Αρχική > Αφασιαλάνδη, Οικονομία > Α. Σαμαράς: «Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη σήμερα: ο οικονομικός εθνικισμός»

Α. Σαμαράς: «Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη σήμερα: ο οικονομικός εθνικισμός»

15/03/2010

Το Βήμα (25-3-2006). Σαν να 'ταν σήμερα. Αλλάζεις μερικά ονόματα (όχι όλα) κι έχεις ένα άριστο σημερινό πρωτοσέλιδο.

Ο σύντροφος-πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, «la última esperanza de la patria» (όπως τον χαρακτηρίζει σήμερα -ελληνιστί, όμως- ο Προφήτης σε πόνημά του που δημοσιεύει το antinews), ο Αντώνης Σαμαράς, είχε συγγράψει κάποτε, το μακρινό 2006, το πόνημα «Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη«, το οποίο -όλως τυχαίως υποθέτω- είχε δημοσιευτεί στο Βήμα, την 25η Μαρτίου 2006.

Το άρθρο αρχίζει -οποία έκπληξις!- με τη φράση που άρχιζε και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο των Μαρξ-Ένγκελς.

Μόνον που σήμερα (προ τετραετίας, δηλαδή) δεν είναι το φάντασμα του κομμουνισμού που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, αλλά το φάντασμα του οικονομικού εθνικισμού. [Άσχετη ερώτηση: υπάρχει και οικονομικός πατριωτισμός;]

Που οι πάντες τον καταγγέλλουν, αλλά και όλοι τον προσκυνούν.

Είναι κακό πράγμα, δηλαδή, αυτός ο οικονομικός εθνικισμός; [Ακολουθούν γενικόλογες διαπιστώσεις. Μην απομακρύνετε τη γιαγιά από την οθόνη του υπολογιστή]

Δεν έχει όμως νόημα να ξορκίζουμε τον «οικονομικό εθνικισμό». Δεν μας προέκυψε ως ξαφνική θεομηνία. Είναι παράγωγο της μακροχρόνιας ύφεσης που σοβεί στην Ευρώπη[…]

Πριν από το 2000 σε όλον τον κόσμο κυριαρχούσε η αισιοδοξία και οι υψηλές προσδοκίες για το οικονομικό μέλλον της παγκοσμιοποίησης. Σε συνθήκες τέτοιων υψηλών προσδοκιών οι Ευρωπαίοι σχεδίαζαν το κοινό τους μέλλον αναδιανέμοντας τον «προεξοφλούμενο πλούτο τους» στα πλαίσια την Ενωμένης Ευρώπης. Μετά το 2002 ο υπόλοιπος κόσμος επανήλθε στην οικονομική ανάκαμψη, αλλά η Ευρώπη παρέμεινε καθηλωμένη στην ύφεση. Σε συνθήκες μειωμένων προσδοκιών, φθίνουσας ανταγωνιστικότητας και αυξανόμενης ανασφάλειας, οι Ευρωπαίοι δεν προσέβλεπαν πια σε μελλοντικό πλούτο για να τον «μοιράζουν» εκ των προτέρων. Και άρχισαν να μοιράζουν την τρέχουσα μιζέρια τους. Να ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Να βλέπουν με καχυποψία οι «παλαιοί» τους «καινούργιους» και αντιστρόφως. Να υψώνουν χάρτινα τείχη και γραμμές Μαζινό για να θωρακίσουν τους «οικονομικούς πρωταθλητές» τους, για να μην τους αρπάξουν οι εταίροι τους.

H μιζέρια οδήγησε στην γκρίνια. H αναδιανομή της μιζέριας οδήγησε στον οικονομικό εθνικισμό. Αποκάλυψε ότι οι εθνικές ιδιοτέλειες δεν είχαν εξαφανιστεί ποτέ. Είχαν υποχωρήσει σε συνθήκες μακροχρόνιας ευημερίας και επανήλθαν σε συνθήκες οικονομικής δυσπραγίας.

Υπάρχει άραγε λύση; Υπάρχει!

Αν θέλουμε να απαλλαγούμε από τον οικονομικό εθνικισμό, πρέπει να αποκαταστήσουμε τον αναπτυξιακό δυναμισμό της ευρωζώνης. Τίποτε παραπάνω δεν χρειάζεται. Και τίποτε λιγότερο δεν αρκεί.

Ποιοι όμως φρενάρουν την ανάπτυξη της Ευρώπης;

Από τη μια πλευρά, την ανάπτυξη φρενάρουν οι στρεβλώσεις και η ακαμψία των ευρωπαϊκών αγορών.

Περισσότερη ευελιξία και λιγότερες στρεβλώσεις, δηλαδή. Αλλά φταίνε μόνον «οι στρεβλώσεις και η ακαμψία»;

Από την άλλη, την ανάκαμψη αναστέλλει η ακραία μονεταριστική πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. H EKT δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην καταπολέμηση του πληθωρισμού (που δεν αποτελεί πρόβλημα σήμερα) και αγνοεί την ανεργία (που αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα). Εχει ως προτεραιότητα το ισχυρό ευρώ και όχι την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών προϊόντων διεθνώς.

Προηγήθηκαν και έπονται γενικόλογες παρατηρήσεις…

H ευρω-γραφειοκρατία υπερασπίζεται τις στρεβλώσεις των αγορών με «αριστερά» επιχειρήματα και τον μονεταρισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με «υπέρ-φιλελεύθερα» στερεότυπα. […] Υιοθετεί, ταυτόχρονα, ακραία αριστερά συνθήματα και ακραίες συντηρητικές πρακτικές.[…]
Όπως αποδείχθηκε την τελευταία πενταετία, η διαχείριση της μιζέριας δεν παράγει περισσότερη Ευρώπη. Παράγει περισσότερο οικονομικό εθνικισμό. […]
Δεν αρκεί να ξορκίζουμε τον οικονομικό εθνικισμό. Χρειαζόμαστε ανάπτυξη, δηλαδή λιγότερο μονεταρισμό από πλευράς Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, λιγότερες στρεβλώσεις προστατευτισμού από πλευράς ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και περισσότερα κονδύλια για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Αν θέλουμε να χτυπήσουμε τον οικονομικό εθνικισμό πρέπει να δημιουργήσουμε ανάπτυξη.

Στρεβλώσεις προστατευτισμού; Τσ! Τσ! Τσ!

Και, τελειώνοντας [σχεδόν]:

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη σήμερα: ο οικονομικός εθνικισμός. Και τελικά οδηγεί είτε σε τυφλές εξεγέρσεις, που ήδη ξεσπάνε, είτε σε κύματα αναπτυξιακών μεταρρυθμίσεων, που μόνον αυτά θα απελευθερώσουν την ευρωπαϊκή δυναμική.

Όλα τα άλλα μπορούν να περιμένουν. H ανταγωνιστικότητα και η ανάπτυξη όχι.

Τώρα, θα με ρωτήσετε τι κατάλαβα από όλο αυτό το κατεβατό… Κομματάκι δύσκολο να καταλάβει κάποιος τι θέλει να ο «καλλιτέχνης», ο Έλληνας πολιτικός, όταν συγγράφει…

Κατάλαβα, λοιπόν, ότι «όλοι» [ίσως κι «εμείς» – ίσως κι όχι] προσέβλεπαν στα καλά της παγκοσμιοποίησης.

Τα οποία [«καλά»], όμως, δεν ήρθαν. Ούτε και η πολυπόθητη ανάπτυξη κατέφθασε.

Αντίθετα εμφανίστηκαν τα «κακά»: ο προστατευτισμός και ο οικονομικός εθνικισμός.

¡Viva la patria! δηλαδή – απ’ την ανάποδη…

ΥΓ. Εγώ αυτά κατάλαβα. Αν εσείς καταλάβετε, διαβάζοντας ολόκληρο το άρθρο, άλλα, τι να είπω; Τα παράπονά σας στον κύριο πρόεδρο. Εγώ, ένας απλός εθνοπατριώτης είμαι με ακραίες σοσιαλιστικές απόψεις -όσον αφορά την οικονομία- και με υπερφιλελεύθερες απόψεις – όσον αφορά την κοινωνία. Κάτι σαν τον Σαμαρά, δηλαδή, αλλά απ’ την ανάποδη…

Advertisements
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: