω να καταλαβαίνεις τώρα την συσχέτιση που κάνω μεταξύ των δύο, έτσι;

    Τέλος, σημειώνω για τον συντάκτη της ανάρτησης, ότι ο Κονδύλης έγραψε και αρκετά πιο μετά -αν 10 χρόνια είναι αρκετά πιο μετά-, και μίλησε για το πώς η Αριστερά καταγγέλλει γλοιωδώς «κάθε εθνικισμό», αντί να καταγγέλλει τον ιμπεριαλισμό, στο «Από τον 20ο αιώνα στον 21ο αιώνα», εκδ. Θεμέλιο, που είναι και από τα τελευταία του έργα.

  13. 10/03/2010 στο 00:18

    * «ποια ακριβώς είναι σήμερα η κυρίαρχη ιδεολογία των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους;»
    ακριβώς ο «γιαλατζι» αντι-εθνικισμός με κάποια κατάλοιπα ελληνοκεντρισμού (μυγιάγγιχτου). Είναι απόλυτα φυσικό λοιπόν η όποια αντιστασιακή διάθεση εκδηλώνεται να στρέφει ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ τα πυρά της κατά του αντι-εθνικισμού αυτού όπως παλιότερα στρεφόταν κατά του προηγούμενου επίσημου δόγματος, του «ελληνοχριστιανισμού» – ο πραγματικός αντίπαλος δεν έχει αλλάξει πάντως.

    * λέτε (ΧΜ, Ομαδεών) για απορρόφηση της αριστεράς. Πέρα από τη θέληση για απορρόφηση υυπάρχει και μια ιδεολογική συγγένεια μαρξισμού και φιλελευθερισμού (κοινή μήτρα) που διευκολύνει όσους θέλουν να περάσουν από τον έναν στον άλλον.

  14. 10/03/2010 στο 00:29

    [να χαιρετήσω και το Φιλαλήθη που γράφουμε συνήθως συγχρόνως και δεν συναντιόμαστε. Επίσης Φιλαλήθη, όχι ειρωνείες στην Ange-ta, διότι έχει βαρύ χέρι (διαδικτυακώς βέβαια 🙂 ]

  15. bfo
    10/03/2010 στο 00:44

    Και ποια ακριβώς είναι σήμερα η κυρίαρχη ιδεολογία των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους;

    Ο «αντιεθνικισμός», ο πολυπολιτισμός, η πράσινη ανάπτυξη, ο αντι-ελληνοχριστιανισμός, η διαχείριση, ο φιλελευθερισμός και όλα τα ωραία και προοδευτικά δε συμμαζεύεται.

    Ο εκπασοκισμός της ελληνικής πολιτικής σκηνής και εν γένει της ελληνικής κοινωνίας μετά το 1981, δεν αποτελεί παρά το ανώτατο στάδιο αυτού που αποκαλώ “μακρυγιαννισμό-παλαμηδισμό”, και ο παραπάνω συγγραφέας αποκαλεί “κοινοβουλευτικό παιγνίδι και πελατειακή πολιτική”. Σ’ άλλο σημείο του έργου του, ο ίδιος συγγραφέας μιλά για “πρόωρη εισαγωγή του κοινοβουλευτισμού” στην Ελλάδα, κάτι που είχε ως συνέπεια τα κόμματα να θεωρούν ως “έπαθλο” [που έλεγε κι ο Ροΐδης] την “κατάκτηση” του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος χρησιμοποιούνταν πάντοτε όχι για την εξυπηρέτηση του γενικού κοινωνικού συμφέροντος, αλλά για την εξυπηρέτηση “των ημετέρων” [πελατειακές σχέσεις κ.ο.κ.].

    Α, όχι δηλαδή όπως στο εξωτερικό δηλαδή, όπου ο Ρήγκαν, ο Μπους, ο Κλίντον, ο Μπους και ο Ομπάμιας π.χ. είχαν κύριο στόχο «την εξυπηρέτηση του γενικού κοινωνικού συμφέροντος».

    Βασικά, και πριν την μεταπολίτευση και μετά, ο κόσμος φταίει, που είναι «Μακρυγιαννικός». Δεν αφήνει τον εκάστοτε καλό Όθωνα και τους καλούς εξ εσπερίας σπουδαγμένους (perfumandos που λένε και στο Μεξικό) να έρθουσι να αναλάβουν τα πόστα σωστά και προς όφελος όλωνε…

    Όμως μια διαφορά που εντοπίζω είναι ότι ο πολίτης της δύσης δεν αντιμάχεται τον -αυτόν, τον όποιον- δυτικό πολιτισμό, όπως ο νεοέλληνας πολίτης – που θέλει όλα τα καταναλωτικά, αλλά με δανεικά κι αγύριστα.

    Αχ, τι κρίμα δηλαδής, δεν ενστερνιζόνται οι κάφροι οι έλληνες και την εργασιακή κλπ ηθική του δυτικού πολιτισμού, θέλουν μόνο τα αγαθά του ατάκα και επιτόπου…

    Ποιούς θυμίζουν;

    = = = =

    Θέλουν να κατέχουν άμεσα όλα τα αντικείμενα που τους δείχνουν και τους παρουσιάζουν ως αφηρημένα προσβάσιμα: θέλουν να τα χρησιμοποιήσουν άμεσα. Αυτός είναι ο λόγος που απορρίπτουν τις αξίες της ανταλλαγής, την εμπορευματική—πραγματικότητα που είναι η μήτρα της, η αιτία ύπαρξης της και ο τελικός της σκοπός, ο οποίος έχει προκαθορίσει τα πάντα. Μέσω της κλοπής και της δωρεάς επανακτούν μια χρήση η οποία αποκαλύπτει άμεσα το ψέμα του καταπιεστικού ορθολογισμού του εμπορεύματος, αποκαλύπτοντας ότι η σχέση τους και η εφεύρεση τους είναι τυχαία και μη αναγκαία. Το πλιάτσικο στην περιοχή του Ουάτς ήταν η πλέον άμεση πραγματοποίηση της διττής αρχής: «Στον καθένα ανάλογα με τις (ψευδείς) ανάγκες του» —ανάγκες οι οποίες καθορίζονται και παράγονται από το οικονομικό σύστημα το οποίο απορρίπτει η πράξη του πλιάτσικου.

    Αλλά το γεγονός ότι η διαφημίσεις της ευμάρειας παίρνονται τοις μετρητοίς και πραγματοποιούνται άμεσα αντί να επιδιώκονται αενάως στα πλαίσια της αλλοτριωμένης εργασίας και εν όψει ολοένα αυξανόμενων αλλά απλησίαστων κοινωνικών αναγκών —αυτό το γεγονός σημαίνει ότι οι πραγματικές ανάγκες εκφράζονται στην γιορτή, την κατάφαση του παιχνιδιού και το πότλατς της καταστροφής. Εκείνος που καταστρέφει εμπορεύματα δείχνει την ανθρώπινη του υπεροχή έναντι των εμπορευμάτων Απελευθερώνει τον εαυτό του από τις τυχαίες μορφές που επισκιάζουν τις πραγματικές του ανάγκες.

    «Η παρακμή και πτώση της Θεαματικής Εμπορευματικής-Οικονομίας», 1965, Κ.Δ

    = = = =

  16. 10/03/2010 στο 12:17

    @ philalethe00

    Προφανώς και δεν έχω διαβάσει καθόλου Γιανναρά. Αδυνατώ να διαβάσω έστω και μια επιφυλλίδα του των 700-800 λέξεων – κι όχι ότι δεν έχω προσπαθήσει. Και δεν με ενδιαφέρει τι λέει ο Γιανναράς για Δεξιά-Αριστερά, όπως δεν με ενδιαφέρει τι λένε οι ακροδεξιοί με το «δεν υπάρχει δεξιά, δεν υπάρχει αριστερά, υπάρχουν μόνον τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά». Αυτοί -και ο Γιανναράς- ζουν τον «καθημερινό εφιάλτη» τους σκεπτόμενοι τι θα είχε συμβεί αν είχαν κερδίσει οι κομμουνιστές τον εμφύλιο… Άλλα πράγματα με ενδιαφέρουν στο δίπολο Δεξιά-Αριστερά, για τα οποία έχω γράψει πλειστάκις, παραπέμποντας στα δέοντα.

    Και εκτός πραγματικότητας είμαι σίγουρα, αν συγκριθώ με κάποιους που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο με λυμένο το ζωνάρι…

    Και το τι έγραφε ο Κονδύλης «δέκα χρόνια μετά» [επτά το πολύ] έχει το ενδιαφέρον του, αλλά σχεδόν άλλο πράγμα είναι η κριτική στη νεοελληνική ιδεολογία [και στην αριστερή νεοελληνική ιδεολογία, όπως φαίνεται και στο ελάχιστο απόσπασμα που παραθέτω από την «Εισαγωγή»] και άλλο η κριτική στην Αριστερά [εν γένει, στον πλανήτη].

  17. 10/03/2010 στο 12:29

    @ Herr K.

    Και άλλα πολλά είναι η «κυρίαρχη» ιδεολογία του κράτους, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη και πόσο κράτος είναι αυτό το κράτος, και πώς συγκροτήθηκε, και πώς λειτούργησε και λειτουργεί και πάει λέγοντας…

    Για την κοινή μήτρα, συμφωνούμε, κι εγώ και κάμποσα ποστάκια εδώ μέσα 😉

  18. 10/03/2010 στο 14:05

    @ bfo

    Η μπάλα, ως συνήθως, στην εξέδρα…

  19. 10/03/2010 στο 14:31

    @Herr K.
    Συμφωνώ και επαυξάνω, όταν λες π.χ.
    Πέρα από τη θέληση για απορρόφηση υπάρχει και μια ιδεολογική συγγένεια μαρξισμού και φιλελευθερισμού (κοινή μήτρα) που διευκολύνει όσους θέλουν να περάσουν από τον έναν στον άλλον.

    Ε, ναι… μάλιστα τελευταία που μελετάω ΠΟΛΥ Ζίζεκ, τα ίδια λέει ΚΑΙ εκείνος. Πρόκεται για μια «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΟΥΤΟΠΙΑ», όπως την αναλύει, όπου ΝΟΜΙΖΕΙ κανείς πως ήρθε το «τέλος των ιδεολογιών» (κατά Φουκουγιάμα) κι αυτό ΕΙΝΑΙ σαγηνευτικό διότι επιστρατεύεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ κάποια υπαρκτά ανθρωπιστικά θέματα, δικαιώματα, κλπ.

    Για σένα και για το Χρήστο έχω όμως μια νέα μου διαπίστωση να υποβάλλω, μελετώντας Ζίζεκ. Οτι… -τελικά- ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τα ΙΔΙΑ τα ανθρώπινα δικαιώματα ή άλλες «ελευθερίες» (με ή χωρίς εισαγωγικά) που μετράνε, ΟΥΤΕ είναι εφικτό όλα αυτά να τα απαξιώσουμε, να τα απορρίψουμε σαν σάπια ή (πάντα) υποκριτικά. Ο καπιταλισμός προσπαθεί να περάσει τον εαυτό του, σαν ΔΗΘΕΝ αυτονόητα συνδεδεμένο με όλα αυτά. Λύση δεν είναι να γίνουμε… πολέμιοι των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ΟΥΤΕ ΚΑΝ να τα ειρωνευόμαστε, θεωρώντας όσους τα υπερασπίζονται ανειλικρινείς ή εγκάθετους. Οι περισσότεροι είναι απλώς ΑΓΡΙΩΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΜΕΝΟΙ, αλλά ΚΑΙ ειλικρινείς, διότι πρώτα-πρώτα τον ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ κοροϊδεύουν, ΑΝ νομίζουν (με «ουτοπικό τρόπο») ότι όλα αυτά είναι ο κύριος και ο μοναδικός «αριστερός στόχος» ΕΛΕΩ καπιταλισμού.

    Ο Ζίζεκ ασκεί φιλική (αλλά έντονη) κριτική λοιπόν και σε όλους τους… αριστερούς φίλους του, που ΣΑΓΗΝΕΥΤΗΚΑΝ από την Φιλελεύθερη Ουτοπία, να νομίζουν ότι η Αγορά είναι δεδομένη και αιώνια και ότι το μόνο που μετράει είναι να διευρυνθούν εντός του ΤΡΕΧΟΝΤΟΣ συστήματος τα ανθρώπινα δικαιώματα, κλπ. Και -συμπληρώνει- στην ΠΡΑΞΗ συμβαίνει ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ (δηλαδή τα ανθρώπινα δικαιώματα συρρικνώνονται) !!!
    (νομίζω Χρήστο ότι ο Κονδύλης είναι ένας… Ελληνας Ζίζεκ, σε ορισμένα που λέει)

    Για τους αγαπητούς και οξυδερκείς (αλλά.. όχι πάντα σωστούς) φιλαληθη και bfo, αναρρωτιέμαι αν η «μπάλα στην εξέδρα» οφείλεται στο ότι (έστω και άθελά τους) προτάσσουν την ΜΟΝΟκουλτούρα σαν αντίδοτο της «πολυπολιτισμικής ανοχής», δηλαδή δρουν με βάση το ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΟ δίπολο «παγκοσμιοποίηση versus εθνικισμός» κλπ. κλπ.
    Μα… φίλτατοι, το ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ πρόβλημα της πολυπολιτισμικής ανοχής είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ότι είναι ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ και ΚΡΥΠΤΟ-ρατσιστική, όχι κάτι άλλο…

  20. 10/03/2010 στο 14:42

    @HerrK, @Χρήστο

    Εν κατακλείδι λοιπόν… θα άλλαζα το λεχθεν του Herr K στο εξής (διαλεκτικό συμπέρασμα):

    ΔΕΝ υπάρχει «θέληση» για απορρόφηση, αλλά υπάρχει μια ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ απορρόφηση, που ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ στην ιδεολογική συγγένεια μαρξισμού και φιλελευθερισμού (κοινή μήτρα) που διευκολύνει όσους θέλουν να περάσουν από τον έναν στον άλλον.

    Ενα (μικρό σχετικά) λάθος της πατριωτικής αριστεράς που εντόπισα…
    ειναι ρε παιδιά… ότι ΔΙΝΕΤΕ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ στη ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ των ΑΛΛΩΝ.
    Μα… ξεχνάτε ότι η ΦΥΣΗ της ιδεολογίας ΕΙΝΑΙ η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ, η ΜΗ-συνειδητότητα.

    Αρα, Οποιος κυνηγάει τη «ρίζα» του προβλήματος στην «ιδεολογική συγγένεια» ρίχνει λοιπόν τη «μπάλλα στην εξέδρα», διότι -απλούστατα- ΚΑΙ ο Μάρξ ήταν ένας… ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ οικονομολόγος της εποχής του και ΦΥΣΙΚΑ υπάρχει αυτή η συγγένεια. Το πρόβλημα όμως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ αυτή η συγγένεια αλλά η ΟΥΤΟΠΙΚΗ και ΑΦΕΛΗΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗ πως μπορεί να συνεχιστεί, καν, ΜΕΣΑ στον καπιταλισμό!!!

    Ε, η ΑΠΩΘΗΣΗ του προβλήματος οδηγεί στην ιδεολογική τύφλωση. Ζουν δηλαδή στην ΚΟΣΜΑΡΑ τους, ακολουθώντας το σενάριο «σκόνη στ’ αρχίδια του καπιταλισμού»…
    (το βίντεο το έδωσα ΗΔΗ και το είδατε, αν όχι, λινκ στο ψευδώνυμό μου κλπ)

  21. 10/03/2010 στο 15:14

    @Ange-ta
    Θυμήθηκα τώρα… τον παλιό καιρό που παρεξηγιόμασταν, επειδή υπερασπιζόμουν τις… ανθρωπιστικές υπερβολές ιδεαλισμού του Θανάση Τριαρίδη, που τον θεωρούσες… -περίπου- εγκάθετο ή προδότη (κ.ο.κ.). Ε, έχει ΜΕΓΑΛΟ γέλιο, το ότι ο ΑΦΕΛΗΣ Τριαρίδης έπεσε θύμα του… Ναρκισσισμού του ΥπερΕγώ του (κατά Ζίζεκ / Λακάν)… να νομίζει ότι ΟΛΑ τα προβλήματα της ανθρωπότητας θα λυθούν (αυτομάτως) αν ξεριζώσουμε από μέσα μας την κτηνωδία, τον βαρβαρισμό και τον εθνικισμό (όπου ο τελευταίος κατά τον ίδιο συνδέεται -ΠΑΝΤΑ- με τα άλλα δύο).

    Στην πραγματικότητα, ΔΕΝ έχει άδικο ο Τριαρίδης σε πολλά, αλλά έχει άδικο να υποθέτει πως όλα τα προβλήματα ΛΥΝΟΝΤΑΙ μέσω μιας Νέας Ανθρωπιστικής ΗΘΙΚΗΣ (όπου βάση κάθε ηθικολογίας είναι η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ και ο ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ) οπότε (με αυτό τον τρόπο) ΚΑΛΑ κρατεί η «Φιλελεύθερη Ουτοπία» ΚΑΙ γι’ αυτόν. Τώρα, εγώ ως άπατρις… φιλέλλην / πρώην Ελληνας εξωτερικού, ΔΙΟΛΟΥ δεν νιάζομαι να υπερασπιστώ μία… εθνική παρθενία ή Εθνική ηθική (υπερ)Αξία. Μπορώ με τον Τριαρίδη ΚΑΙ να συμφωνώ ΚΑΙ να διαφωνώ, βρίσκοντας μάλιστα το «θέμα του»… τρύπα στο νερό! 🙂

  22. bfo
    10/03/2010 στο 15:50

    Η μπάλα, ως συνήθως, στην εξέδρα…

    Ευτυχώς που η ομάδα έχει και φοβερούς γκολτζήδες που την ρίχνουν στο αντίπαλο τέρμα από την σέντρα…

    …και που δεν χάνονται σε παραστοχεύσεις και ιδεολογικές αγκυλώσεις, όπως εγώ…

  23. 10/03/2010 στο 16:17

    Με αφορμή την αναφορά σου στο φαντασιακό, Ομαδεών.

    Μεταξύ (όλων) μας: όλοι μας έχουμε κάπου την ιεραποστολική ψευδαίσθηση ότι ξεσκεπάζοντας την «ιδεολογία» ξεσκεπάζουμε και τα κίνητρα του φορέα της, άρα ο κόσμος γίνεται καλύτερος, διότι λιγότερο αλλοτριωμένος κτλ. κτλ.

    Ακόμη όμως και με αυτήν την ψευδάισθηση, το γεγονός παραμένει: το ξεσκέπασμα αυτό είναι μία σωτήρια προσωπική άσκηση διανοητικής εντιμότητας.

  24. 10/03/2010 στο 17:01

    @Herr K.
    ΣΩΣΤΑ ! Το ΠΙΟ μεγάλο όφελος, όμως,είναι άαααλλο…
    =η απαλλαγή από τις ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ φαντασιώσεις (έκαστος στο είδος του και για τον ίδιο)…

    Αυτό πρέπει να προηγηθεί της επικοινωνίας, της συσπείρωσης, της συστράτευσης…

    Γιατί αλλιώς υπάρχει «unfinished business» μεταξύ μας που προκαλεί ΑΝΑΙΤΙΕΣ συγκρούσεις! Χρειάστηκε να κάνω τεράστια αυτοκριτική (όπου βοήθησαν και άλλοι βέβαια) πριν αρχίσω τα «ανοίγματα» και τη μετατροπή πρώην «εχθρών» σε ΦΙΛΟΥΣ! 🙂

  25. 10/03/2010 στο 17:50

    Ε, ναι, το ίδιο ακριβώς λέμε για το όφελος.

  26. philalethe00
    10/03/2010 στο 20:02

    @Χ. Μόρφος
    Ξέφυγες. 🙂 Κοίτα, είναι αφ’ενός τεράστια άγνοια(για το αμαρτωλό του πράγματος θα μιλήσει η συνείδηση -αν μιλήσει τώρα) να συγκρίνουμε τον Γιανναρά με τον «Στόχο». Είναι αυτό που λέει και ο Γιανναράς, με εκπληκτικά αυτεπίγνωση από την αρχή(όταν ήταν 30-35 και έγραφε στο genetically modified «Βήμα» -ως και το 2000), ότι η μόνη εκδοχή ελληνικότητας που κυκλοφορεί στην πολιτική αγορά είναι αυτή που μας περιέγραψες, που, μεταξύ μας, δεν είναι και πολύ ελληνικότητα.

    2)Περί νίκης των κομμουνιστών(σικ): φαίνεται, ότι το ίδιο πρόβλημα έχουν όλοι πλην σταλινικών. Μήπως ξεχάσαμε, ότι ο Καστοριάδης και στην τροτσκιστική του εποχή και μετά μιλούσε για «σταλινική εξέγερση»; Ή γιατί η ΟΠΛΑ «εφαγε» τους τροτσκιστάς; Άφησε, δηλαδή, που ο Γιανναράς καμιά τέτοια αγωνία δεν έχει. Απλώς, είναι όντως γεγονός, ότι κάποιοι παληοί σταλινικοί είναι σαν να κάνουν revanche με το να σωρεύουν π.χ. γλοιώδη επιθετάκια για όσους δεν συμφωνούν με τα όσα ξεφουρνίζουν από καθέδρας στηλών σε εβδομαδιαίες εφημερίδες. (Το ψέμα δεν έχει κοντά ποδάρια; Ή μήπως γεμίζει με τις συγκεκριμένες ταξικές σχέσεις κάθε φορά αυτή η ιδέα -ποιος ξέρει…)

    3)Όντως είναι περί τα 7 χρόνια, κρίνοντας από τις χρονολογίες πρώτης έκδοσης.
    Για ένα σχόλιο σε αυτό που λες, δες εδώ:
    http://philalethe00.wordpress.com/2010/02/21/%cf%8c%cf%84%ce%b1%ce%bd-%ce%bf-%ce%b4%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%87%ce%ad%cf%81%cf%84%cf%83%ce%b5%ce%bd-%ce%ae%cf%81%ce%b8%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b4/

    @Herr K.
    Το έμπυρον έχει θετικό πρόσημο πάντα. 🙂
    Πολλές χαιρετισμούς σε όλους!!

  27. philalethe00
    10/03/2010 στο 20:05

    ΥΓ Πολλούς. Και πολλές ευχές. 🙂 (Μου ξέφυγαν κι άλλα.)

  1. 11/03/2010 στο 16:52
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: