Αρχική > Χριστιανισμός > Σταυρώσεις…

Σταυρώσεις…

02/04/2010

Ο εσταυρωμένος Ορφέας…

… και ο εσταυρωμένος Καίσαρ…

… Τα υπόλοιπα, τα ξέρετε…

Advertisements
Κατηγορίες:Χριστιανισμός
  1. 02/04/2010 στο 13:10

    Επεξηγηματικά για τη δεύτερη εικόνα:

    Κάποιες πληροφορίες που διασώζουν οι Σουητώνιος και Αππιανός είναι εξαιρετικά διαφωτιστικές, όσον αφορά τις πραγματικές ρίζες τελετουργιών που ενσωματώθηκαν στη χριστιανική λατρεία…

    Ας αφήσουμε τους ιστορικούς να μας περιγράψουν πολλά από εκείνα που συμβαίνουν στους χριστιανικούς ναούς στις Ακολουθίες των Παθών, του Επιταφίου και της Αποκαθήλωσης, από το ομοίωμα του Εσταυρωμένου με τις πληγές από τα καρφιά και τη λόγχη του «Λογγίνου» και από το κουβούκλιο του στολισμένου Επιταφίου, την Αποκαθήλωση, την Περιφορά του Επιταφίου ώς το «Κάψιμο του (ομοιώματος του) Ιούδα» ή το «Κάψιμο του Οβριού», που λαμβάνει χώρα σε πάμπολλες περιοχές της Ελλάδας από το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης ως την Κυριακή του Πάσχα, και που καμία σχέση δεν έχει με τον Ιούδα ή με οποιονδήποτε Οβριό. Η Εκκλησία, βλέπετε, είναι αντίθετη με την καύση των νεκρών (χριστιανών), ακόμα και όταν πρόκειται για ομοιώματα νεκρών «χριστιανών».

    Ας δώσουμε όμως την πένα στους ιστορικούς:

    «Όταν αναγγέλθηκε η κηδεία [του Καίσαρα], άναψαν πυρά στο Πεδίο του Άρεως (…) και μπροστά στο βήμα της Αγοράς οικοδομήθηκε ένας χρυσός ναός, ομοίωμα του ναού της Γενέτειρας Αφροδίτης [χρυσό ομοίωμα ναού…]. Μέσα στο ναό [το χρυσό ομοίωμα] είχε τοποθετηθεί μια κλίνη από ελεφαντόδοντο, με χρυσό και βυσσινί κάλυμμα, και στο επάνω μέρος μια μικρή στήλη, από την οποία ήταν κρεμασμένο το ένδυμα που φορούσε όταν δολοφονήθηκε […] Ακολούθως [μετά την εκφώνηση του Επιταφίου από τον Μάρκο Αντώνιο], ορισμένοι αξιωματούχοι και κάποιοι άλλοι (…) από το χώρο του βήματος διέσχισαν την Αγορά μεταφέροντας τη νεκρική κλίνη. [Και ενώ υπήρχε κάποια διαφωνία σχετικά με το πού έπρεπε να αποτεφρωθεί η σορός του Καίσαρα] εντελώς ξαφνικά δύο άνθρωποι (…) έβαλαν φωτιά στη σορό με αναμμένους δαυλούς, και αμέσως ολόκληρο το πλήθος που ήταν γύρω πέταξε πάνω στην πυρά ξερά κλαδιά…»[67]

    Οι Ρωμαίοι πολίτες, μετά το κάψιμο της σορού, «αρπάζοντας αναμμένους δαυλούς [«αράμενοι δε δαλούς διαπύρους»] έτρεξαν στα σπίτια των δολοφόνων για να τα κάψουν, κι άλλοι έτρεχαν παντού στην πόλη ζητώντας να βρουν τους άνδρες και να τους κομματιάσουν…»[68]

    «ἀνέσχε τις ὑπὲρ τὸ λέχος ἀνδρείκελον αὐτου̂ Καίσαρος ἐκ κηρου̂ πεποιημένον: τὸ μὲν γὰρ σω̂μα, ὡς ὕπτιον ἐπὶ λέχους, οὐχ ἑωρα̂το. τὸ δὲ ἀνδρείκελον ἐκ μηχανη̂ς ἐπεστρέφετο πάντῃ, καὶ σφαγαὶ τρει̂ς καὶ εἴκοσιν ὤφθησαν ἀνά τε τὸ σω̂μα πα̂ν καὶ ἀνὰ τὸ πρόσωπον θηριωδω̂ς ἐς αὐτὸν γενόμεναι.»[69]

    Κάποιος, λοιπόν, ύψωσε πάνω από το φέρετρο ένα κέρινο ομοίωμα του Καίσαρα, αφού η σορός του δεν ήταν ορατή μέσα στο φέρετρο. Και με κάποια μηχανική κατασκευή το ομοίωμα στρεφόταν προς όλες τις κατευθύνσεις, κι έτσι έγιναν ορατές οι εικοσιτρείς πληγές που του είχαν προκαλέσει σε ολόκληρο το σώμα και στο πρόσωπο…

    «Το πρωί λοιπόν γίνεται η Ακολουθία της Αποκαθήλωσης. Ο παπάς κατεβάζει μέσα σε γενική σιωπή τον Εσταυρωμένο Χριστό και αποθέτει το σώμα του στο καταστόλιστο κουβούκλιο του Επιταφίου. Μόλις σουρουπώσει καλούν τους πιστούς για την ακολουθία του Επιταφίου. Αμέσως μετά αρχίζει η περιφορά του Επιταφίου. Μπροστά κι ο Σταυρός, –άδειος πια– το κουβούκλιο με τον Επιτάφιο, οι παπάδες και παραπίσω το πλήθος με αναμμένες λαμπάδες. Στο χωριό όπως και σε άλλα μέρη την ώρα που γίνεται η περιφορά του Επιταφίου καίμε τον Ιούδα…»

    Και συ τέκνον Ιούδα;

    _ _ _ _ _
    [67] Σουητώνιος, ό.π., LXXXIV.

    [68] Πλούταρχος, ό.π., 68.2.

    [69] Αππιανός, ό.π., 2.147.

  2. bfo
    02/04/2010 στο 15:30

    Ώστε είχαν κοινό την «σταύρωση» ―μια συνηθισμένη διαδικασία για χιλιάδες κατάδικους εκείνες τις εποχές… Και δεν ανέπτυξαν οι Χριστιανοί μόνοι τους εκ του μηδενός τις τελετουργίες αλλά δανείστηκαν παλαιότερες μορφές…

    Απομένουν διαφορετικά 1000 άλλα πράγματα, από την κοινωνική/πολιτισμική λειτουργία της νέας θρησκείας (βλέπε π.χ. Ζιράρ, Ζίζεκ, κλπ) έως το φιλοσοφικό της περιεχόμενο (πατέρες, Χέγκελ, Κίρκεκγκορ, Πασκάλ, κλπ) και τις αισθητικές της μορφές (βλέπε Ουσπένσκυ, Παπαϊωάννου, Διονύσιος εκ Φουρνά, κλπ)…

    …αλλά τι είναι η μορφή και το περιεχόμενο μπροστά στην συνωμοσιολογία…

  3. 02/04/2010 στο 18:29

    Επίσης, υπάρχει και ο αγιορείτικος σταυρός από κερί και ασήμι:

    Και ρωτώ: είναι τυχαία όλα αυτά;

  4. 03/04/2010 στο 13:26

    @ bfo

    Πέρα από τις μαλακίες για τους πατέρες της νέας θρησκείας [Ζίζεκ, Χέγκελ κ.ο.κ.], πού την είδες τη συνωμοσιολογία;

    Στον Σουητώνιο, στον Πλούταρχο ή στον Αππιανό; Διότι καλή η «κοινωνική/πολιτισμική λειτουργία της νέας θρησκείας», αλλά ιστορικά πού στέκεται; Πουθενά μήπως; Άρα και τα υπόλοιπα…

  5. 03/04/2010 στο 13:27

    @ φιλαλήθης/philalethe00

    Ας μην το κάνουμε ζήτημα. Οι εσταυρωμένοι που θεοποιήθηκαν στις αρχαίες κοινωνίες ήταν καμιά δεκαπενταριά.

    Και ρωτώ: ήταν τυχαίο όλο αυτό;

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: