Αρχική > Blogroll, Αφασιαλάνδη, Ιστορία > Πώς έδεσε η μαγιονέζα [1]

Πώς έδεσε η μαγιονέζα [1]

29/04/2010

[Αναδημοσιεύω από το μπλογκ των danger.few!!! το ακόλουθο ποστ του hollow sky «Πώς έδεσε η μαγιονέζα (1)»].

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Το θέμα ήταν, όπως πάντα, να βγει νοκ-άουτ εκείνη η κρίσιμη μάζα πολιτών, που διέθεταν αγωνιστικό φρόνημα, οξεία αίσθηση κοινωνικής αλληλεγγύης, ζωντανό ενδιαφέρον για υποθέσεις πέρα από τα άμεσα ενδιαφέροντα και συμφέροντά τους, ματιά πέρα από τη δική τους γενιά και ηθικές αντιστάσεις απέναντι στην αδικοπραξία.

Α΄φάση (1950-1974): Ταπείνωση

«Η ελληνική Άρχουσα Τάξη πανηγύρισε για τη νίκη της στον Εμφύλιο Πόλεμο. Και την εκμεταλλεύτηκε, όχι για το έθνος υπέρ του οποίου ισχυριζόταν ότι τον είχε αναλάβει, αλλά για τον εαυτό της. Μόλις εξασφαλίστηκε η νίκη της αυτή, απομάκρυνε από την εξουσία τους Κεντρώους πολιτικούς που την εξυπηρέτησαν στην κατάκτησή της, και βάλθηκε να ανυψώσει σε μονοκομματικό πλέον κράτος το καθεστώς της Άκρας Δεξιάς […]

Κριτήριο για κάθε πρόσληψη, μέχρι νεκροθάπτου, και για κάθε προώθηση, μέχρι κλητήρος, τέθηκε η υποταγή σε κρατούντα. Τα κριτήρια αυτά λειτουργούσαν σαν μαγνήτης, που ανέσυρε από την αφάνεια κι από το βυθό μετριότητες και άτομα μειωμένων αναστολών […]

Από τη δεκαετία του ’50 συρρέει συνάλλαγμα από τη ναυτιλία, από τους παλιούς μετανάστες στην Αμερική και από τον τουρισμό, αλλά κυβερνήσεις και τράπεζες (όλες κρατικές τότε) το διοχέτευαν σε μεσάζοντες […]

Η λεηλασία του δημόσιου πλούτου και η συναλλαγή έγιναν αποδεκτός τρόπος ζωής […]

Οι πλουτίσαντες στην Κατοχή από την εμπορία τροφίμων, στράφηκαν και τώρα προς αυτήν. Αυτήν ήξεραν από τότε, με αυτήν πλούτισαν επίσης τότε, αυτήν χρησιμοποίησαν και τώρα για συνέχιση του πλουτισμού τους. Με μια διαφορά: στην Κατοχή ασκούσαν εμπορία με τη Μαύρη Αγορά, σε συνεργασία με τους κατακτητές. Τώρα την ασκούσαν παρασιτικά, ληστρικά, σε συνεργασία με τις κρατικές τράπεζες και την κυβέρνηση. Εισάγουν με το συνάλλαγμα τρόφιμα, δηλαδή προϊόντα Γεωργίας, πέραν των αναγκών της χώρας. Κυβέρνηση και τράπεζες που χορηγούν το συνάλλαγμα, διευκολύνουν την διάθεσή τους στην εσωτερική αγορά με διατήρηση κάτω του κόστους των τιμών των εγχωρίων, ώστε να αποθαρρύνεται η παραγωγή τους. Καταδιωκόμενα έτσι τα ελληνικά, δέχθηκαν έναν ανελέητο ανταγωνισμό μέσα στο Εθνικό τους έδαφος από τα εισαγόμενα. Μόνο για την εισαγωγή γαλακτοκομικών στη δεκαετία του εξήντα η Ελλάδα δαπάνησε ένα δις δολαρίων ετησίως, ενώ η εγχώριος κτηνοτροφία καταδιωκόταν για να μειώνει την παραγωγή της […]

Στο μεταξύ οι πρώην μαυραγορίτες και τράπεζες θησαύριζαν. Η ελληνική οικονομική ολιγαρχία ζυμώθηκε μεταπολεμικά με μανδύα τους μαυραγορίτες. […]

Μεσάζοντες και κοντραμπατζήδες εξασκημένοι στο «πάρε-δώσε» και στη φιλοσοφία της «αρπαχτής», άφησαν στο κράτος τις παραγωγικές μονάδες και κράτησαν για τον εαυτό τους τις κρατικές προμήθειες και τα κρατικά έργα, που δίνουν εύκολα, γρήγορα και χωρίς επιχειρηματικούς κινδύνους άφθονο χρήμα. Και μένουν όλοι ικανοποιημένοι. Η Άρχουσα Τάξη έχει τρόπο να κερδίζει και τα κόμματα να κατακτούν (με την άνοδό τους στην κυβέρνηση) τα λάφυρα της εξουσίας: αμέτρητες «καρέκλες» για διορισμούς σε κρατικές επιχειρήσεις, οργανισμούς και τράπεζες και δικαίωμα διαχείρισης του άφθονου πλούτου τους, με ό,τι άλλο συνεπάγεται αυτή. Η άρχουσα τάξη άλλων χωρών πραγματοποίησε την πρωταρχική συσσώρευσή της «αιμοσταγώς», αρπάζοντας πρώτες ύλες και αγροτικά προϊόντα αποικιακών λαών. Επειδή η Ελλάδα δεν έχει Αποικίες, η μεταπολεμική ελληνική άρχουσα τάξη μεταχειρίστηκε τον ελληνικό λαό ως αποικιακό. Πραγματοποιεί και αυτή την πρωταρχική συσσώρευση της «αιμοσταγώς», αλλά μέσω του κρατικού προϋπολογισμού και των κρατικοποιημένων επιχειρήσεων […]

Στα περιθώρια αυτού του κρατισμού, δραστηριοποιούνταν παρασιτικά και ληστρικά, και αναπτυσσόταν, κερδοφόρα ιδιωτική πρωτοβουλία […]

Το ελληνικό πολιτικό, νομικό, πολιτιστικό και ηθικό εποικοδόμημα ανδρώθηκε επί υποστρώματος «φιλοτεχνηθέντος» υπό της Άρχουσας Τάξης, στους κόλπους της οποίας βρήκαν θαλπωρή μαυραγορίτες, δοσίλογοι και άτομα μειωμένων ηθικών αναστολών, φορείς της φιλοσοφίας της αρπαχτής και του παρασιτικού-ληστρικού τρόπου πλουτισμού […]

Η μεταπολεμική ελληνική Άρχουσα Τάξη κατασκεύασε έτσι μια ξεχωριστή ειδική κρατική μηχανή, που λειτουργεί χωριστά από την κρατική αλλά σε στεγανά, μεθοδικά και με ταχυδακτυλουργική επιτηδειότητα.» (από το Η Γένεση του Εμφύλιου και οι Συνέπειες αυτού, του Λάζαρου Αρσενίου)

Β’ φάση (1975-σήμερα): Εκμαυλισμός

Ό,τι δεν απόκαμε η Ταπείνωση, το παρέλαβε και το ανέλαβε η Ενσωμάτωση: το δικαίωμα στην αρπαχτή αναγνωρίστηκε σαν λαϊκό δικαίωμα και προτάθηκε σαν τρόπος ζωής από το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» μέχρι τα μαζικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, που αποθεώνουν τη μαλακία και τη διανοητική χλαπάτσα…

Advertisements
  1. 29/04/2010 στο 23:15

    Μετά, πώς να μην γράφει ο γερο-Γιανναράς τις μπούρδες του περί της σημερινής κυριαρχίας των ηττημένων του Εμφυλίου [!], όταν παντού διαβάζει: «το τέλος της μεταπολίτευσης», το «τέλος της μεταπολίτευσης»! [Ξεχνώντας κι αυτός τη «θρυλική» περίοδο του μετεμφυλιακού καθεστώτος].

    Κάποιοι, τις τελευταίες ημέρες το πήραν είδηση και μιλάνε «για τη χειρότερη κρίση μετά τον Πόλεμο»… Καλά…

    Όχι, κουφάλες. Τίποτα δεν τέλειωσε! Όλα τώρα αρχίζουν!

  2. 29/04/2010 στο 23:53

    Ο Λαζαρος Αρσενιου παντα μιλαγε και σωστα και ειχε καθαρη μνημη…
    Το κακο στην συγχρονη Ελλαδα ειναι οτι δεν υπαρχει’απεναντι εχθρος’.Ειμαστε ολοι μαζι δια της συνενοχης ‘εχθροι’ του εαυτου μας.Ποιόν να πολεμησεις;Αν βρουμε αυτο θα προχωρησουμε.

  3. ΕΘΝΟΣ_εξαιρετικα
    30/04/2010 στο 00:19

    http://ifile.it/hgvw5a8/Boltanski%2C%20Chiapello%20-%20The%20New%20Spirit%20of%20Capitalism.djvu

    το βρηκα και απλα ειπα να το μοιραστω το βιβλιαρακι σου

  4. apodomitis
    30/04/2010 στο 01:07

    Πάρτε και λίγο Χάρυ Κλύνν για την χώνεψη:http://www.youtube.com/watch?v=ZMR5Y-rKJAY

  5. 30/04/2010 στο 10:49

    @ ζαχαρη

    Μα τον εχθρό τον εντόπισες ήδη: εμείς είμαστε. Τον εαυτό μας πρέπει να πολεμήσουμε, τη νοοτροπία μας. Να προσπαθήσουμε να γίνουμε Κοινωνία. Γιατί ποτέ δεν γίναμε. Μείναμε στις ραγιάδικες «κοινότητες» της τουρκοκρατίας, που τόσο έχουν εξυμνηθεί…

    @ ΕΘΝΟΣ_εξαιρετικα

    Γουάου! Μπολτανσκί-Σιαπελό! [Ή Κιαπέλο;] Ο Πρέβε τούς αναφέρει στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του [την «Κριτική», εννοώ] κάμποσες φορές. Οι όροι κλειδιά είναι «κοινωνική κριτική» και «αισθητική κριτική» [ή έντεχνη] (artistic critique)… Τα υπόλοιπα στο βιβλίο. Και τις ευχαριστίες σας στον ΕΘΝΟΣ_εξαιρετικα, που μπήκε στον κόπο.

    @ apodomitis

    Μερσί! [Είστε αποδομητής πλήρους απασχόλησης; Κι αν ναι, στον ελεύθερο χρόνο σας τι κάνετε; 🙂 ]

  6. apodomitis
    30/04/2010 στο 10:59

    @Χ.Μόρφο από τον Ιούνιο και δώθε θα μαι πλήρους λόγω πλήρους απόλυσης.Στον ελεύθερό μου χρόνο μελετώ Χάρρυ Κλύνν , ο οποίος παρεμπιπτόντως έχει κοπεί από τα ντιβιντάδικα.
    Νομίζω ότι θα πρεπε να παίζουν αποσπάσματα του έργου του τα βοθροκάναλα μήπως και καταλάβουμε γιατίκαι πως φτάσαμε ως εδώ.Ο τύπος ήταν μπροστά αν συμφωνείτε.

  7. 30/04/2010 στο 11:18

    @ apodomitis

    Μάντης κακών, ή «απλώς» απολυθήκατε; Τι να πω…

    Τα ντιβιντάδικα δεν κόβουν πια τίποτα. Κόβονται πλέον τα ίδια.

    Ο Χάρρυ Κλυν δεν είναι απ’ τους αγαπημένους μου, αλλά καλός είναι.

  8. apodomitis
    30/04/2010 στο 11:38

    @ Χ.Μόρφο

    Με τα μέχρι τώρα δεδομένα μάντης κακών αλλά αν δεν υπάρχει τίποτα νεότερο από το μέτωπο….μην λέτε τίποτα όσο μας επιτρέπουν ακόμα να είμαστε υγιείς βιολογικά και πνευματικά θα πουλήσουμε ακριβά το τομάρι μας.
    Γιατί ρωτάτε αν επιτρέπεται αγαπητέ;

  9. 30/04/2010 στο 11:49

    @ apodomitis

    Δυστυχώς τίποτα νεότερο δεν υπάρχει σε όλα τα μέτωπα. Τα πράγματα ζόρισαν, θα ζορίσουν πολύ περισσότερο και θα μείνουν ζόρικα για χρόνια. Φυσικά και θα πουλήσουμε ακριβά το τομάρι μας [αν και ήδη μας εξωθούν να το πουλήσουμε τζάμπα].

    Γιατί ρώτησα; Από ενδιαφέρον, από περιέργεια, όπως θέλετε πείτε το.

  10. apodomitis
    30/04/2010 στο 11:58

    @ Χ.Μόρφο,

    δεν υπάρχει πρόβλημα ελπίζω να μην παρεξηγήθηκα.Είναι πονηρές οι μέρες.Τα συγχαρητήρια είναι περιττά νομίζω.
    Καλόν αγώνα

  11. 30/04/2010 στο 12:27

    «episode X: Στην εποχή του υπαρκτού Κωστοπουλισμού»
    😉

  12. 30/04/2010 στο 12:37

    @ apodomitis

    Σιγά μην σε παρεξήγησα! Δεν είμαι δα και τόσο αλαφροΐσκιωτος. Ευχαριστώ. «Μαζί» είναι η λέξη κλειδί [για τον αγώνα].

    @ Vrennus

    Ουπς! Αυτό το επεισόδιο το έχασα. Αν εννοείς «πετροκωστοπουλισμού», δεν νομίζω. Μια στιγμή του «μακρυγιαννισμού/παλαμηδισμού» ήταν κι αυτός. Πάει και πέρασε, και μας προσπέρασε…

  13. 10/05/2010 στο 11:16

    Μέρος Δεύτερον:

    ΠΩΣ ΕΔΕΣΕ Η ΜΑΓΙΟΝΕΖΑ (2)

    του Γιάννη Δ. Ιωαννίδη.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: