Αρχική > Οικονομία, Πλανήτης Γη Α.Ε. > «Οι 500 πλουσιότερες αμερικανικές εταιρείες περιέκοψαν 821.000 θέσεις εργασίας πέρυσι, παρόλο που τα κέρδη τους τριπλασιάστηκαν, φτάνοντας στα 391 δισ. δολάρια»

«Οι 500 πλουσιότερες αμερικανικές εταιρείες περιέκοψαν 821.000 θέσεις εργασίας πέρυσι, παρόλο που τα κέρδη τους τριπλασιάστηκαν, φτάνοντας στα 391 δισ. δολάρια»

15/04/2010

Δεν φτάνουν για όλους, καρντιές μου…

Ποιο κάθαρμα είχε πει πως η παρούσα οικονομική κρίση είναι το μεγαλύτερο πλιάτσικο όλων των εποχών;

Αυτός!

821.000 απολυμένοι, αλλά τα κέρδη των εταιρειών τριπλασιάστηκαν!

Όχι, ρε! Μην βγαίνετε στους δρόμους. Κυκλοφορούν οι… προπο-τζήδες…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Και η είδηση από την Ελευθεροτυπία [πηγή το περιοδικό «Fortune»]:

Οι 500 πλουσιότερες αμερικανικές εταιρείες απέλυσαν πέρσι 821.000 άτομα

Οι 500 πλουσιότερες αμερικανικές εταιρείες περιέκοψαν 821.000 θέσεις εργασίας πέρυσι, παρόλο που τα κέρδη τους τριπλασιάστηκαν, φτάνοντας στα 391 δισ. δολάρια, σύμφωνα με το επιχειρηματικό περιοδικό Fortune.

Οι εταιρείες υπέστησαν πτώση 8,7% στις πωλήσεις τους το 2009 αλλά η μείωση των εξόδων, συμπεριλαμβανομένης της περικοπής θέσεων, υπερκάλυψε το κενό.

Η Wal-Mart Stores, επωφελήθηκε από την αναζήτηση των καταναλωτών στα καταστήματά της, για εμπορεύματα σε χαμηλές τιμές και βρέθηκε στην πρώτη θέση της λίστας του Fortune, που κατατάσσει τις πλουσιότερες αμερικανικές εταιρείες με βάση τα στοιχεία του 2009.

Οι χαμηλές τιμές πετρελαίου πέρσι, έδωσαν ώθηση στις εταιρείες ενέργειας, όπως η Exxon Mobil που βρέθηκε στη δεύτερη θέση και η ConocoPhillips στην έκτη. Η Exxon ήταν στην πρώτη θέση πέρσι και η ConocoPhillips στην τέταρτη.

«Μέχρι τα μέσα του 2009, οι εταιρείες παρήγαγαν λιγότερα αγαθά με πολύ λιγότερους εργαζόμενους», αναφέρει ο συντάκτης το σχετικού άρθρου στο Fortune.

Η General Motors, που υπέβαλε αίτηση προστασίας από τους πιστωτές και κήρυξε πτώχευση βγήκε για πρώτη φορά στην ιστορία της λίστας από την δεκάδα, εξαιτίας της «βουτιάς» στις πωλήσεις αυτοκινήτων.

Αντίθετα, οι τράπεζες, όπως οι Bank of America και JPMorgan ανέκαμψαν από την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος των ΗΠΑ το 2008, κερδίζοντας θέση στη δεκάδα του Fortune.

Ανάκαμψη σημείωσαν και οι φαρμακοβιομηχανίες, με τις Pfizer και Merck & Co να καταγράφουν αύξηση κερδών κατά ένα τρίτο, σύμφωνα με το Fortune.

Δείτε την πλήρη λίστα με τις 500 πλουσιότερες αμερικανικές εταιρείες

Advertisements
  1. 15/04/2010 στο 20:28

    Εδώ κρύβεται όλη η αντιφατικότητα κι η βλαβερότητα του καπιταλισμού. Αφού αρχίζουν και περιττεύουν (λέμε) οι εργαζόμενοι (π.χ. λόγω αυτοματοποίησης), τότε γιατί να μην τους απολύσει ο καπιταλιστής? Κερδίζει τίποτε αν τους κρατήσει? Ποιός ο λόγος?

    Βέβαια, αν αντί καπιταλισμού, το σύστημα ήταν σταλινικό / κρατικο-καπιταλιστικό, τότε μπορεί π.χ. να κρατούσε τους υπαλλήλους σε θέσεις όπου δεν προσφέρουν τίποτε, ή να έπεφτε συνολικά η παραγωγικότητα όλων χωρίς κανείς να το πάρει χαμπάρι, κ.ο.κ.

    Κάτι εντελώς διαφορετικό θα συνέβαινε, όμως, αν… αντί για τις δύο αυτές μορφές οργάνωσης, οι ΙΔΙΟΙ οι εργαζόμενοι ήταν ΟΙ συν-ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων όπου εργάζονται. Μπορεί π.χ. να έβλεπαν το θέμα σαν μια ευκαιρία να δουλεύουν λιγότερο, αντί για αιτία απολύσεων. Γιατί ΚΑΙ ο ελεύθερος χρόνος τους, ΑΝ μπορούσε με κάποιο τρόπο να αυξηθεί, θα αποτελούσε ΚΕΡΔΟΣ, ή μάλλον ΩΦΕΛΕΙΑ (συλλογική και ατομική).

    Το πρόβλημα είναι ότι για τον καπιταλισμό το κέρδος είναι πάντα ΜΟΝΟΔΙΑΣΤΑΤΟ (δηλ. μεταφράζεται ΜΟΝΟ σε χρήμα) και ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟ σε άτομα ΞΕΝΑ προς την ίδια την κοινότητα (που εργάζεται). Οταν η κοινότητα που εργάζεται λαμβάνει όσα παράγει, τότε… δεν υπάρχει ΜΟΝΟ ΜΙΑ μία διάσταση στο κέρδος, αλλά πολλές. Δεν μπορείς πια ούτε να το πεις «κέρδος». Είναι πολυδιάστατη ΩΦΕΛΕΙΑ, στο κάθετι. Αυτή η «ωφέλεια» μπορεί π.χ. να είναι η ποιότητα ζωής, κάποιες ανέσεις ή ελεύθερος χρόνος, κ.ο.κ.

    Ο καπιταλισμός μοιάζει με ένα γέρο τσιγκούνη που βλέπει ένα ζητιάνο ή έναν άνεργο στη γωνία του δρόμου… κι όταν του λες «δόστου κάτι του ανθρώπου» απαντά «ΓΙΑΤΙ να του δώσω? Κι εγώ ΤΙ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΩ?». Ε, την ωφέλεια του να ΜΥ δυστυχεί βλέποντας το ζητιάνο δεν τη νοιώθει. Επομένως ΟΥΤΕ νοιώθειι την ευχαρίστηση ψυχής από το δροντίσει για να βρει κι ο ζητιάνος, ή ο άνεργος, κάποια δουλειά. (απλά τα εκφράζω ΟΣΟ πιο απλά μπορώ Χρήστο, για να μπορώ να τα λέω και σε απληροφόρητους… -χεχε)

  2. 15/04/2010 στο 22:29

    Omadeon:
    Αφού αρχίζουν και περιττεύουν οι εργαζόμενοι (π.χ. λόγω αυτοματοποίησης), τότε γιατί να μην τους απολύσει ο καπιταλιστής?

    Το μόνο που κερδίζουν είναι να έχουν καταναλωτές. Γιατι αν εχει χρήμα κανένας η σούπερ αυτόματη φάμπρικά τους θα παράγει κάντιλακ για ποντικούς.

    Ωστόσο , εκεί είναι η ουσία της κρίσης. Στο τελος της εργασίας ο Ριφκιν, κάνει μια καλή προσέγγυση (ασχετο, ακούω τιβι και λέει κάποιος την ίδια λέξη: προσέγγυση) του θέματος.

  3. bfo
    15/04/2010 στο 23:43

    Ποιο κάθαρμα είχε πει πως η παρούσα οικονομική κρίση είναι το μεγαλύτερο πλιάτσικο όλων των εποχών;

    Έλα, εύκολο: ο Μπογιόπουλος.

  4. apostolosathinaios
    16/04/2010 στο 11:17

    Εγώ περισσότερο εντυπωσιάζομαι από την απόλυτη έλλειψη πειστικών προσχημάτων για το πλιάτσικο (διότι δεν απαιτούνται πλέον)… Τελικά, η εκστρατεία διάλυσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού έπιασε τόπο. Σε όλα τα επίπεδα, από το δημοτικό μέχρι την πανεπιστημιακή έδρα, επιτεύχθηκε η απόλυτη αδυναμία μετάφρασης των δεδομένων της πραγματικότητας. Σύσσωμος ο πληθυσμός, άλλα βλέπει και ακούει, άλλα πιστεύει ότι κατάλαβε, και άλλα (του λένε πως) πιστεύει… Μ’αυτήν την έννοια είμαι απαισιόδοξος κε Μόρφο (από προηγούμενη ανταλλαγή απόψεων). Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που η απώλεια νοήματος μοιάζει απόλυτη και παντού.

  5. 16/04/2010 στο 13:58

    @ omadeon

    Μια χαρά σου απαντάει η ange-ta, που έχει δίκιο. Το σκεπτικό σου πάσχει. Για παράδειγμα, ο Χένρυ Φορντ [της αυτοκινητοβιομηχανίας] στις αρχές του 1914 [1914!] διπλασίασε τους μισθούς των εργατών του, και καθιέρωσε το οχτάωρο και το πενθήμερο. Όλοι τον είχαν πει τρελλό και πως η επιχείρηση θα βούλιαζε. Είχε απαντήσει: «μα αν οι εργάτες μου δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν αυτοκίνητο, τότε ποιος θα τ’ αγοράσει;», ενώ αργότερα χαρακτήρισε αυτή την κίνηση ως την εξυπνότερη αποταμίευση που έκανε ποτέ…

    @ ange-ta

    Μερσί δια την συμβολήν!

    @ apostolosathinaios

    Δεν απαιτούνται πλέον… Δυστυχώς. […] Και μ’ αυτήν την έννοια κι εγώ είμαι πολύ απαισιόδοξος αγαπητέ, και συμφωνώ πως «Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που η απώλεια νοήματος μοιάζει απόλυτη και παντού». Κι άντε να μαζέψει μετά κανείς τους «βάρβαρους» από τους δρόμους… Γιατί η γενικευμένη αποπολιτικοποίηση αυτά θα φέρει…

  6. 16/04/2010 στο 14:23

    Εμ πώς θα τριπλασιαστούν τα κέρδη αν πρέπει να πληρώνεις μισθούς. 317,5 χιλιάρικα επιπλέον κέρδος για κάθε απολυμένο αντιστοιχεί – κι αυτό ανατρέπει (σχετικά και εν μέρει) την επιχειρηματολογία της ange-ta αφού τα κέρδη είναι τελικά περισσότερα (!) από τους μισθούς που εξοικονομούνται. Βέβαια η ange-ta έχει δίκιο σε τελευταία ανάλυση, πλην όμως το καπιταλιστικό σύστημα σήμερα είναι εξαιρετικα πιο περίπλοκο από την εποχή του Χένρυ Φορντ και τέτοιες ανισσοροπίες δεν το επηρρεάζουν μεσοπρόθεσμα, αλλιώς θα είχε καταρρεύσει από τα μέσα του ’80!

  7. 17/04/2010 στο 12:54

    @Χρήστο, @Ange-ta,
    Μα… εγώ δεν είπα κάτι υπέρ του Φορντ, που έκανε έναν έξυπνο ελιγμό αλλά ΠΑΡΑΜΕΙΝΕ ιδιοκτήτης. Εγώ λεω ότι αμα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ κανένας Φορντ πλην των ίδιων των εργαζόμενων, τότε τα πράματα αλλάζουν.

  8. 17/04/2010 στο 12:59

    @Vrennus
    Το πρόβλημα είναι ΠΡΑΚΤΙΚΟ. ΤΙ θέλουμε δηλαδή (έστω ακόμη στη θεωρία, αλλά… ΠΡΑΚΤΙΚΑ) να αντικαταστήσει (λέμε, κάποτε) τον καπιταλισμό. Νομίζουμε ότι ο κομμουνισμός θα έρθει κατά …μαγικόν τρόπο μια μέρα ή ότι θα λειτουργήσει επίσης με θαυμαστό μαγικό τρόπο? ΠΩΣ θα θέλαμε τον κόσμο τελικά? ΠΩΣ θα θέλαμε την ΟΡΓΑΝΩΣΗ του κόσμου και των παραγωγικών δυνάμεών του? ΠΟΙΟ θα παρήγαγαν ΤΙ και για ΠΟΙΟΥΣ και με ΤΙ όφελος και για ΠΟΙΟ λόγο, και με ΤΙ επιπτώσεις?
    Διότι τον… κεντρικό σχεδιασμό (όπως τον φαντάζονται οι Σταλινικοί) ας τον ξεχάσουμε καλύτερα. ΔΕΝ είναι πλέον εφικτός, ούτε καν μαθηματικά / λογικά σωστός. Τα μαθηματικά δείχνουν ότι το πρόβλημα είναι ΑΛΥΤΟ μέσω κεντρικού σχεδιασμού, και μόνο ΜΕΤΙΚΑ επιλύσιμο μέσω «πολλαπλών δρώντων» (Multiple Agents theory).

  9. 19/04/2010 στο 11:41

    Really don’t know what to say…

    Δεν μου ‘φτανε που διάβασα προ καιρού τον Καμάτ, διαβάζω τώρα και Κοστάντσο Πρέβε [«Κριτική Ιστορία του Μαρξισμού» – εξαίρετον]… οπότε, καταλαβαίνετε… Μέσα στην «αισιοδοξία».

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: