Αρχείο

Archive for 12/04/2010

Εικονολογία

[…] Δεν ξέρω γιατί, αλλά όλος αυτός ο «οχετός» της υπερπληροφόρησης μού θυμίζει το αντίστοιχο φαινόμενο που είχε εκδηλωθεί την περίοδο του σκανδάλου Κοσκωτά, όταν είχαμε «πληροφορηθεί» τα «πάντα», αλλά δεν μάθαμε ποτέ τι ακριβώς είχε συμβεί…

Κι έτσι φτάνουμε, αβίαστα, σε ένα συμπέρασμα: όπως η τρομοκρατία στη Γερμανία αποτέλεσε ένα καθαρά γερμανικό φαινόμενο, και όπως η τρομοκρατία στην Ιταλία αποτέλεσε ένα καθαρά ιταλικό φαινόμενο, φαίνεται πως και η τρομοκρατία στην Ελλάδα αποτελεί ένα καθαρά ελληνικό φαινόμενο.

Όπου τρομοκράτες και αντιτρομοκράτες, «κοινωνία» και «περιθώριο» αποτελούν ένα αξεδιάλυτο κουβάρι, μέσα σ’ αυτόν τον ιδεολογικό, πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό αχταρμά της πλήρως διεφθαρμένης και σάπιας νεοελληνικής κοινωνίας.

Όπου η κατάρρευση του «μύθου» της 17 Νοέμβρη δεν σηματοδοτεί παρά τη ρηχότητα μιας κοινωνίας, που «χρειάζεται» τέτοιους μύθους για να συνεχίσει [;] να επιβιώνει.

Όπου ο «μάγκας» που αρπάζει το κουμπούρι και –για όποιους λόγους– «καθαρίζει» όποιον δεν γουστάρει ή «απαλλοτριώνει» μια τράπεζα, δεν διαφέρει σε τίποτα από τον αντιτρομοκράτη που χρησιμοποιεί «προς ίδιον όφελος» τα μυστικά κονδύλια της «υπερεσίας» του, που κι αυτός δεν διαφέρει σε τίποτα από τον υπάλληλο της πολεοδομίας ή της εφορίας που τα «αρπάζει» γιατί δεν «βγαίνει» με το μισθό πείνας του δημοσίου, κι ούτε διαφέρει από τον καθώς πρέπει επιχειρηματία που εισάγει και εμπορεύεται ναρκωτικές ουσίες με την ανοχή κάποιων άλλων «υπερεσιών», που κι αυτός ελάχιστα διαφέρει από τον «οικονομικό παράγοντα» που μιζώνει τους κατάλληλους ανθρώπους για να πάρει μια «δουλίτσα» του δημοσίου…

Α! Ναι, το ξέχασα! Υπάρχουμε κι εμείς… «Άνθρωποι καθημερινοί, υπεράνω υποψίας, άνθρωποι της διπλανής πόρτας…»

Το πόσο «υπεράνω υποψίας» είμαστε φαίνεται… Στις συναλλαγές μας, για παράδειγμα, με την εφορία. Όπου είναι δεδομένο ότι είμαστε όλοι φοροφυγάδες – αφού κάποιοι αδυνατούν ή «αδυνατούν» να πατάξουν τη φοροδιαφυγή.

Και στις ίδιες συναλλαγές φαίνεται και το πόσο «υποψιασμένοι» είμαστε…

Εικόνα σου είμαστε «κοινωνία», και σου μοιάζουμε…
Εικόνα σου είμαστε «περιθώριο», και –πάλι– σου μοιάζουμε…

* * * * * * * * * *

[…] Διότι δεν μπορεί να βγαίνουν οι πάντες και να εκφράζουν την «έκπληξή» τους επειδή η 17 Νοέμβρη έχει προβεί και σε «ποινικές» ενέργειες [ληστείες τραπεζών κ.λπ.]. Θα μπορούσα να αναφέρω τουλάχιστον μισή ντουζίνα παραδείγματα για ανθρώπους που για τελείως τυχαίους λόγους έγιναν «ποινικοί εγκληματίες» τα τελευταία είκοσι χρόνια στην Ελλάδα. Και πιστεύω ότι για τελείως τυχαίους επίσης λόγους κάποιοι άλλοι έγιναν «τρομοκράτες».

Το κοινό σημείο των μεν –«ποινικών»– και των δε –«πολιτικών»– «εγκληματιών» είναι ότι όλοι τους προέρχονται από συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα, που έχουν βιώσει στο πετσί τους το νεοελληνικό «κράτος δικαίου» των δύο τελευταίων αιώνων, αν και κάποιες από τις ιδεολογικές τους ρίζες φτάνουν αρκετά πιο πίσω. Διότι μπορεί μεν ο αναρχοσταλινισμός να μην αποτελεί φαινόμενο μόνον της ελληνικής κοινωνίας, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι ο αναρχοσταλινισμός στην Ελλάδα αποτελεί καθαρά ελληνικό φαινόμενο… Και αναπτύχθηκε σε εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που εκ των πραγμάτων περιθωριοποιήθηκαν –και συνεχίζουν να οδηγούνται στο περιθώριο– από ένα κράτος και μία κοινωνία όπως το ελληνικό κι όπως η ελληνική…

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, προς το παρόν. Να επισημάνω απλώς ότι οι μεταλλάξεις της πολιτικής σκέψης και οι μεταλλάξεις της τρομοκρατίας [πρώτη, δεύτερη γενιά κ.ο.κ.] στην Ελλάδα δεν αποτελούν παρά εκφράσεις της μετάλλαξης της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας. Και εύχομαι να βγω ψεύτης, αλλά δεν πιστεύω ότι εξαρθρώνοντας τη 17 Νοέμβρη θα «τελειώσουμε» και με την τρομοκρατία. Διότι τρομοκρατία δεν ήταν μόνον η 17 Νοέμβρη. Δύο πρόχειρα παραδείγματα: μόνον ο ΕΛΑ είχε τοποθετήσει την πρώτη δεκαετία της δράσης του [1974-1984] περισσότερες από 250 βόμβες στο Λεκανοπέδιο της Αττικής. Ο ΕΛΑ σταμάτησε να δρα το 1995, ωστόσο βόμβες συνέχιζαν να εκρήγνυται στο Λεκανοπέδιο. Μόνον τη διετία 1998-1999 εξερράγησαν στην Αθήνα περισσότερες από 175 βόμβες…

Κλείνω τη φαινομενολογία με μία –κοινωνιολογικού περιεχομένου– απορία. Στα «γεγονότα του Πολυτεχνείου» το 1995 είχαν συλληφθεί από την αστυνομία, μέσα στο Πολυτεχνείο, 500 άτομα, που οι πάντες χαρακτήριζαν –τότε– «γνωστούς αγνώστους», και είχαν οδηγηθεί στην Ασφάλεια «δια τα περαιτέρω». Γιατί ποτέ δεν πληροφορηθήκαμε ποια ήταν η κοινωνική προέλευση αυτών των ατόμων; Και ποια η οικονομική κατάσταση των ιδίων και των οικογενειών τους; Το γεγονός ότι τα μέσα ενημέρωσης σταμάτησαν έκτοτε να αναφέρονται σε «γνωστούς αγνώστους», τα λέει όλα. Φαίνεται πως δεν ήταν «παιδιά του Κολωνακίου και των Βορείων Προαστίων» και φαίνεται, επίσης, πως δεν κινούνται με 4Χ4 και δεν φορούν Rolex…

Αυτά -και άλλα πολλά- έγραφα στις 10 και 11 Ιουλίου 2002 στις κλασικές Θεαμαπάτες και Δικτυώματα. Τι άλλο θα μπορούσα άραγε να προσθέσω σήμερα; Μάλλον τίποτα. Διότι -πλην των άλλων- δεν είναι και τόσο ευχάριστο να ξυπνάς δευτεριάτικα και να ανακαλύπτεις ότι ο υπολογιστής σου έχει χτυπήσει πυράκια. Ευτυχώς που ο παμπάλαιος δεν είχε πάει για ανακύκλωση… Σέρνεται μεν, και ο παλιός δίσκος κρέμεται από κάτι καλώδια, πλην όμως κάπως την κάνει τη δουλειά του…

ΥΓ1.Η φωτογραφία στην αρχή του ποστ συνοδευόταν τότε από την ακόλουθη λεζάντα-ποταμό:

Ο Σάββας Ξηρός σε «εκδήλωση των «Αδελφών Μουσουλμάνων»» – σύμφωνα με την «έγκυρη» και «σοβαρή» Καθημερινή, της περασμένης Κυριακής, που δημοσίευσε και τη σχετική «φωτογραφία-ντοκουμέντο». Αυτό που δεν αναφέρει η εφημερίδα είναι ότι πίσω από τον Σ. Ξηρό διακρίνεται –με την κίτρινη μαντίλα–το γνωστό μέντιουμ «Χρυσάνθη», το οποίο χρησιμοποιούν συχνά-πυκνά οι μυστικές υπηρεσίες για τον εντοπισμό τρομοκρατών, και στο οποίο καταφεύγουν οι δημοσιογράφοι για να «διασταυρώσουν» κάποια είδηση…

Ο Σ. Ξηρός πάντως φωτογραφήθηκε έτσι σε μια τελετή «υποδοχής νεονύμφων». Ο σουδανός γαμπρός ήταν φίλος του από την Ελλάδα…

Το ακόμα πιο ωραίο είναι ότι άλλος δημοσιογράφος σε άλλη εφημερίδα αποκαλύπτει ότι, σύμφωνα με τους Times, είχε βρεθεί πέρυσι σε γιάφκα στην Καμπούλ φάκελος –περιέχων υλικό με οδηγίες για την πραγματοποίηση τρομοκρατικών ενεργειών– που είχε ταχυδρομηθεί από την Ελλάδα… Το έγγραφο ήταν γραμμένο στα αραβικά και «τα μόνα στοιχεία που έδινε για τον εαυτό του ο συγγραφέας ήταν ότι ήταν Έλληνας και «προστάτης των μουτζαχεντίν»».

Πώς δενόταν το γλυκό… Όπως παλιά δενόταν το ατσάλι… Κι όπως σήμερα δένονται «οι επαφές, αν όχι οι σχέσεις και οι δεσμοί…»

Advertisements