Αρχείο

Archive for 27/04/2010

Κυρίες και κύριοι, καλωσήρθαμε στην ουτοπία του καπιταλισμού!

Ξέρω, ξέρω!

Όταν υπογράφαμε το κοινωνικό συμβόλαιο δεν είχαμε διαβάσει τα ψιλά γράμματα:

Μας θυμίζω μερικά απ’ αυτά τα «ψιλά» των τελευταίων ωρών:

Ναι, το ξέρω. Κανείς δεν μας είχε πει τίποτα για ψιλά γράμματα…

Θεωρούσαμε πως πάντα θα υπήρχε ένας Αντρέας που θα μας επέτρεπε να γράφουμε μόνοι μας τα ψιλά γράμματα [αρκεί να τον αφήναμε να κάνει όλα τα υπόλοιπα μόνος του…]:

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Και δυο σχολιάκια που ανέβασα το πρωί στου Omadeon. Το πρώτον μαυροχιουμοριστικόν:

Κυρίες και κύριοι!

Καλωσήρθατε στην Ουτοπία του Καπιταλισμού. Η “αόρατος χειρ” της αγοράς φροντίζει -πριν από σας και χωρίς εσάς- για εσάς και το μέλλον σας!

Εκ της Διευθύνσεως

Και το δεύτερον βιβλιογραφικόν [όταν ο οικοδεσπότης διαμαρτυρήθηκε ότι παίζω με τον πόνο του]:

Γεώργιε, δεν παίζω ούτε με τον πόνο τον δικό σου, ούτε με κανενός… Μπορεί μεν να μην έχουμε φτάσει ακόμα στην ουτοπία του καπιταλισμού [και δεν πρόκειται], μπορεί να “τείνουμε” [μαθηματικώς] προς αυτήν, αλλά δεν θα φτάσουμε ποτέ εκεί [γιατί δεν θα υπάρχει κανένας μας μέχρι τότε], αλλά αυτό ακριβώς ονειρεύονταν και ονειρεύονται όλοι ΕΚΕΙΝΟΙ.

Φυσικά ο όρος ουτοπία του καπιταλισμού δεν είναι δικός μου. Εξ όσων γνωρίζω, ο πρώτος που χρησιμοποίησε κάποιον παρόμοιο όρο ήταν ο Καρλ Πολάνυι [«ουτοπία της ελεύθερης αγοράς»], κι εκείνος που χρησιμοποιεί αυτόν ακριβώς τον όρο, επηρεασμένος καταφανέστατα και… ομολογημένα από τον Πολάνυι, είναι ο Κοστάντσο Πρέβε.

Συνιστώμενα αναγνώσματα [για όσους υποφέρουν από τις ιδεολογικές… τσίμπλες τους], ο “Μεγάλος Μετασχηματισμός” του πρώτου, και η “Κριτική ιστορία του μαρξισμού” του δεύτερου. Κι όταν λέμε συνιστώμενα, εννοούμε… επιβαλλόμενα.

Την καλημέρα μου!

Wellcome!

Advertisements

Χρεωκοπία τράπεζας στην Ελλάδα; Τσ! Τσ! Τσ! Τι θα διαδώσουν ακόμα οι «άσπλαχνοι» κερδοσκόποι;

Άνταμ Σμιθ, ο "μέγας προφήτης" της ουτοπίας του καπιταλισμού

Διαβάζω από δω κι από κει [εδώ για παράδειγμα (antinews)], για «τον υπέρτατο φόβο που διακατέχει πολλούς γνώστες και μη της κατάστασης. Ο φόβος ακούει στο όνομα… χρεοκοπία κάποιας τράπεζας στην Ελλάδα

Τσ! Τσ! Τσ! Τι θα διαδώσουν ακόμα οι «ανελέητοι» κερδοσκόποι!

Σε λίγο θα διαδώσουν πως ανήμερα του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, ανήμερα της προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείου υπό του Γεωργίου του Δουνουτόπου, κάποια ελληνική τράπεζα βρέθηκε με καινούργιο πρόεδρο, έναν απόμαχο μεν τραπεζίτη, πλην όμως πολύ καλά δικτυωμένο.

Τι φήμες θα ακούσουμε ακόμα;

ΥΓ. Εκείνα τα «άσπλαχνοι» και «ανελέητοι» είναι εντός εισαγωγικών, διότι η κερδοσκοπία αποτελεί την ίδια τη φύση του καπιταλισμού. Εξάλλου, ο Μέγας Προφήτης του, ο Άνταμ Σμιθ, ευφυέστατα πράττων, δεν χρησιμοποίησε τον όρο «πολιτική χρηματιστική» [που θα έπρεπε, αφού τον όρο «χρηματιστική» είχε χρησιμοποιήσειμ, θαρρώ, ο Αριστοτέλης, για να περιγράψει εκείνους που μόνο σκοπό τους έχουν τη συσσώρευση χρήματος], αλλά τον όρο «πολιτική οικονομία» – λες κι αυτό με το οποίο ασχολήθηκε ο Σμιθ είχε καμιά σχέση με τη διαχείρηση οποιουδήποτε οίκου… Κολπάκια τσίφτικα…

Με αφορμή μια είδηση: την απέλαση του στρατηγού Νοριέγκα στη Γαλλία

27/04/2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Μανουέλ Νοριέγκα

Με αφορμή την είδηση για την απέλαση του στρατηγού Νοριέγκα στη Γαλλία, ιδού το τελευταίο μέρος από ένα άρθρο που είχα γράψει τον Αύγουστο του 1990. Γερνάμε -ακίνδυνα- μαζί με τα άρθρα μας 😉

Απέχοντας πολύ απ’ το ν’ αποτελεί μια στενά μεσανατολική ιδιομορφία, ο πρόεδρος Σαντάμ, που πουλάει και προφασίζεται τα πάντα σ’ έναν κόσμο όπου παντού γίνεται το ίδιο, ήταν, πέρα για πέρα, σαν πολιτικός, σαν στρατιωτικός, σαν καπιταλιστής, απόλυτα αντιπροσωπευτικός του ενσωματωμένου θεαματικού και των επιτυχιών που ευνοεί στις πολυποίκιλες κατευθύνσεις της εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής του. Είναι το πρότυπο του Ηγεμόνα του καιρού μας κι απ’ αυτούς που προορίζονται να έρθουν και να παραμείνουν στην εξουσία. Όπου κι αν βρίσκονται, οι ικανότεροι τού μοιάζουν πολύ. Δεν είναι το Ιράκ που γεννάει τέτοια θαύματα. Είναι η εποχή μας.

Τα παραπάνω, γραμμένα από τον Γκυ Ντεμπόρ για τον στρατηγό Νοριέγκα, μπορούν να διαβαστούν και αντίστροφα. Οι Σαντάμ και Νοριέγκα δεν αποτελούν απλά τα πρότυπα των ηγεμόνων της εποχής μας, αλλά και οι ίδιοι είχαν σαν πρότυπα ηγέτες που σ’ όλη την διάρκεια του αιώνα μας κυριάρχησαν στον χώρο του εμπορίου, της πολιτικής ή της στρατιωτικής ισχύος. Φυσικά, όσοι «κατόρθωσαν να κάνουν τόσα πολλά άκοπα, θα προχωρήσουν αναγκαστικά μακρύτερα […] με βάση την ακόλουθη πρωταρχική απαίτηση: να γνωρίζουν ξεκάθαρα από ποια εμπόδια έχουν απαλλαγεί, και για τι πράγμα είναι ικανοί» [Ντεμπόρ].

Το γεγονός που δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν οι Σαντάμ και Νοριέγκα είναι, πως η τάξη των εμπόρων που κυριαρχεί στο «παγκόσμιο χωριό» δεν μπορεί, σε μια εποχή που «τα τείχη γκρεμίζονται», να ανεχτεί την ύπαρξη εθνικών θυλάκων κυριαρχίας όπως, επίσης, δεν ανέχεται την ύπαρξη ηγετών που συγκεντρώνουν στο πρόσωπό τους τις ιδιότητες του πολιτικού, του στρατιωτικού, του έμπορα και του τραπεζίτη. Αυτό που δεν ήταν ανεκτό για τους ηγεμόνες του Πρώτου Κόσμου δεν μπορούσε, σε καμία περίπτωση, να ισχύσει για τους ηγετίσκους του Τρίτου Κόσμου. Παρά το γεγονός ότι οι Σαντάμ και Νοριέγκα δεν ήξεραν –ή δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να μάθουν– να περιμένουν, δεν παύουν να αποτελούν τα «αρρωστημένα» πρότυπα ηγεμόνων σε έναν, ούτως ή άλλως, «αρρωστημένο» κόσμο.

Όσο για «μας», τους υπόλοιπους, τον χύμα λαό, δεν απομένει παρά η, γεμάτη ενοχές, καθήλωση μπρος στις οθόνες των τηλεοράσεων για να παρακολουθήσουμε από το CNN σε «απευθείας σύνδεση» την σύρραξη του Κόλπου ή, ίσως, η εναγώνια αναζήτηση σε βιβλιοθήκες, εγκαταλελειμμένες από χρόνια, των προφητειών του Νοστράδαμου. Αλλά αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, τότε οι προφητείες είναι σίγουρα η ηρωίνη του, η «παραμύθα» του, το παραμύθιασμά του.

Όσο για «το τέλος της ιστορίας» που κάποιοι ευαγγελίζονται, δεν είναι παρά το «τέλος» των νεκροταφείων του πλανήτη, που πλανήτη ως νεκροταφείου. Από το φαινόμενο του θερμοκηπίου ως την Τιέν Αν Μεν, από τις μάσκες ενάντια στον μολυσμένο αέρα που μοιράζονται στα παιδιά του Κατοβίτσε ως τις μάσκες ενάντια στα χημικά που μοιράζονται στα «παιδιά» της αραβικής ερήμου, από τα καμένα δάση του Αμαζονίου ως τα νεκρά ύδατα των θαλασσών, των λιμνών και των ποταμών, από τους νεκρούς του AIDS ως τους νεκρούς λόγω πείνας ή δίψας… παντού απλώνεται η μυρωδιά της σήψης, η μυρωδιά της σιωπής, η μυρωδιά της συνενοχής.

…Αυλαία…

Χρήστος Μόρφος


[Το παραπάνω κείμενο είχε γραφεί τον Αύγουστο του 1990, δυο-τρεις εβδομάδες μετά την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ. Παρότι γραμμένο πριν από τον Α΄ Πόλεμο του Κόλπου, διατηρεί πιστεύω και σήμερα το ενδιαφέρον του. Πέραν κάποιων συντακτικών και ορθογραφικών διορθώσεων τίποτα δεν προστέθηκε και δεν αφαιρέθηκε από το αρχικό κείμενο.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Διαβάστε επίσης:

Σαντάμ Χουσεΐν [30-12-2006]