Αρχική > Αφασιαλάνδη, Αντεπανάσταση του 1824, Ιστορία, Ιδέες > Η διαχρονικότητα του ελληνικού DNA -συγγνώμην!- της νεοελληνικής ξεφτίλας ήθελα να πω…

Η διαχρονικότητα του ελληνικού DNA -συγγνώμην!- της νεοελληνικής ξεφτίλας ήθελα να πω…

02/04/2010

Μόλις το διάβασα, και είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Ιδού τι έλεγε το 1897 ο Γ.Ν. Φιλάρετος, βουλευτής Πηλίου για κάποια χρόνια, για την κατάσταση στην Ελλάδα:

Ερώτηξις, και με το συμπάθειο: Εσείς τι θα αλλάζατε στα παραπάνω για να περιγράψετε τη σημερινή κατάσταση;

«… αντί να γείνη πρότυπον βασιλείου εν τη Ανατολή βεβαίως μεταβληθήσεται εις πρότυπον γελοιωδεστάτου κρατιδίου εν αυτή».

Αμ, καρντιές μου, αυτά ήταν τα αποτελέσματα της Αντεπανάστασης του 1824. Η Επανάσταση του 1821 ούτε πέτυχε, που έλεγε το περασμένο Σάββατο ο «la ultima esperanza de la patria», ούτε έμεινε ανολοκλήρωτη.

Η Επανάσταση του 1821 συντρίφτηκε απ’ την Αντεπανάσταση του 1824!

ΥΓ. Και το βιβλίο του Φιλάρετου: Ξενοκρατία και Βασιλεία εν Ελλάδι (1821-1897) / Γεωργίου Ν. Φιλαρέτου.

Advertisements
  1. 02/04/2010 στο 12:49

    «… ησθανόμην μείζονας τους εξ Αθηνών κινδύνους ή τους εκ Λαρίσης και Κωνσταντινουπόλεως»

    Η Θεσσαλία, το 1878, δεν είχε απελευθερωθεί ακόμα, άρα η Λάρισα ήταν υπό τουρκική κατοχή.

    Και τα περί βασιλέως ως «νομάρχη των ξένων δυνάμεων», θέλουν κι αυτά την… προσαρμογή τους.

    Τι λέγαμε τις προάλλες; Πως σήμερα δεν ζούμε το τέλος της μεταπολίτευσης, αλλά το τέλος των άλλοθι της πολιτικής ελιτείας στην Ελλάδα; Έτσι ακριβώς!

  2. 02/04/2010 στο 13:03

    Και δύο βιογραφικά του ανδρός:

    Ο Γεώργιος Φιλάρετος γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1848 και ήταν γιος του Θεσσαλού Νικόλαου Φιλάρετου, αξιωματικού της χωροφυλακής, και της Μαργίτσας Συμεώνος από την Προύσα. Διδάκτωρ της Νομικής το 1871, άρχισε να δικηγορεί, αλλά το 1878 έλαβε μέρος στη Θεσσαλική επανάσταση κατά των Τούρκων. Η συμμετοχή του όμως αυτή συνδέθηκε με το τραγικό συμβάν της αποπληξίας και, μετά από λίγους μήνες, με το θάνατο της μητέρας του, από την ψευδή είδηση ότι είχε φονευθεί. (Αν και έσπευσε στη Χαλκίδα, την είδε να τον κοιτάζει ευχαριστημένη, αλλά χωρίς φωνή πλέον, και είχε τη γενναιότητα να την αποχωριστεί μετά από λίγες μέρες). Από το 1881 ήταν βουλευτής Πηλίου και Φερών για τέσσερις βουλευτικές περιόδους. Το 1892 διετέλεσε Υπουργός της Δικαιοσύνης. Το 1916 συμμετείχε στο κίνημα της Θεσσαλονίκης. Με την μεταπολίτευση του 1924, ως ο μόνος επιζών από τους πρώτους δημοκρατικούς, ονομάστηκε για τους αγώνες του «πατέρας της Δημοκρατίας», εκλεγόμενος αργότερα αριστίνδην Γερουσιαστής. Ο βίος του υπήρξε περιπετειώδης και έντονος και κατακλύσθηκε από τις επαγγελματικές του ασχολίες, την πολιτική, τη δημοσιογραφία, τα ταξίδια, στο εξωτερικό, τις επαναστάσεις και την οικογενειακή του ζωή. Υπέστη ατυχήματα και δοκίμασε πικρίες, που όμως υπέμεινε με φιλοσοφική καρτερία. Από το γάμο του με την Πολυτίμη Κούρου, που πέθανε σε ηλικία 28 ετών, απέκτησε ένα γιο, τον Κλεισθένη Φιλάρετο και μια θυγατέρα, ενώ από τη δεύτερη σύζυγο, Λίνα Σταύρου, άλλες τρεις θυγατέρες. Διαπρεπής νομομαθής, εκτός από τα νομικά έργα του, έγραψε μελέτες, ιστορικές, πολιτικές κλπ., καθώς και τα απομνημονεύματά του «Σημειώσεις από του 75ου υψώματος». Υπήρξε συνεργάτης ή φίλος μεγάλων ανδρών όπως του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κλεμανσώ. Απεβίωσε το 1929, αφήνοντας μνήμη ευπατρίδη.

    πηγή:Γεώργιος Φιλάρετος

    Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1848. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Ιστιαία και τελείωσε το Γυμνάσιο στη Χαλκίδα.

    Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και ύστερα πήγε στη Γαλλία. Το περιβάλλον της Γαλλίας, έντονα δημοκρατικό, τον επηρεάζει βαθύτατα.

    Γνωρίζεται με πολλές προσωπικότητες (Ρουβιέ, μετέπειτα πρωθυπουργός, Κλεμανσώ πρωθυπουργός στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο) και ποτίζεται με τα δημοκρατικά ιδανικά και της αρχές της Γαλλικής Δημοκρατίας.

    Νεαρός δικηγόρος στην Αθήνα, αργότερα, γνωρίζεται με τον Ρόκκο Χοϊδά, τον Π. Πανά, τον Μιχ. Κατσίμπαλη και ιδρύουν το Δημοκρατικό Σύλλογο «Ρήγας». Με πάθος για τη δημοκρατία και την κυριαρχία του λαού, τότε ξεκίνησε τους αγώνες, που κράτησαν σ’ όλη τη ζωή του, για την επιβολή της αβασίλευτης δημοκρατίας, συνεργαζόμενος με τις νέες δυνάμεις που έβλεπαν την προκοπή του τόπου σε μια γενικότερη κοινωνική-πολιτική μεταρρύθμιση.

    Οι αγώνες του αυτοί, στη δημοσιογραφία και την πολιτική, του κόστισαν διώξεις και φυλακίσεις. Αδέσμευτος, ειλικρινής και θαρραλέος πολέμησε για τις αρχές του.

    Το 1876, μετά τη λήψη του πτυχίου της Νομικής, μένει στη Χαλκίδα και δημοσιεύει για πρώτη φορά τις ιδέες του για αβασίλευτη δημοκρατία στην «Εύβοια», εβδομαδιαία εφημερίδα.

    Το 1880 μετακόμισε στο Βόλο, όπου πολιτεύτηκε και εκλέχτηκε βουλευτής. Μένει μόνιμα στην Αθήνα και από τη Βουλή αρχίζει τους αγώνες του για την κοινωνική απελευθέρωση, την ισότητα, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία. Για ένα μικρό διάστημα χρημάτισε υπουργός Δικαιοσύνης.

    Συμμετέχει με άκρατο ενθουσιασμό στο θεσσαλικό κίνημα του 1878 και χαιρετίζει τους βαλκανικούς πολέμους και τη μικρασιατική εκστρατεία, με τη ελπίδα ότι τα όνειρα της φυλής θα γίνονταν πραγματικότητα.

    Η επανάσταση του 1922, μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την εκθρόνιση του Κωνσταντίνου του έδωσε νέες ελπίδες για τη μεταβολή του πολιτεύματος και γι’ αυτό διαφώνησε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος ζητούσε μόνο παραίτηση του Κωνσταντίνου υπέρ του διαδόχου.

    Η σταθερή του στάση στα πολιτικά ζητήματα του χάρισε στα χρόνια του τον τίτλο του «πατέρα της Ελληνικής Δημοκρατίας». Ο Γεώργιος Φιλάρετος προσπάθησε να δημιουργήσει ένα αληθινό κόμμα αρχών και να στηρίζει τη δύναμή του στο λαό. Οι συνθήκες της εποχής ήταν ανώριμες και οι προσπάθειές του απέτυχαν. Απογοητευμένος, αποσύρεται στην έρημη Καλλιθέα και καταγράφει όλα αυτά τα γεγονότα που έζησε, δημιουργώντας το «Σημειώσεις από το 75ο ύψωμα». Ο τίτλος παραπέμπει στην ηλικία του συγγραφέα που έγραψε το βιβλίο 75 χρονών. Παράλληλα προς την πολιτική του αρθρογραφία, ο Φιλάρετος δημοσίευσε αρκετές εργασίες, νομικού, φιλοσοφικού και κοινωνιολογικού χαρακτήρα. Πέθανε στην Αθήνα το 1929.

    Πηγή: Φιλάρετος Γεώργιος

    ΥΓ. Κάπου πήρε το μάτι μου ότι ήταν και μασόνος. Να προσέχετε τι διαβάζετε εδώ ή οπουδήποτε αλλού 😆

  3. bfo
    02/04/2010 στο 15:40

    Αμ, καρντιές μου, αυτά ήταν τα αποτελέσματα της Αντεπανάστασης του 1824. Η Επανάσταση του 1821 ούτε πέτυχε, που έλεγε το περασμένο Σάββατο ο “la ultima esperanza de la patria”, ούτε έμεινε ανολοκλήρωτη. Η Επανάσταση του 1821 συντρίφτηκε απ’ την Αντεπανάσταση του 1824!

    Τομέιτο, τομάτο…

    Σε κάθε περίπτωση είναι προτιμότερη:

    α) η Οθωμανική Αυτοκρατορία
    ή
    β) ο Λοβέρδος και ο Βουλγαράκης;

  4. 03/04/2010 στο 13:29

    @ bfo

    Η πολιτική σου σκέψη [λέμε τώρα…] μέχρι εκεί φτάνει. Να διατυπώνει τέτοιου είδους ερωτήσεις κρίσεως [λέμε τώρα…]. Πρέπει να υπογράψω και «δήλωση»;

  5. Κατερίνα Χριστοδουλάκη-Κοπασάκη
    04/04/2010 στο 09:25

    Μεγάλο το πρόβλημα η μελέτης της Ιστορίας από εμάς, τους ανθρώπους της…επιβίωσης. Διαβάζουμε, μεν, μη διαθέτοντας, όμως, μία συνολική εικόνα, παράδειγμα για την επανάσταση του 1821,θολή είναι η εικόνα της από αποσπασματικά διαβάσματα τέτοιας μορφής, που κάνει και θολή τη σκέψη μας γι’ αυτή. Που να πάμε να ψάξουμε για ένα έργο συνολικό, ευανάγνωστο και, φιλοσοφικά-ιστορικά καταξιωμένο από κριτές, τουλάχιστον, με εθνική συνείδηση ελληνική; στον Κορδάτο με τους δεκατέσσερις τόμους του, ας πούμε, στις βιβλιοθήκες της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας, της Αγγλίας; των χωρών, δηλαδή, που «έπαιξαν» και παίζουν ρόλο στη συνεχή υποδούλωσή μας στις κεφαλαιοκρατίες τους; Τα κείμενα που αναδεικνύετε, ασφαλώς και μας ξυπνούν το ενδιαφέρον,μα δεν αρκούν ως αποσπάσματα ιστορίας, διότι μας λείπει το υπόβαθρο της συνέχειας. Αν πάλι μας… στείλετε σε δέκα, είκοσι, εκατό αναγνώσματα, και αυτά, δεν θα έχουμε, ως εργαζόμενοι, το χρόνο της μελέτης των. Καταλήγοντας, θέλω να υποστηρίξω ότι εκείνος που κάνει αναφορά σε τέτοια κείμενα, εάν πράγματι τα χρησιμοποιεί επιλέγοντάς τα μεταξύ άλλων, έχει δηλαδή κρίση περί της Ελληνικής Ιστορίας και μάλιστα, από τα Αριστερά, ας κάνει τον κόπο να γράφει και μία περιεκτική ιστορική αναφορά συνολικά στην εποχή που αναφέρεται το κείμενο. Το ξέρω, σας ζητάω πολλά, δίχως να μπορώ να συμβάλλω και εγώ η αδαής στα…παλιά και τα μελλούμενα.Καλή Άνοιξη με πολύ κουράγιο για καλές…γραφές.

  6. 05/04/2010 στο 21:33

    «Σε κάθε περίπτωση είναι προτιμότερη:

    α) η Οθωμανική Αυτοκρατορία
    ή
    β) ο Λοβέρδος και ο Βουλγαράκης;»

    Η Οθωμανική Αυτοκρατορία φυσικά! Αβλεπί και μπαϋφάρ.
    (Άλλωστε οι επίγονοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έφτιαξαν κι ένα σοβαρό κράτος, οι επίγονοι του ’21 τι έφτιαξαν; Μια Νομαρχία των ξένων δυνάμεων που από το 1974 έχει απλώς αιρετό Νομάρχη)

  7. Κατερίνα Χριστοδουλάκη-Κοπασάκη
    06/04/2010 στο 02:03

    Vrennus,
    θα με στείλεις μια ώρα γρηγορότερα στον…τάφο παιδάκι μου. Τι είναι αυτά που λες;
    Η Οθωμανική Αυτοκρατορία μας «ακολουθεί», ακόμα, με νεο-Οθωμανικές βλέψεις σε Ελλάδα και Κύπρο κι εσύ «παίζεις» με αυτά τα θέματα; Εκτός αν το κάνεις για να «φτύσεις» με αυτόν τον τρόπο τη δικιά μας γενιά των τελευταίων σαράντα χρόνων, που επιτρέψαμε να μας κυβερνάνε ακόμα οι ΛοβέρδΟΙ και οι Βουλγαράκηδες. Κι έτσι να είναι, μη βάζεις το άλογο της σκέψης σου πίσω από το κάρο.

  8. 06/04/2010 στο 09:30

    @ Κατερίνα Χριστοδουλάκη-Κοπασάκη

    Καλημέρα και χρόνια πολλά.

    Και, όμως, όλοι μας ξέρουμε «μια κάποια ιστορία», ακόμα κι αν είμαστε ασπούδαχτοι, ακόμα κι αν δεν έχουμε χρόνο, ακόμα κι αν δεν έχουμε χρήμα. Αυτή την ιστορία που μαθαίνουμε στο σχολείο, στο καφενείο, διαβάζοντας τις εφημερίδες, βλέποντας τηλεόραση και, κυρίως, την Ιστορία που μαθαίνουμε ζώντας μέσα σ’ αυτή την κοινωνία. Κι αυτή την τελευταία είναι που προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε… Την ξέρουμε την Ιστορία, τη βλέπουμε γύρω μας, τη βιώνουμε στο τομάρι μας. Άσχετο αν κάποιοι λόγω συμφερόντων [κυρίως, και λόγω βλακείας, δευτερευόντως] την γράφουν καταπώς τους βολεύει, και μας την επιβάλλουν.

    Κάποτε [πριν από κάποιες δεκαετίες], κάποιος πολύ cool γάλλος διανοούμενος είχε πει πως αν ο Μαρξ έγραφε σήμερα το «Κεφάλαιο» κανείς δεν θα ασχολιόταν. Θα εμφανιζόταν σε μια τηλεοπτική εκπομπή και όλοι θα το ξεχνούσαν, αφού ήταν ακατανόητο. Ο Ντεμπόρ είχε σχολιάσει αυτή τη ρήση ως εξής: καταρχάς ο Μαρξ δεν θα εμφανιζόταν σε τηλεοπτική εκπομπή, και, δεύτερον, οι εργάτες δεν χρειαζόταν να διαβάσουν το Κεφάλαιο. Το ήξεραν καλύτερα απ’ τον καθένα, αφού το βίωναν καθημερινά στο πετσί τους.

    Μην πτοείστε! Κανείς δεν γνωρίζει τόση ιστορία, ώστε να μην μας πέφτει εμάς λόγος περί αυτής. Όλοι «ψάχνονται», ιδιαίτερα σε εποχές ταραγμένες, όπως η σημερινή. Όσο για το 1821, υπάρχουν πάμπολλες όψεις του, που δεν έχουν ακόμα ερευνηθεί.

    Και, σε τελική ανάλυση, τι είναι η ιστορία; Υποχρεωτικό μάθημα για να παπαγαλίζουμε τόπους, χρονολογίες και ονόματα; Κατ’ επιλογήν είναι, για να την χρησιμοποιούμε ως μπούσουλα στην πολιτική… Όσο μπορούμε, όσο ξέρουμε, κι όσο θέλουμε…

    ΥΓ. Μην ξεσυνερίζεστε τον Vrennus. Είναι γνωστός… προβοκατορούλης. Με την έννοια ότι πάει έναν συλλογισμό ως εκεί που… δεν πάει άλλο, κι έτσι έχει και μια καλύτερη «θέα» του όλου πράγματος. Αν δεν ανεβείς στην κορυφή, πώς να ξέρεις ποια κοιλάδα είναι η πιο όμορφη; Αυτή που άφησες πίσω σου ή αυτή που δεν έχεις ακόμα αντικρύσει; [Με ‘πιασε το ποιητικό μου πάλι. Άνοιξη ;-)]

    @ Vrennus

    A! Κοίταξε! Δεν θα μου πεθάνεις εσύ τους σχολιαστές μου! [Και δεν είναι και πολλοί.] Το «κοιλιακόν άλγος», που σου προκάλεσε ο οβελίας, να το θεραπεύσεις με αντιφλεγμονώδη, όπως ο Λοβέρδος. Δεν γνωρίζω τίποτα για την εντερική φλεγμονή του Βουλγαράκη… 😉

  9. Κατερίνα Χριστοδουλάκη-Κοπασάκη
    08/04/2010 στο 07:33

    Όλα καλά, πείρα τα…μαθήματά μου.
    Στο εξής θα σας απολαμβάνω, δίχως τις σχολιακές…ανοησίες μου.
    Vrennus,
    πολύ σκληρός και δεν το αντέχω…
    άκου «κοιλιακό άλγος».
    Αντε,θα σου αφήσω τους σχολιαστές σου ανεπειρέαστους από τη δική μου,στο κάυω, κάτω, άνευ ουσίας, παρέμβαση.
    Εντούτοις,μελέτησε, λίγο, την τρηφερότητα της γραφής του Μόρφου. Θα σε γλυκάνει.
    Γιατί, που να πάρει,τι άλλο μας έχει απομήνει,ως προμαχόνας ανάφλεξης της όρεξής μας για κόντρες, κόντρες για όλα,για όλους, και για μας, πέρα από την ανθρωπιά του λόγου μας;
    Αν δεις ξανά γραφή μου,θα σημαίνει ότι αρχίζω και ξαναεμπιστεύομαι και τη δική μου προσφορά σ’ αυτό που λέμε…»όνειρο» και σου ομολογώ, δεν την…βλέπω.
    Μείνε, λοιπόν, ήσυχος, θα σε απαλλάξω.
    Και ως τελευταία φορά παρέμβασής μου, θέλω να πω στο Χρήστο Μόρφο,πως το θέμα δεν είναι αν μελετάμε ή ακόμα κι αν ζούμε στο τομάρι μας την ιστορία, αλλά, πώς την αλλάζουμε δίχως το τίμημα του «φτου κι απ’ την αρχή», με όσους πολέμους, επαναστάσεις και αίμα, πολύ αίμα εκατομμυρίων απόκληρων έχει ξοδευτεί και ξοδεύεται ακόμα. Παρόλ’ αυτά, κάθε ξημέρωμα θα τον διαβάζω γιατί ο ανθρωποκεντρισμός της γραφής του, δείχνει άνθρωπο που πονάει για την ανικανότητά μας να αρθούμε σε ιστορικές λαοπλημμύρες, σαρωτικές των καθεστώτων που χρησιμοποιούν την ανθρώπινη ικανότητα παραγωγής αγαθών για να θησαυρίζουν μόνιμα σε βάρος τους σε ολόκληρο τον πλανήτη.
    Παρακαλώ πολύ μην απαντήσετε στο ίστατο αυτό σχόλιό μου. Η καλύτερη απάντηση θα είναι οι αναλυτικές παρεμβάσεις σας και τα σχόλια αυτών που έχουν κάτι να πουν. Σας εκτιμώ. Κι εσένα Vrennus, αλλά,βλέπεις, με εξήντα τρία χρόνια πίσω και μπροστά μου,σε βάρος λαών, χωρών ηπείρων ολόκληρων, πως να σε αντέξω; Όσο για τα γραμματικά και λεκτικά λάθη μου, πέρα από τα θεωρητικά και πολιτικά, μη δίνετε σημασία, αποτέλεσμα μιας αυτοδίδακτης προλεταριακής ζωής είναι κι αυτά, τί περιμένατε…
    Γεια και καλή συνέχεια.

  10. 09/04/2010 στο 10:34

    Αχ, κυρία Κατερίνα μου. Μη μας ξεσυνερίζεστε. Το μόνο που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να αποφύγουμε να γίνουμε κυνικοί. Και καταφεύγουμε σ’ ό,τι μπορούμε. Ενίοτε και στο μαύρο χιούμορ. Και δεν μας απαλλάσσετε από τίποτα με το να μην σχολιάζετε εδώ… Την καλημέρα μου!

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: