Αρχική > Ρ. Κ. > Όλα τώρα αρχίζουν!

Όλα τώρα αρχίζουν!

30/04/2010

Μερικές πρόχειρες σημειώσεις. [Χωρίς παραπομπές κι ας με συγχωρήσουν -προς το παρόν- οι… δανειοδότες.]


1.

Εκείνο που προέχει αυτή τη στιγμή δεν είναι οι «τεχνικές [και τεχνητές] λεπτομέρειες» της κατάστασης. Γι’ αυτές συζητάμε ήδη εδώ και καιρό, και σίγουρα θα συνεχίσουμε να συζητάμε και στο μέλλον.

2.

Αυτό που είναι επιτακτικό αυτή τη στιγμή [πριν βυθιστούμε τελείως στην κρίση, και ο αγώνας για -απλή- επιβίωση, ο αγώνας για ένα κομμάτι ψωμί, μας απορροφήσει τελείως] είναι ένα διπλό ερώτημα, που ίσως έχουμε ακόμα την πολυτέλεια να συζητήσουμε και/ή να στοχαστούμε:

  • Πού βρισκόμαστε;
  • Πού θέλουμε να πάμε;

3.

Στην Ελλάδα έχει ήδη ξεκινήσει ένα τεραστίας κλίμακας πείραμα κοινωνικής μηχανικής ή, μάλλον, ανθρωπολογικής κοινωνικής μηχανικής. Όταν βγούμε απ’ τον δοκιμαστικό σωλήνα στον οποίο μας έχουν πετάξει -αν ποτέ βγούμε-, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο γύρω μας.

Ούτε εμείς θα είμαστε το ίδιο μ’ αυτό που είμαστε τώρα!

4.

Όσο διδακτικό κι αν είναι το να κάνουμε συγκρίσεις με παρόμοιες καταστάσεις του παρελθόντος, άλλο τόσο αποπροσανατολιστικό είναι να μείνουμε σ’ αυτές. Αυτό που θα βιώσουμε, αυτό που ήδη βιώνουμε, δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία. Οπότε, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

5.

Το κοινωνικό/οικονομικό/πολιτισμικό σύστημα που κυριαρχεί στον πλανήτη αυτή τη στιγμή, το σύστημα που γεννήθηκε πριν από δύο περίπου αιώνες και που διαρκώς επεκτείνει την κυριαρχία του, έχει όνομα. Λέγεται καπιταλισμός. Δεν λέγεται ούτε «νέα τάξη» ούτε «παγκοσμιοποίηση». Λέγεται καπιταλισμός. [Ή, ορθότερα, καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής.] Η κοινωνική κατάσταση στην οποία κάποιος αγοράζει την εργατική δύναμη κάποιου άλλου. Τελεία και παύλα.

6.

Το ότι αυτό το σύστημα παίρνει, κατά καιρούς, διαφορετικές μορφές είναι γεγονός. Οι μορφές αυτές όμως σε καμία περίπτωση δεν αναιρούν την ουσία του, που είναι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Τη σημερινή του μορφή θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε χρηματιστικό καπιταλισμό [ή κερδοσκοπικό ή όπως αλλιώς θέλουμε]. Εμφανίστηκε σε όλο του το μεγαλείο πριν από είκοσι χρόνια, όταν κατέρρευσαν τα καθεστώτα του «υπαρκτού κρατικού καπιταλισμού», και όταν η Κίνα εντάχθηκε κι αυτή στη λεγόμενη «οικονομία της αγοράς».

7.

Δύο λέξεις κλειδιά για την κατανόηση του χρηματιστικού καπιταλισμού είναι οι εξής:

  • εγγύηση
  • επισφάλεια

Εγγύηση των κερδών για τους μεγάλους «παίκτες» [τράπεζες (βλ. τα σχέδια διάσωσής τους μετά την κρίση του 2008), πολυεθνικές επιχειρήσεις κ.λπ.], και

Επισφάλεια για όλους τους μικρούς «παίκτες», δηλαδή για όλους εμάς. Επισφάλεια σημαίνει: μη δικαίωμα στη σταθερή δουλειά, μη δικαίωμα στην περίθαλψη, μη δικαίωμα στη σύνταξη, μη δικαίωμα στην υγεία, μη δικαίωμα στην παιδεία, μη δικαίωμα στον πολιτισμό, μη δικαίωμα στην κοινωνικότητα, εν ολίγοις μη δικαίωμα στη ζωή.

8.

Στόχος και επιδίωξη; Η δημιουργία ενός ασπόνδυλου «ανθρώπου», ενός νέου ανθρωπολογικού τύπου, η δημιουργία ενός ανθρώπου δίχως ιδιότητες, ενός ανθρώπου τρομοκρατημένου, πεινασμένου, μίζερου, υποταγμένου. Ενός ανθρώπου που δεν θα ξεχωρίζει από τον βούρκο μέσα στον οποίο θα ζει και θα κινείται.

9.

Κάπου εδώ βρισκόμαστε. Ας πάμε παρακάτω.

10.

Το παρακάτω σημαίνει ένα πράγμα: πού θέλουμε να πάμε;

Οι επιλογές μας -ως συνήθως- είναι δύο:

  • Ή να υποταχτούμε
  • Ή να αγωνιστούμε ενάντια και σ’ αυτό που μας έχουν ήδη επιβάλλει και σ’ αυτό που θέλουν σήμερα να μας επιβάλλουν.

11.

Αν υποταχτούμε, υποταχτήκαμε. Δεν θα υπάρξει γυρισμός! Για κανέναν!

12.

Πώς να αγωνιστούμε ενάντια σ’ αυτό που μας έχουν ήδη επιβάλλει και σ’ αυτό που θέλουν να μας επιβάλλουν;

Απλό, απλούστατο.

Να αρνηθούμε να γίνουμε ο ανθρωπολογικός βούρκος της κοινωνικής μηχανικής τους.

Να αναδείξουμε ό,τι πιο ανθρώπινο έχουμε μέσα μας, δηλαδή ό,τι πιο κοινωνικό.

Την αλληλεγγύη μας προς όσους έχουν ανάγκη [ανεξάρτητα από φυλές, χρώματα, «κοινότητες», καθοδηγητές, ινστρούχτορες κ.ο.κ.]

Το χαμόγελό μας και την ευγένειά μας προς όλους όσους συναντάμε στους δρόμους, στη δουλειά, στα λεωφορεία, στις πλατείες.

Την άρνησή μας να καταναλώσουμε τα σκουπίδια κάθε είδους που μας σερβίρουν [τρόφιμα/σκουπίδια, πολιτισμικά σκουπίδια, σκουπίδια «ενημέρωσης», φαρμακολογικά σκουπίδια, χημικά σκουπίδια, οικολογικά σκουπίδια, σκουπίδια γενικώς…]

Την αυτοοργάνωσή μας επί παντός του κοινωνικού. Στη δουλειά, στην πολυκατοικία, στη γειτονιά, στο σχολείο, στην πλατεία, στη διασκέδαση, παντού! Να τσακίσουμε την αντικοινωνικότητα και την εξατομίκευση που μας επιβάλλουν!

Όλοι στους δρόμους! Όλοι στις διαδηλώσεις! Όλοι στην Αγορά!

Γιατί, τίποτα δεν είναι προς πώληση, τίποτα δεν είναι προς αγορά! Τον ωφελιμισμό τους [την κυρίαρχη ιδεολογία του καπιταλισμού] ας τον χώσουν -επιτέλους- εκεί που ξέρουν! Σε λίγο θα μας υποχρεώσουν να πληρώσουμε και το σκοινί με το οποίο θα μας κρεμάσουν. Και τα έξοδα της κηδείας μας!

Αδέλφια στα όπλα!

Όλα τώρα αρχίζουν!

Χρήστος Μόρφος
Πόλη των Αθηνών
30 Απριλίου 2010

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Διαβάστε επίσης: Σημείωση [Α]: Όλα τώρα αρχίζουν! [Α]

Advertisements
Κατηγορίες:Ρ. Κ.
  1. 30/04/2010 στο 13:44

    σου κανω λινκ αν δεν εχεις αντιρρηση

  2. 30/04/2010 στο 13:49

    Ευχαριστώ! Καμία φυσικά!

  3. 30/04/2010 στο 13:58

    Μας έχει πιάσει αμφότερους το επαναστατικο με την Άνοιξη, ή μου φαίνεται;

    Δες κι εδω (κάνω αναίσχυντη αυτοδιαφήμιση) : http://ellada-2010.blogspot.com/

    Χάειντε, να δούμε αν θα βγει τίποτε…

  4. 30/04/2010 στο 14:21

    Εξαιρετική η ιδέα σου! [Άντε και κλητήρας! Ξέρω ότι δεν πας για δήμαρχος 😉 ]

    Ποιο επαναστατικό; Προσπάθεια για να βγούμε απ’ το βούρκο -όπου μας σπρώχνουν καθημερινά- κάνουμε. Προσπάθεια.

  5. 30/04/2010 στο 22:44

    Χρήστο προσυπογράφω ΟΛΟ σου αυτό το μανιφέστο, λέξη προς λέξη, ΟΠΩΣ το έγραψες.

  6. Μ.Γ.
    30/04/2010 στο 22:58

    Μπράβο. Ό,τι καλύτερο διάβασα τελευταίως!!!! Νάσαι καλά να μας ..εμψυχώνεις:-)

  7. wor
    30/04/2010 στο 23:09

    Εχεις δίκιο. Σε όλα. Ευτυχώς

  8. 01/05/2010 στο 23:51

    Πολύ καλό! Θα σε κάνω λινκ στο μπλογκ μου. Καλό μήνα.

  9. 02/05/2010 στο 10:45

    @ omadeon – Μ.Γ. – wor – Λωτοφάγος

    Παίδες, ευχαριστώ, αλλά το θέμα τώρα πια είναι να κάνουμε ο καθένας μας και όλοι μαζί ό,τι καλύτερο μπορούμε. Το «πακέτο» ΔΝΤ θα σερβιριστεί σε λίγη ώρα…

    Πάντως χτες οι συγκεντρώσεις και οι πορείες στην Αθήνα είχαν μπόλικο κόσμο [για πρωτομαγιάτικες… Έχουν υπάρξει και μεγαλύτερες, αλλά για 1μαγιά ήταν από τις μεγαλύτερες των τελευταίων -πολλών- χρόνων]. Τα ΜΜΕ, ως συνήθως, τις έθαψαν. Την Τετάρτη ξανά!

    @ omadeon

    Τα pingbacks είναι πρόβλημα του theme. Θα τους γράψω, αν και δεν νομίζω ότι θα δω χαΐρι.

    ΥΓ. Ολίγον αργότερα. Να με συγχωρεί η κυρία για εκείνο για εκείνο το «παίδες»…

  10. 03/05/2010 στο 10:39

    Ωραία όλα αυτά τα επαναστατικά αλλά δημιουργική πρόταση δεν είδα στο «μανιφέστο» .Είσαι έτοιμος να εγκαταλείψεις την πόλη και να στήσεις μιά εναλακτική κοινότητα αειφόρου ανάπτυξης , με τη συνεργασία και άλλων απηυδισμένων συμπολιτών μας , σε κάποιο βουνό ή νησί της χώρας μας , όπου όλοι θα προσφέρουν την εργασία και τις ικανότητες τους για το κοινό καλό , θα απαρνηθούν τη μάστιγα του καταναλωτισμού και θα υποτάξουν το γιγάντιο Εγώ τους στο Εμείς ? Γιατί μόνο έτσι αλλάζουν τα πράγματα , με όραμα και με έργο , όχι με συλλαλητήρια .Όποιος θέλει ένα καλύτερο μέλλον πρέπει να το χτίσει , όχι να απαιτήσει από άλλους να του το χαρίσουν .

  11. 03/05/2010 στο 12:09

    Και η δική σας δημιουργική πρόταση έρχεται κατευθείαν από τον 14ο αιώνα: Ησυχασμός. Εμείς να τη βολέψουμε [το Αιγάλεω και ο Ολυμπιακός κι όλοι οι άλλοι να πάνε να…] Και το «γιγάντιο Εγώ» «να το χτίσει», όχι να το χτίσουμε ετσετερά, ετσετερά. Ησύχασα…

  12. 03/05/2010 στο 12:47

    Και σε τελική ανάλυση, ολόκληρη η ανθρωπότητα πάλεψε για χιλιάδες χρόνια για να ξεφύγει από την αλλοτρίωση της φύσης. Και τώρα εσείς τι «δημιουργικό» προτείνετε; Να πάρουμε ξανά τα βουνά; Καί που θα βρούμε τα μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες στρέμματα, πώς θα χτίσουμε κάποιο υποτυπώδες οίκημα; Μ’ αυτά που «κερδίσαμε» στο χρηματιστήριο; Και τα φυσικά φαινόμενα πώς θα τα αντιμετωπίσουμε; Αν πέσει παγωνιά και «κάψει» τα μαρούλια και μπει αλεπού στο κοτέτσι, με τι θα ζήσουμε; Με τα κέρδη; Και το 4Χ4 τι θα καίει; Αφήστε… Καλή η «δημιουργική πρόταση» αλλά δεν αποτελεί εναλλακτική λύση για όλους. Για να την βγάλει κάποιος [κι οι κολλητοί του, και το γιγάντιο Εγώ τους] μια χαρά είναι. Αλλά, προφανώς, «δεν κάνει» για όλους.

    Κι αφήστε κι αυτές τις δήθεν απολιτίκ κουλαμάρες: «όχι να απαιτήσει από άλλους να του το χαρίσουν «. Τι μας λέτε; Και τις πόλεις που μας καλείτε να εγκαταλείψουμε ποιος τις έχτισε; Εκείνοι; Ω…

  13. 03/05/2010 στο 13:04

    Αφού χρησιμοποιείτε πληθυντικό ευγενείας να τον υιοθετήσω κι εγώ ( μην με θεωρήσετε και αγενή ) αν και πιστεύω ότι τα ντόμπρα λόγια είναι ποιό ευγενή από τις «γαλλικές σάλτσες» .Να ξεκαθαρίσω οτι το σχόλιό μου είχε σκοπό να προσφέρει κάτι θετικό σε μια κατά την γνώμη μου αδιέξοδη συζήτηση (αντίδραση για την αντίδραση και στο τέλος τι ? Στάχτη και μπούρμπερη ?). Όσο για την ειρωνία σας στο «να το χτίσει» (δείχνει καλούς τρόπους η ειρωνία ?) , ευχαρίστως βάζω όλη την τελευταία φράση στον πληθυντικό .Παρότι ξοδέψατε 4 γραμμές για να με σχολιάσετε πάντως , σαφή απάντηση αποφύγατε να δώσετε .Ποιό είναι το όραμά σας?Τι πιστεύτε πως προσφέρει η επανάσταση που προτείνετε ? Μάννα εξ ουρανού ? Αν ξανακαεί πχ το κέντρο της Αθήνας , θα μας φοβηθεί η ελίτ και θα φύγει με την ουρά στα σκέλια ? Η μήπως θα μας χαρίσουν τα 300 δις που δανείστηκαν οι εθνοπατέρες ? Μάλλον τα μαγαζιά που έχουν απομείνει θα καταστραφούν και όλοι μαζί , μικροαφεντικά και υπάλληλοι θα βγουν να ζητιανεύουν .

  14. 03/05/2010 στο 13:14

    Ποιό είναι το όραμά σας?Τι πιστεύτε πως προσφέρει η επανάσταση που προτείνετε ? Μάννα εξ ουρανού ? Αν ξανακαεί πχ το κέντρο της Αθήνας , θα μας φοβηθεί η ελίτ και θα φύγει με την ουρά στα σκέλια ? Η μήπως θα μας χαρίσουν τα 300 δις που δανείστηκαν οι εθνοπατέρες ? Μάλλον τα μαγαζιά που έχουν απομείνει θα καταστραφούν και όλοι μαζί , μικροαφεντικά και υπάλληλοι θα βγουν να ζητιανεύουν.

    Όλα αυτά πού ακριβώς τα διαβάσατε; Προφανώς ούτε καν μπήκατε στον κόπο. Μια «διαγώνια» ανάγνωση και βουρ.

    ΥΓ. Συνηθίζω να απευθύνομαι σε νέους σχολιαστές στον πληθυντικό. Δεν πρόκειται για σως, γαλλικές ή άλλες.

  15. 03/05/2010 στο 13:23

    Υπόθεση έκανα , όπως κι εσείς κάνατε υποθέσεις στο 2ο μέρος της απάντησής σας .Εν πάσει περιπτώσει ,εφόσον δεν βλέπω διάθεση για συζήτηση αλλά για κόντρα ,σας χαιρετώ και δεν θα σας ξαναενοχλήσω .Ας μείνουμε αμφότεροι στα αδιέξοδά μας .Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

  16. 03/05/2010 στο 13:35

    Ποια διάθεση για συζήτηση είχατε;

    Εσείς αρχίσατε στο σχόλιο #11 τις ψιλοειρωνείες: «Ωραία όλα αυτά τα επαναστατικά…» του «μανιφέστου», καμιά δημιουργική πρόταση έχετε; Ή μόνο το γιγάντιο Εγώ σας και τα συλλαλητήριά σας, γιατί από όραμα και έργο νάδα… Μόνο απαιτήσεις να σας χαρίσουν ένα καλύτερο μέλλον… Και τα λοιπά.

    Εξάλλου, συζήτηση σημαίνει κοινή αναζήτηση. Δεν το βλέπω, όπως άλλωστε δεν το βλέπετε κι εσείς. Να είστε καλά.

  17. 03/05/2010 στο 18:25

    Εγώ δεν βλέπω καμμία αντίφαση ανάμεσα στο να ιδρύσει κάποιος μια εναλλακτική φάρμα, ΑΝ μπορεί βέβαια (π.χ. αν έχει κάποιο ξεχασμένο σπίτι σε επαρχία, ή μάζεψε κάποια λεφτουδάκια – οικονομίες)… και στο να γράψει ή να διαβάσει ένα κείμενο σαν κι αυτό.
    Γιατί πρέπει να σνομπάρει κανείς το κείμενο, άμα είναι σωστό, και γιατί θα πρέπει να σνομπάρω εγώ π.χ. ένα φίλο μου που ετοιμάζεται για το άλλο εγχείρημα? Προσωπικά θα το βρω πιο δύσκολο, αν θελήσω να το κάνω, αλλά… ΤΙΠΟΤΕ σημαντικό δεν είναι εύκολο.

    Η φυγή στην επαρχία αναμένεται να γίνει ΜΑΖΙΚΗ σε λίγα χρόνια, άρα όποιος θέλει (ΚΑΙ μπορεί) να το κάνει, ας το κάνει ΟΣΟ το δυνατόν πιο γρήγορα. Η πλειοψηφία στην Ελλάδα δεν αναμένεται να το κάνει, τουλάχιστον άμεσα. Σάμπως αναμενόταν όμως ποτέ να… σταματήσει να ψηφίζει τα μεγάλα κόμματα? Αν περιμένουμε να έχουμε την πλειοψηφία στο πλευρό μας, είμαστε σαν τους θεούσους που περιμένουν (για να δουν σωτηρία) τη Δευτέρα Παρουσία, ή όπως οι σταλινικοί την έλευση του Κομμουνισμού.

    Τα δικά μου λινκ για πραγματικά ενδιαφερόμενους είναι εδώ Χρήστο.
    http://delicious.com/omadeon/permaculture

  18. 03/05/2010 στο 18:36

    Υ.Γ. ο σχηματισμός εναλλακτικών κατοικιών ή αγροκτημάτων ή μονάδων παραγωγής νομίζω ότι ποτέ δεν πρέπει να τίθεται έτσι… επιθετικά και σαρκαστικά (κ. Σχοινά) σε ΔΗΘΕΝ αντιδιαστολή με τις ιδέες και τις σοβαρές κοινωνικές κριτικές, κλπ. ΑΛΙΜΟΝΟ… τότε θα γίνουμε πραγματικά «απολιτίκ ησυχαστές» και στο τέλος ΠΑΛΙ δεν κάνουμε τίποτα.
    Η ζωή έχει πολλές πτυχές και πεδία δράσης που δεν αποκλείει το ένα το άλλο.
    Ισα-ίσα, η σωστή κοινή αναζήτηση έγκειται εν μέρει και στο δημιουργικό ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ τους. Ο χωρισμός του Κόσμου (ή της κοινής μας αντίληψης) σε αντικρουόμενα (και τελικά ελεγχόμενα) «στεγανά» συμβάλλει ΜΟΝΟ στην αλλοτρίωση και στην υποταγή όλων μας.

  19. 03/05/2010 στο 20:41

    Νομίζω πως φωνές και αναλύσσεις σαν τις δικές σου λείπουν και είναι ιδιαίτερα ενισχυτικές και διαφωτιστικές στην σύνθεση μιας εναλλακτικής αγωνιστικής προτασης!!σε διαβάζω συχνά με μεγάλο ενδιαφέρον και προσοχή…αλήθεια γιατί σταμάτησες απο την ΡΗΞΗ (στην οποία συχνά αρθρογραφώ κι εγώ)? Λείπει πραγματικά η φωνή σου και η πένα σου…

  20. 04/05/2010 στο 10:46

    @ omadeon

    Η φυγή θα είναι μαζική τα επόμενα χρόνια, μόνον που θα είναι εξαναγκαστική – εθελοντική υπάρχει ήδη, έστω και σε μικρή κλίμακα. Κι εγώ αν εξαναγκαστώ απ’ την κατάσταση θα «την κάνω». Αλλά αυτή η μαζική φυγή δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως θα λύσουμε κανένα γενικότερο κοινωνικό πρόβλημα. Ως ατομική λύση μια χαρά είναι, αλλά… Καλές οι αγελαδούλες που θα βόσκουν αμέριμνες στο βιολογικό γρασιδάκι, μόνον που δυο χιλιόμετρα πιο πάνω κάποιο βυρσοδεψείο μπορεί και να χύνει τόνους χημικών στο γραφικό ποταμάκι που διασχίζει το βιολογικό αγροκτηματάκι. Λέω…

  21. 04/05/2010 στο 10:57

    Χρήστο καλημέρα, σε 5 γραμμές (τις τελευταίες της παραγράφου σου) συνόψισες ήδη τους λόγους που η πολιτική πάλη δεν μπορεί να σταματήσει με την εύρεση καλύτερου χώρου διαβίωσης ή εναλλακτικής ζωής. Ισα-ίσα πρέπει να ενταθεί.

    Μόνο που… δεν το βλέπω καν, σαν φυγή. Το αντίθετο μάλλον. Ενισχύσουμε χαρακώματα, δεν εγκαταλείπουμε. Κι εγώ που γράφω αυτές τις γραμμές, τις γράφω από τοποθεσία ΕΞΩ από την πόλη, σχεδόν χωριό, κοντά στη φύση. Από τότε που ήρθα εδώ αγωνίζομαι πολύ περισσότερο, νοιώθω πιο δυνατός, κ.ο.κ.
    Ας θυμηθούμε τις καταλήψεις εργοστασίων στην Αργεντινή και τη λειτουργία τους από τους ίδιους τους εργάτες. Παρόμοια η λογική και εκεί. Οποιος μπορεί να κάνει κάτι καλύτερο για τον εαυτό του ΜΑΖΙ με άλλους (όχι απλώς «ατομικά») ας το κάνει.

  22. 04/05/2010 στο 11:02

    @ dimitrios

    Δεν νομίζω ότι λείπουν σε κανέναν, κι ούτε πρόκειται να προσφέρουν τίποτα και σε κανέναν. Θα με ρωτήσεις γιατί το κάνω; Και τι άλλο να κάνω; Ούτως ή άλλως η Ελλάδα ζει στη γνωστή «νιρβάνα των δανείων» από το 1824 και μετά – με τον ίδιο ακριβώς τρόπο! Βέβαια, η νεοελληνική κοινωνία αλλάζει μ’ έναν διαστρεβλωμένο τρόπο, ακολουθώντας εισαγόμενα εκ Δυσμών πρότυπα, αφού δεν μπόρεσε -κι ούτε θα μπορέσει- να βρει τα δικά της. Δανειολήπτες, δανειοφάγοι και νιρβανοζούντες, all together, περιμένουμε το μοιραίο. Οπότε ασχολούμαστε κι εμείς και καμιά εισαγόμενη [τι άλλο;] ιδέα, αφού ό,τι και να πεις για την κατάσταση στην Ελλάδα, θα σου πετάξουν κατάμουτρα ό,τι πετάνε εδώ και δυο αιώνες οι «υπεραμύντορες» των δανείων και της εθνικοφροσύνης – που ξεκινάει από την άκρα δεξιά [αν υπήρξε ποτέ τέτοιο πράμα] μέχρι την άκρα αριστερά [αν υπήρξε επίσης ποτέ τέτοιο πράμα]…

    Με τη Ρήξη απλά ήρθα σε… ρήξη, μετά από μερικά -εκατέρωθεν- βιτριολικά σχόλια το περασμένο καλοκαίρι για το βιντεάκι του Γαβρά. Αυτά πάντως ήταν η αφορμή. Άλλα ήταν τα αίτια, πολιτικά, αλλά περσινά ξινά σταφύλια…

    Κι εγώ έχω διαβάσει κείμενά σου – τώρα θα τα προσέχω περισσότερο. Την καλημέρα μου.

  23. 04/05/2010 στο 11:06

    (Διόρθωση: Ενισχύσουμε -> Ενισχύουμε). H «φυγή» στην επαρχία, σε καλύτερους χώρους διαβίωσης, κλπ. νομίζω έχει ομοιότητες και με… αντάρτες που «ανέβηκαν στο βουνό». Στο βουνό βρήκαν καταφύγιο κάποτε και οι Αντάρτες. Σε απόμακρες φάρμες που ίδρυσαν με τον ιδρώτα τους βρίσκουν καταφύγιο και κάποιοι άλλοι επαναστατημένοι σήμερα. Αν αυτό γίνει ολοένα και περισσότερο, και μάλιστα με στόχο ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό αυτονομίας (ενεργειακής, παραγωγικής, πολιτικής) δημιουργούνται προύποθέσεις και για κοινωνικούς αγώνες πιο επιτυχημένους, όχι λιγότερο. Είναι σημαντικό αυτό, γιατί και ο «απολιτίκ ησυχασμός» αποτελεί επικίνδυνη διαστρέβλωση τέτοιων εγχειρημάτων. Δεν πάει να ξεκουραστεί κανείς αλλού για να ξεχάσει ή να τεμπελιάσει. Πάει για να ζήσει και να ΘΥΜΗΘΕΙ και να δουλέψει.

  24. 04/05/2010 στο 11:07

    @ omadeon [#22]

    Γιώργο, βάλε το «φυγή» σε εισαγωγικά – ίσως θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω κάποιον άλλο όρο. Δεν διαφωνούμε στα υπόλοιπα. [Μια παρατήρηση μόνον. Το ΜΑΖΙ με άλλους στη νεοελληνική πραγματικότητα αποτελεί -από μόνο του- έναν άθλο. Διότι, πολύ λυπάμαι που το λέω, η νεοελληνική κοινωνία ουδέποτε υπήρξε κοινωνία. Και τώρα είναι σχεδόν αδύνατον να συγκροτηθεί. Γι’ αυτό λέω άθλος…]

  25. 04/05/2010 στο 11:11

    @Χρήστο ειλικρινά ΔΕΝ ΤΟ ΗΞΕΡΑ ότι… ήρθες σε ρήξη με τη Ρήξη. Ολο αυτό τον καιρό είχες την αμέριστη συμπαράστασή μου σαν ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ μπλόγκερ και δημοσιογράφος με το θάρρος της ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ σου άποψης, ΧΩΡΙΣ να το ξέρω ότι… δεν έγραφες πια στη Ρήξη.

    Ας μου επιτραπεί να πω πάντως ότι… η ρήξη σου με τη Ρήξη ΙΣΩΣ να ήταν και κάπως αναπόφευκτη, και σίγουρα ΤΙΜΑ ΕΣΕΝΑ και όχι τη Ρήξη ! 🙂

  26. 04/05/2010 στο 11:11

    @ omadeon [#24]

    Δεν σε προλαβαίνω, ως συνήθως 😉 Βλέπω κι εσύ έβαλες το «φυγή» σε εισαγωγικά. Οι Αντάρτες βρήκαν «καταφύγιο» στο βουνό επειδή τους κυνηγούσαν. Δεν «έφυγαν» μόνοι τους. [Εννοώ στον Εμφύλιο, δεν εννοώ στην Κατοχή.] Και τα λοιπά, και τα λοιπά. Ας κυνηγήσουμε κι εμείς σήμερα αυτούς που μας κυνηγάνε, τα υπόλοιπα θα τα βρούμε, αν θέλουμε κι αν μπορέσουμε.

  27. 04/05/2010 στο 11:15

    @ omadeon [#26]

    Ε, καλά τώρα, μην τα δραματοποιούμε τα πράγματα [πώς τάχα τιμά εμένα κι όχι τη Ρήξη]. Προσωπική μου απόφαση ήταν, δεν ήταν δική τους, ίσα-ίσα οι άνθρωποι υπήρξαν ευγενέστατοι και συντροφικότατοι μέχρι σήμερα. Κι επειδή ήταν και προσωπική μου [πολιτική] απόφαση, γι’ αυτό δεν το ‘κανα και ζήτημα. Τι είμαστε μεσημεριανάδικο;

  28. 04/05/2010 στο 11:19

    «Το ΜΑΖΙ με άλλους στη νεοελληνική πραγματικότητα αποτελεί -από μόνο του- έναν άθλο.»

    Προσυπογράφω με… χέρια και πόδια. Γι’ αυτό «ζούμε από τις εξαιρέσεις, όχι από τους κανόνες» (που λέει κι ο Ελύτης)! Πράγματι, η ομαδική προσπάθεια είναι στην Ελλάδα ΑΘΛΟΣ και… συνήθως καταντάει κανείς μόνος του, ενώ μπορεί να είναι ο πλέον πρόθυμος και/ή ικανός να δουλέψει ΜΑΖΙ με άλλους. ΜΗΝ πας μακρυά, έχω ακόμη… τραυματικές αναμνήσεις από μικρή εταιρεία που θέλαμε να την μετατρέψουμε σε Κομμουνιστικό Συναιτερισμό, πριν πάνω από 15 χρόνια.

    Ομως νέα πρότυπα και τρόποι αυτο-οργάνωσης κλπ. εξαπλώνονται γρήγορα (και μέσω διαδικτύου τώρα)… τόσο που (στα μαύρα χρόνια που έρχονται) θα προβληματίσουν πολύ κόσμο, ο οποίος θα θέλει να τους μιμηθεί. Π.χ. κάτι σαν τη «Μαριναλέντα» της Ισπανίας (ξέεεερεις το σχετικό ποστ, δεν χρειάζεται λινκ…)

  29. 04/05/2010 στο 11:22

    @ omadeon

    Θα δείξει, κι η Μαριναλέντα, κι όλα. Όρεξη να ‘χουμε και να μην μας πάρει από κάτω. Κι αυτό ίσως προέχει.

  30. 04/05/2010 στο 12:18

  31. Ειρηνη Κ.
    07/05/2010 στο 11:58

    Ολα καλά,σωστα τα λες και συμφωνούμε…
    Αυτο το «παρτε τα όπλα» στο τελος ομως μου την χαλάει…!
    Ειναι πολυ παρακινδυνευμενη φραση – δεν ακουγεται καθόλου συμβολική – και πιστευω ακράδαντα πως αυτο ειναι το παιχνιδι που θελουν να παίξουμε…!
    Αληθινα όπλα ειναι τα υπόλοιπα – αυτα που περιγράφεις πιο πάνω…!
    Οπλο μας ειναι η εργατικη μας δυναμη – και η καταναλωτικη επίσης…!
    Γινεται ν’ αδειάσουν ΟΛΕΣ οι δημοσιες υπηρεσίες και ιδιωτικες επιχειρήσεις για ένα 10ημερο – και κανεις να μην πάει για δουλειά…;
    Χωρίς να χρειαστεί καμμια ΓΣΕΕ να προκυρήξει καμμία εκτονωτικη απεργία…
    Ετσι κι αλλοιώς δεν ειναι και αμοιβές αυτες για την ζωή μας – ετσι δεν ειναι…;
    Γίνεται ν΄αδειασουν τα σουπερ μαρκετ και τα πολυκαταστήματα απο πελάτες για τους επόμενους 5-6 μηνες…;;;
    Να γεμισουν οι λαικές και τα μικρομαγαζα – και να περιορίσουμε τα πάντα στα απολυτως απαραίτητα…;;;
    Αντεχουμε…;;;;
    Μπορούμε…;;;;
    Αυτό ειναι το μοναδικο «καρυοφίλι» που εχουμε σημερα – κι ισως δεν φτιαχτηκε τυχαία πριν λιγους μήνες κεινη η ανεκδιήγητη διαφήμιση με τους φουστανελλάδες και τα κινητά…

  32. 07/05/2010 στο 12:25

    @ Ειρηνη Κ.

    Κατανοώ απολύτως την ένστασή σας. Κι εγώ το σκέφτηκα λίγο για το αν θα έπρεπε να το αφήσω ή όχι. Και κατόπιν για το αν θα έπρεπε να γράψω μια διευκρίνηση. Εξάλλου και άλλοι φίλοι διατύπωσαν τις ενστάσεις τους [προφορικά]. Τελικά, επέλεξα, να την αφήσω τη φρασούλα. Τώρα, τι να πω; Πως το εννοούσα συμβολικά; Έτσι το εννοούσα, αλλά ας πω πως το έγραψα με την έννοια πως όπλα [συμβολικά, ε;] έχει ο καθένας μας, και είναι και διαφορετικά.

    Με τα υπόλοιπα που γράφετε είμαι απολύτως σύμφωνος μαζί σας.

    Αλλά, μπορούμε; Αντέχουμε;

    Δεν το νομίζω, αλλά ας εκπλήξουμε και μια φορά ευχάριστα τον εαυτό μας. Αξίζει τον κόπο.

    Σας ευχαριστώ.

  1. 30/04/2010 στο 15:35
  2. 01/05/2010 στο 10:26
  3. 06/05/2010 στο 15:42
  4. 06/05/2010 στο 15:42
  5. 06/05/2010 στο 20:58
  6. 13/05/2010 στο 22:59
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: