Αρχείο

Archive for 11/03/2010

Θυμάστε τις «δηλώσεις» του Χένρυ Κίσσινγκερ και τα πρόσφατα «αποσπάσματα» από το «βιβλίο» της Θ. Δραγώνα; Ε, θαυμάστε τώρα και τα όσα «έγραφε» ο Κ. Σημίτης το 1992…

Είπα να απεργήσω σήμερα, αλλά ο δαίμων του διαδικτύου δεν με αφήνει σε ησυχία…

Προ ολίγου διάβασα στο antinews [Κι όμως, ο Γιώργος ακολουθεί τον δρόμο που άνοιξε ο Σημίτης] τα εξής:

Το έτος 1992, ο κ. Σημίτης έγραψε και κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο “Εθνικιστικός Λαϊκισμός ή Ελληνική πολιτική”. Στην πρώτη έκδοση και στη σελίδα 75, διαβάζουμε τις θέσεις του κ. Σημίτη ως προς την ιδέα του Έθνους και ως προς την Ελληνική Χριστιανική παράδοση. Παραθέτουμε τη σχετική παράγραφο κατά γράμμα

«Η πολιτική μας είναι να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο την αδιαφορία απέναντι σε εξελίξεις με ιδεολογικό προσανατολισμό, μια χωρίς απήχηση ελληνική χριστιανική παράδοση. Να εμποδίσουμε και να αποτρέψουμε με κάθε κόστος την προσήλωση στην ιδέα του Έθνους και στη χριστιανική παράδοση, που αποδυναμώνει και εγκυμονεί κινδύνους σε μία σύγχρονη παρουσία, που πρέπει να έχει η Ελλάδα

Κωνσταντίνος Σημίτης

Μετέπειτα Πρωθυπουργός της Ελλάδος

Δεν χρειάζεται να έχει θητεύσει κανείς σε [φαιοκόκκινη] σχολή προπαγάνδας για να υποψιαστεί ότι το τσιτάτον είναι μούφα.

Κατ’ αρχάς, ο τίτλος του βιβλίου ήταν Εθνικιστικός Λαϊκισμός ή Ελληνική Στρατηγική; και ουχί Εθνικιστικός Λαϊκισμός ή Ελληνική Πολιτική.

Κατά δεύτερον, τα έγραψε πράγματι όλα αυτά ο τέως πρωθυπουργός; Δεν έχω διαβάσει Κ. Σημίτη (πολυγραφότατος!), οπότε ανέτρεξα στο διαδίκτυο. [Για τα περί πρώτης έκδοσης του βιβλίου, παρακάτω].

Ω, ναι! Τα έχει «γράψει»! Το τσιτάτον αναπαράγεται σε ουκ ολίγα ιστολόγια και ιστότοπους.

Σε ένα απ’ αυτά [επιλεγμένο σχεδόν στην τύχη, απ’ όπου ίσως έγινε κι η κοπυπαστάδα του antinews, τα δύο κείμενα ταιριάζουν «κατά γράμμα»], διαβάζουμε – μεταξύ άλλων [το τσιτάτον υπογραμμισμένο στο πρωτότυπο]:

Το έτος 1992, ο κ. Σημίτης έγραψε και κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο «Εθνικιστικός Λαϊκισμός ή Ελληνική πολιτική». Στην πρώτη έκδοση και στη σελίδα 75, διαβάζουμε τις θέσεις του κ. Σημίτη ως προς την ιδέα του Έθνους και ως προς την Ελληνική Χριστιανική παράδοση. Παραθέτουμε τη σχετική παράγραφο κατά γράμμα : Η πολιτική μας είναι να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο την αδιαφορία απέναντι σε εξελίξεις με ιδεολογικό προσανατολισμό. Μια χωρίς απήχηση Ελληνική Χριστιανική παράδοση. Να εμποδίσουμε και να αποτρέψουμε με κάθε κόστος την προσήλωση στην ιδέα του Έθνους και στη Χριστιανική παράδοση, που αποδυναμώνει και εγκυμονεί κινδύνους σε μια σύγχρονη παρουσία που πρέπει να έχει η Ελλάδα. Το ως άνω κείμενο εξαφανίσθηκε από την έκδοση του βιβλίου, όταν ο κ. Σημίτης έγινε πρωθυπουργός.

Ο τίτλος του βιβλίου είναι και πάλι λάθος. Δεύτερη έκδοση του βιβλίου δεν έγινε ποτέ, απ’  όσο μπόρεσα να διαπιστώσω ψάχνοντας στο διαδίκτυο. Και η πρώτη έκδοση του 1992 είναι εξαντλημένη. Άρα κανένα κείμενο δεν «εξαφανίσθηκε από την έκδοση του βιβλίου».

Τώρα, αν είχαμε το βιβλίο τι ακριβώς θα διαβάζαμε στη σελίδα 75;

Καλό ερώτημα. Μόνον που δεν μπόρεσα να βρω το βιβλίο.

Αυτό που βρήκα είναι κάτι «παρόμοιο». Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κ. Σημίτη που αναδημοσιεύτηκε στο βιβλίο για τη Νεολληνική Γλώσσα της Γ΄ Γυμνασίου [το θυμάστε;]. Την πιο παλιά -φωτογραφική- παρουσίαση της σελίδας 65 του βιβλίου τη βρήκα στο κείμενο Νέα Δημοκρατία και Ελληνική Παιδεία του Χρήστου Χαρίτου μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ. [18 Φεβρουαρίου 2007].

Επειδή η εικόνα δεν είναι υψηλής ανάλυσης, ιδού και το σχετικό κείμενο [από την Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα] [οι υπογραμμίσεις δικές μου]:

Κείμενο 2 – [Ευρωπαϊκή Ένωση και ελληνική ταυτότητα]

Η εξέλιξη προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν μάλιστα τελικός στόχος είναι η δημιουργία μιας Συνομοσπονδίας, προκαλεί το φόβο μήπως οδηγήσει στην απώλεια των εθνικών μας ιδιαιτεροτήτων, της ταυτότητάς μας. Οι κίνδυνοι για την ταυτότητά μας δεν προέρχονται από τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η επέκταση της αγοράς, η ανάπτυξη των επικοινωνιών, η διασύνδεση των τοπικών κοινωνιών με τον περιβάλλοντα διεθνή χώρο έχει οδηγήσει τόσο στην τυποποίηση των πολιτιστικών προϊόντων, όσο και στην απόλυτα ελεύθερη διακίνησή τους πέρα από τα εθνικά σύνορα. Είμαστε όλοι εκτεθειμένοι σε αληθινό βομβαρδισμό πολιτιστικών προϊόντων που διαμορφώνονται σύμφωνα με τη διεθνή διαφημιστική προβολή. Τα κράτη-έθνη δεν ανέκοψαν, αλλά αδιαφόρησαν γι’ αυτή την εξέλιξη. Η Ελλάδα την ενίσχυσε μάλιστα έμμεσα με ιδεολογικό προσανατολισμό σε μια διαστρεβλωμένη και γι’ αυτό χωρίς απήχηση ελληνική και χριστιανική παράδοση και με αδιαφορία προς τον παραδοσιακό λαϊκό πολιτισμό.

Η αντιμετώπιση αυτής της εξέλιξης δεν πραγματοποιείται με προσήλωση στις εθνικές, θρησκευτικές ή άλλες ιδιαιτερότητες που δήθεν κινδυνεύουν και με άρνηση της συμμετοχής στις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Χρειάζεται να δώσουμε μέσα από τις ευρωπαϊκές εξελίξεις στην πολιτιστική μας ζωή μια διαφορετική διάσταση και δυναμική. Η ιδιαιτερότητά μας και οι παραδόσεις μας θα αποκτήσουν τη δυνατότητα αντίστασης και θα κρατηθούν ζωντανές, εφόσον αποτελέσουν για μας και για τους άλλους δημιουργικό στοιχείο, εφόσον συνδεθούν με τα σύγχρονα ρεύματα σκέψης πέρα από τα σύνορα. Η συμμετοχή μας στην αναζήτηση νέων ιδεών και νέων τρόπων έκφρασης θα ισχυροποιήσει και θα εμπλουτίσει την ταυτότητά μας. Η δύναμή μας θα προέλθει όχι από τα τείχη που θα ορθώσουμε γύρω από τη χώρα, αλλά από την ικανότητά μας να κάνουμε τη δική μας προσφορά πηγή έμπνευσης. Οι ευρωπαϊκές εξελίξεις δεν οδηγούν στην «κόλαση του πολιτισμού». Εξασφαλίζουν, απέναντι στην καταθλιπτική ομοιομορφία που επιβάλλουν οι δυνάμεις της αγοράς, τη δυνατότητα υπεράσπισης της διαφορετικότητας των λαών. Εξασφαλίζουν επίσης τη συνεργασία στη συνέχιση της ευρωπαϊκής πολιτιστικής παράδοσης που πηγάζει από την αρχαία Ελλάδα, που διαμόρφωσε τη σύγχρονη Ευρώπη, και ανήκει σε κάθε έθνος χωριστά, και ταυτόχρονα σε όλα μαζί.

Κώστας Σημίτης, Εθνικιστικός λαϊκισμός ή εθνική στρατηγική;, εκδ. Γνώση, 1992

Ερωτήσεις κατανόησης 1. Στη σύγχρονη εποχή ο κίνδυνος να χάσουν τα έθνη την ιδιαίτερη πολιτιστική τους ταυτότητα είναι πραγματικός ή φανταστικός; Από πού προέρχεται ένας τέτοιος κίνδυνος; 2. Μπορείτε να αναφέρετε μερικά παραδείγματα από τη δική σας εμπειρία που να δείχνουν την τάση πολιτισμικής ομογενοποίησης των σύγχρονων κοινωνιών; (Σκεφτείτε π.χ. τους τομείς της διατροφής, της τέχνης, της ενδυμασίας, του τρόπου ζωής κ.λπ.) 3. Με ποιον τρόπο, σύμφωνα με το κείμενο, μπορεί η Ελλάδα να κρατήσει ζωντανή την ιδιαίτερη πολιτιστική της ταυτότητα;

Προφανώς ο -άγνωστος- συντάκτης του τσιτάτου-μούφα, πήρε τα υπογραμμισμένα σημεία από το κείμενο του Σημίτη, άφησε την φαντασία του ολοκληρωτικά ελεύθερη κι έπλασε [«κατά γράμμα»] το… αντεθνικό και… αντιχριστιανικό σάλπισμα του τέως πρωθυπουργού…

Και στα επόμενα! Και στα επόμενα!

ΥΓ. Παρατηρήσεις του στυλ «ναι, δεν τα είπε έτσι ο Σημίτης, αλλά θα μπορούσε και να τα είχε πει», επιστρέφονται ως απαράδεκτες.

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη Ετικέτες:

Ο Ζαν-Κλωντ Μισεά για τον Τζωρτζ Όργουελ

Αναδημοσιεύω από το «Επτά» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας [7 Μαρτίου 2010 – επιμέλεια Θ. Γιαλκετσή] το κείμενο «Ο σοσιαλισμός του Όργουελ«. Πρόκειται για αποσπάσματα μιας συνέντευξης που έδωσε ο Ζαν-Κλωντ Μισεά στην Elisabeth Levy και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Magazine Littéraire [τ. 492, Δεκέμβριος 2009]. Ολόκληρη η συνέντευξη στα γαλλικά: Orwell, la gauche, l’anti-totalitarisme et la common decency.

Ο σοσιαλισμός του Οργουελ

Από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Ο γάλλος φιλόσοφος Ζαν-Κλοντ Μισεά μιλάει για τον Τζορτζ Οργουελ: «Στον 20ό αιώνα, λίγοι διανοούμενοι πλήρωσαν τόσο προσπαθώντας να εναρμονίσουν τη ζωή τους με τις ιδέες τους»

Ο Οργουελ είναι ένας από τους θεμελιωτές εκείνου του ρεύματος σκέψης που ασκούσε ριζική κριτική στον ολοκληρωτισμό. Σήμερα που ο αντιολοκληρωτισμός έχει γίνει ηγεμονικός και μάλιστα συνδυάζεται με την κυριαρχία της αγοράς και με τις θεωρίες περί του «τέλους της ιστορίας», μήπως πρέπει να θεωρήσουμε ότι ο Οργουελ είναι ξεπερασμένος, είναι ένας στοχαστής για τον εικοστό αιώνα, το έργο του οποίου δεν είναι πλέον επίκαιρο και ζωντανό; Το περιοδικό «Le Magazine Litteraire» έθεσε αυτό το ερώτημα στον γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Κλοντ Μισεά.

«Στην πραγματικότητα -απαντάει ο Μισεά- ο αντιολοκληρωτισμός που έγινε ηγεμονικός, μετά την προβολή των «νέων φιλοσόφων» από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είναι ουσιαστικά η φιλελεύθερη χρήση της έννοιας του ολοκληρωτισμού. Είναι με άλλα λόγια μια εξαιρετικά φτωχή εκδοχή της παλιάς θεωρίας των «δικαιωμάτων του ανθρώπου», η οποία, σκιαγραφώντας μια συμβατική εικόνα της «αυτοκρατορίας του κακού», χρησίμεψε κυρίως για να νομιμοποιεί τη μαζική αναδίπλωση των διανοουμένων στα ιδρυτικά δόγματα της «αυτοκρατορίας του μικρότερου κακού», δηλαδή στον οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό φιλελευθερισμό. Αυτό όμως που ο Οργουελ προσπαθούσε να συλλάβει με τον νεογέννητο τότε όρο του «ολοκληρωτισμού» είναι αρκετά πιο πρωτότυπο και βαθύ. Εξάλλου, δεν θα ‘πρεπε ποτέ να ξεχνάμε ότι οι θεωρητικές του επεξεργασίες δεν σφυρηλατήθηκαν στον γυάλινο πύργο ενός πανεπιστημιακού ιδρύματος αλλά στη δοκιμασία της μάχης, δηλαδή με αφετηρία την άμεση εμπειρία, στη Βαρκελόνη του 1937, του υπαρκτού σταλινισμού και του τρομερού ανθρωποκυνηγητού, του οποίου ο ίδιος και οι σύντροφοί του στο Poum έγιναν ο στόχος μετά την επιστροφή τους από το μέτωπο.

Πέρα από τους κλασικούς μηχανισμούς της αστυνομικής τρομοκρατίας, ο Οργουελ κατανόησε πολύ γρήγορα ότι καμιά ολοκληρωτική οργάνωση δεν θα μπορούσε να λειτουργεί για μεγάλο διάστημα χωρίς την ανάπτυξη ενός νέου τύπου «διανοούμενου» και της ειδικής πρακτικής του: της ιδεολογίας. Οχι με τη μαρξιστική έννοια του όρου (ένας λόγος που εκλογικεύει ασυνείδητα ταξικά συμφέροντα) και ακόμη λιγότερο με τη φιλελεύθερη έννοια (κάθε είδους ηθική ή φιλοσοφική πεποίθηση, που αποβλέπει στο να ασκεί επίδραση πέρα από την ιδιωτική σφαίρα). Αλλά με την έννοια ενός πρωτόγνωρου (τουλάχιστον σε αυτή την κλίμακα) διανοητικού καθεστώτος, που απλώνει τις ρίζες του στην αγάπη για την εξουσία και που προκαλεί στους ζηλωτές του μια γενική αναισθησία του ηθικού αισθήματος.

Σύμφωνα με τον Οργουελ, αυτή η ηθική αναισθησία έχει και άλλες συνέπειες. Από τη μια μεριά μιαν εντυπωσιακή τύφλωση απέναντι στην πραγματικότητα και από την άλλη την απώλεια κάθε αισθητικής αίσθησης και κάθε συναίσθησης της γραπτής και προφορικής γλώσσας. Είναι ενδιαφέρον να σημεώσουμε ότι ο Οργουελ ανίχνευε ορισμένες προτάσεις αυτής της σύγχρονης διαφθοράς της γλώσσας στο λεξιλόγιο των «ειδικών» και των δημοσιογράφων της εποχής του.

Ωστόσο, αυτός ο νέος ανθρώπινος τύπος όχι μόνον επέζησε ακέραιος μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, αλλά θα ‘πρεπε να είναι φανερό, στην εποχή της «πολιτικής ορθότητας», της κατευθυνόμενης κατανάλωσης και του νέου καπιταλιστικού μάνατζμεντ, ότι είναι και μια χαρά, σε σημείο που έχει κλωνοποιηθεί με βιομηχανικό τρόπο. Πρόκειται εξάλλου για ένα φαινόμενο που ο Οργουελ είχε καθαρά προβλέψει: «Με βάση όλα όσα γνωρίζω -έγραφε το 1945- ενδέχεται, όταν θα εκδοθεί ‘Η φάρμα των ζώων’, η κρίση μου για τη Σοβιετική Ενωση να γίνει η γενικά αποδεκτή γνώμη. Αλλά σε τι θα χρησιμέψει αυτό; Η αντικατάσταση μιας ορθοδοξίας από μιαν άλλη δεν είναι υποχρεωτικά μια πρόοδος. Ο αληθινός εχθρός είναι το πνεύμα που υποβαθμίζεται στην κατάσταση του γραμμοφώνου και αυτό παραμένει αληθινό είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι με τον δίσκο που παίζεται σε μιαν ορισμένη στιγμή» (…).

Ο Οργουελ είναι αναμφίβολα ένας ηθικά ακέραιος άνθρωπος, ο οποίος προσπαθούσε πάντοτε να αναζητάει τον άνθρωπο πίσω από την ιδέα. Γι’ αυτόν καμιά σοσιαλιστική κοινωνία δεν μπορούσε να επιδιωχθεί χωρίς αυτό το στοιχείο της προσωπικής εμπλοκής του υποκειμένου με τις ενέργειές του, που είναι η έσχατη αρχή κάθε ευπρέπειας και κάθε διανοητικής εντιμότητας. Και είναι βέβαιο ότι, στον εικοστό αιώνα, λίγοι διανοούμενοι θα πλήρωναν τόσο μεγάλο προσωπικό τίμημα στην προσπάθειά τους να εναρμονίσουν τη ζωή τους με τις ιδέες τους.

Αυτή η ηθική επιταγή είναι το πιο σταθερό θεμέλιο του διπλού αγώνα που διεξάγει διαρκώς ενάντια στην ηθική αδιαφορία των φιλελεύθερων και ενάντια στο «πνεύμα που υποβαθμίζεται στην κατάσταση του γραμμοφώνου», το οποίο χαρακτηρίζει τους διανοούμενους του ολοκληρωτισμού. Και ο σοσιαλισμός του Οργουελ (η decent society) βαζιζόταν στη βαθιά πεποίθηση ότι ήταν ακόμα δυνατό να οικοδομηθεί ένα πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό πλαίσιο ικανό να ενθαρρύνει διαρκώς τα άτομα να δίνουν, όσο είναι δυνατόν, τον καλύτερο εαυτό τους. Πρέπει ωστόσο να προσθέσουμε ότι η common decency, οι «φυσικές» ηθικές αρετές των εργαζομένων και των απλών ανθρώπων (πρωταρχική προϋπόθεση κάθε αυθεντικής εξέγερσης), δεν αντιπροσώπευε για τον Οργουελ παρά το αναγκαίο σημείο αφετηρίας μιας σοσιαλιστικής πολιτικής. Χρειάζεται βέβαια «να στηριζόμαστε σε αυτήν», έγραφε, αλλά κυρίως να της εξασφαλίζουμε μιαν «απεριόριστη ανάπτυξη», γιατί διαφορετικά θα υποταχθεί ξανά, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, στο μολυσμένο σύμπαν του «κοινοτισμού» και του εθνικισμού. Υπενθυμίζουμε ότι ο Οργουελ, διαφορετικά από τους διανοούμενους της αριστεράς σήμερα, γνώριζε ακόμα να διακρίνει τέλεια τον εθνικισμό από το δέσιμο του ανθρώπου με τη γενέθλια χώρα του και από την πατριωτική αφοσίωση (…)».

Κατηγορίες:Ζαν Κλωντ Μισεά, Ιδέες Ετικέτες: , ,