Αρχείο

Archive for 31/03/2010

«Ζήτω η Ελλάς, ζήτω η ελευθερία, ζήτω η αριστοκρατία!»

Επειδή το χθεσινό ιστορικό quiz [“Εκλαμπρότατε, να με θυμηθής όταν έλθη το δάνειον…”] θεωρήθηκε ιδιαίτερα εύκολο, ιδού σήμερα ένα δυσκολούτσικο.

«Ζήτω η Ελλάς, ζήτω η ελευθερία, ζήτω η αριστοκρατία!»

Ερωτήξεις:

  1. Ποιοι φώναξαν το παραπάνω σύνθημα;
  2. Σε ποια περίσταση;
  3. Πότε και πού;

ΥΓ. Χτες βαρεθήκατε να γκουγκλίσετε την απάντηση, τα δωράκια τα πήρε η φίλη που μπήκε στον κόπο 😉

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη, Ιστορία

Τσουρέκια…

Το ξέρω, το γνωρίζω [πώς το λένε;] πως μερικές [;] φορές είμαι αφόρητα γάιδαρος, αλλά τι να κάνω;

Έχω κάτι μέρες να απαντήσω σε σχόλια, και περιορίζομαι σε διάφορες ψιλοαναρτήσεις. Αλλά κάτι δουλίτσες από δω, κάτι εργασίες από κει, κάτι η προσμονή της μεγαλύτερης γιορτής της χριστιανοσύνης [μετά τα Χριστούγεννα, τον Δεκαπενταύγουστο, τον Ευαγγελισμό και τα… Ανθεστήρια], έχουν κάνει τον προγραμματισμό μου [ποιον;] άνω κάτω.

Sorry, και με το συμπάθιο!

Εν πάση περιπτώσει, αυτό που χαίρομαι τα τελευταία χρόνια τη Μεγάλη Βδομάδα είναι τα τσουρέκια. Κάποια στιγμή «αποχώρησαν», λόγω γήρατος, από την ενεργό δράση οι μαμάδες, και οι κυρίες της γενιάς μου είναι πολύ… απασχολημένες για να καταπιαστούν με την παρασκευή των τσουρεκιών.

Και μ’ αρέσουν τ’ άτιμα. Αλλά να θυμίζουν και λίγο παιδική ηλικία. Να ‘χουν λίγη γεύση, και να μην είναι σκέτος αφρός.

Οπότε την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος, καταπιάστηκα με το άθλημα… Κι επειδή το πιο βαρετό πράγμα στη μαγειρική είναι να φτιάχνεις πάντα τα ίδια και τα ίδια με την ίδια απαράλλακτη συνταγή, θέλει και λίγο σκέψη. Βέβαια, κάθε φορά το αποτέλεσμα είναι και διαφορετικό – μέχρι ανοστιμίας…

Μια μικρή πατεντούλα για τα τσουρέκια. Όλες οι συνταγές -που δεν διαφέρουν και πολύ μεταξύ τους, και το διαδίκτυο είναι γεμάτο από δαύτες- αναφέρουν κάποια στιγμή πως πρέπει η ζύμη να τοποθετηθεί σε «ζεστό περιβάλλον». Παλιά «ζεστό περιβάλλον» σήμαινε καναδυό κουβέρτες, και τοποθέτηση δίπλα στη σόμπα. Σήμερα, τι ακριβώς σημαίνει; Καλοριφέρ; Με τίποτα. Οπότε, ο καλός σας ιστολόγος είχε τη φαεινή ιδέα. Ηλεκτρική κουζίνα. Γυρίζετε το μάτι του φούρνου, και μόλις ανάψει το κόκκινο λαμπάκι [εκεί γύρω στους 40 βαθμούς], σταματάτε. Ο φούρνος θα ζεσταθεί, θα κρυώσει ελαφρώς, το κόκκινο λαμπάκι θα ξανανάψει, ο φούρνος θα ξαναζεσταθεί, κι εσείς θα έχετε το «ζεστό περιβάλλον» για να φουσκώσει η ζύμη. Στοιχειώδες Watson!

Μην τρομάζετε μ’ αυτά που λένε, «πόσο κουραστική» και τα ρέστα, είναι η παρασκευή τσουρεκιών. Η παρασκευή τσουρεκιών είναι πανεύκολη. Εκείνο που είναι λίγο κουραστικό είναι το «περίμενε». Αλλά, στο μεταξύ, μπορείτε να κάνετε διάφορα. Όπως, για παράδειγμα, να γράψετε κανένα σχόλιο, ή να απαντήσετε σε κάποια ;-).

Η φωτογραφιούλα είναι περσινή – τα φετινά δεν έγιναν ακόμη. Κι αν θέλετε να φτιάξετε περισσότερα, κρατήστε την υπόλοιπη ζύμη στο θερμοθάλαμο – ή όπως αλλιώς το λένε αυτό το πράγμα. Έτσι δεν θα σας «κάτσει» μέχρι να ψηθούν τα άλλα.

Τολμήστε το! Θα μοσχοβολήσει το σπίτι, και σεις θα βάλετε υποψηφιότητα για τα 15 αστεράκια της Michelin!

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: