Αρχική > Λατινική Αμερική, Πρόσωπα, Πλανήτης Γη Α.Ε., Τα υιοθετημένα > Με αφορμή μια είδηση: την απέλαση του στρατηγού Νοριέγκα στη Γαλλία

Με αφορμή μια είδηση: την απέλαση του στρατηγού Νοριέγκα στη Γαλλία

27/04/2010

Μανουέλ Νοριέγκα

Με αφορμή την είδηση για την απέλαση του στρατηγού Νοριέγκα στη Γαλλία, ιδού το τελευταίο μέρος από ένα άρθρο που είχα γράψει τον Αύγουστο του 1990. Γερνάμε -ακίνδυνα- μαζί με τα άρθρα μας 😉

Απέχοντας πολύ απ’ το ν’ αποτελεί μια στενά μεσανατολική ιδιομορφία, ο πρόεδρος Σαντάμ, που πουλάει και προφασίζεται τα πάντα σ’ έναν κόσμο όπου παντού γίνεται το ίδιο, ήταν, πέρα για πέρα, σαν πολιτικός, σαν στρατιωτικός, σαν καπιταλιστής, απόλυτα αντιπροσωπευτικός του ενσωματωμένου θεαματικού και των επιτυχιών που ευνοεί στις πολυποίκιλες κατευθύνσεις της εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής του. Είναι το πρότυπο του Ηγεμόνα του καιρού μας κι απ’ αυτούς που προορίζονται να έρθουν και να παραμείνουν στην εξουσία. Όπου κι αν βρίσκονται, οι ικανότεροι τού μοιάζουν πολύ. Δεν είναι το Ιράκ που γεννάει τέτοια θαύματα. Είναι η εποχή μας.

Τα παραπάνω, γραμμένα από τον Γκυ Ντεμπόρ για τον στρατηγό Νοριέγκα, μπορούν να διαβαστούν και αντίστροφα. Οι Σαντάμ και Νοριέγκα δεν αποτελούν απλά τα πρότυπα των ηγεμόνων της εποχής μας, αλλά και οι ίδιοι είχαν σαν πρότυπα ηγέτες που σ’ όλη την διάρκεια του αιώνα μας κυριάρχησαν στον χώρο του εμπορίου, της πολιτικής ή της στρατιωτικής ισχύος. Φυσικά, όσοι «κατόρθωσαν να κάνουν τόσα πολλά άκοπα, θα προχωρήσουν αναγκαστικά μακρύτερα […] με βάση την ακόλουθη πρωταρχική απαίτηση: να γνωρίζουν ξεκάθαρα από ποια εμπόδια έχουν απαλλαγεί, και για τι πράγμα είναι ικανοί» [Ντεμπόρ].

Το γεγονός που δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν οι Σαντάμ και Νοριέγκα είναι, πως η τάξη των εμπόρων που κυριαρχεί στο «παγκόσμιο χωριό» δεν μπορεί, σε μια εποχή που «τα τείχη γκρεμίζονται», να ανεχτεί την ύπαρξη εθνικών θυλάκων κυριαρχίας όπως, επίσης, δεν ανέχεται την ύπαρξη ηγετών που συγκεντρώνουν στο πρόσωπό τους τις ιδιότητες του πολιτικού, του στρατιωτικού, του έμπορα και του τραπεζίτη. Αυτό που δεν ήταν ανεκτό για τους ηγεμόνες του Πρώτου Κόσμου δεν μπορούσε, σε καμία περίπτωση, να ισχύσει για τους ηγετίσκους του Τρίτου Κόσμου. Παρά το γεγονός ότι οι Σαντάμ και Νοριέγκα δεν ήξεραν –ή δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να μάθουν– να περιμένουν, δεν παύουν να αποτελούν τα «αρρωστημένα» πρότυπα ηγεμόνων σε έναν, ούτως ή άλλως, «αρρωστημένο» κόσμο.

Όσο για «μας», τους υπόλοιπους, τον χύμα λαό, δεν απομένει παρά η, γεμάτη ενοχές, καθήλωση μπρος στις οθόνες των τηλεοράσεων για να παρακολουθήσουμε από το CNN σε «απευθείας σύνδεση» την σύρραξη του Κόλπου ή, ίσως, η εναγώνια αναζήτηση σε βιβλιοθήκες, εγκαταλελειμμένες από χρόνια, των προφητειών του Νοστράδαμου. Αλλά αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, τότε οι προφητείες είναι σίγουρα η ηρωίνη του, η «παραμύθα» του, το παραμύθιασμά του.

Όσο για «το τέλος της ιστορίας» που κάποιοι ευαγγελίζονται, δεν είναι παρά το «τέλος» των νεκροταφείων του πλανήτη, που πλανήτη ως νεκροταφείου. Από το φαινόμενο του θερμοκηπίου ως την Τιέν Αν Μεν, από τις μάσκες ενάντια στον μολυσμένο αέρα που μοιράζονται στα παιδιά του Κατοβίτσε ως τις μάσκες ενάντια στα χημικά που μοιράζονται στα «παιδιά» της αραβικής ερήμου, από τα καμένα δάση του Αμαζονίου ως τα νεκρά ύδατα των θαλασσών, των λιμνών και των ποταμών, από τους νεκρούς του AIDS ως τους νεκρούς λόγω πείνας ή δίψας… παντού απλώνεται η μυρωδιά της σήψης, η μυρωδιά της σιωπής, η μυρωδιά της συνενοχής.

…Αυλαία…

Χρήστος Μόρφος


[Το παραπάνω κείμενο είχε γραφεί τον Αύγουστο του 1990, δυο-τρεις εβδομάδες μετά την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ. Παρότι γραμμένο πριν από τον Α΄ Πόλεμο του Κόλπου, διατηρεί πιστεύω και σήμερα το ενδιαφέρον του. Πέραν κάποιων συντακτικών και ορθογραφικών διορθώσεων τίποτα δεν προστέθηκε και δεν αφαιρέθηκε από το αρχικό κείμενο.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Διαβάστε επίσης:

Σαντάμ Χουσεΐν [30-12-2006]

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: