Archive

Archive for Μαΐου 2010

Σήμερα στη συγκέντρωση στην ισραηλινή πρεσβεία δεν χρειάστηκαν κουκουλοφόροι και προβοκάτορες. Οι μπάτσοι του Χρυσοχοΐδη τα «κατάφεραν» μόνοι τους. [+ φωτό]

Μια ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην ισραηλινή πρεσβεία, διαλύθηκε βίαια και -κυρίως- προσχεδιασμένα από τους μπάτσους του Χρυσοχοΐδη, που χρησιμοποίησαν όλα τα όπλα του… σοσιαλιστικού τους οπλοστασίου.

Φυσικά και η διάλυση της συγκέντρωσης ήταν προσχεδιασμένη. [Πρόβα τζενεράλε για τις εποχές που έρχονται;] Και ο κόσμος πολύ αγριεμένος. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας…

Οι διμοιρίες των ΜΑΤ αφού χρησιμοποίησαν κατά το δοκούν δακρυγόνα, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και τις γνωστές «πιπεράτες… οσφρήσεις», συνέχισαν να ακολουθούν τους συγκεντρωμένους που συντεταγμένα κατηφόριζαν την Κηφισίας, και συνέχισαν το «προποτζίδικο» έργο τους, πηγαίνοντάς τους «καροτσάδα» για εκατοντάδες μέτρα, τουλάχιστον μέχρι τη διασταύρωση με την Πανόρμου, χρησιμοποιώντας διαρκώς τα πολεμοφόδιά τους. Και παντού όλα τα στενά γεμάτα εποχούμενους μπάτσους…

Είδα τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικούς διαδηλωτές τραυματίες. Όλοι με αίματα στο κεφάλι, ο ένας από αυτούς κάποια στιγμή συνοδευόταν από φίλους του στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού [του είχε επιδεθεί το τραύμα, ίσως σε κάποιο φαρμακείο της περιοχής]. Την ίδια ώρα, στην είσοδο του Ερυθρού Σταυρού ήταν αδύνατο να αναπνεύσει κανείς από τα δακρυγόνα και τα «πιπεράτα»…

Σκηνές ροκ εκτυλίχθηκαν όχι μόνον στην Κηφισίας αλλά και προς την πλατεία Ρώμης [είναι η πλατεία/πάρκο μεταξύ της πρεσβείας και του Γηροκομείου] και στην Κατεχάκη [όπου ήμουν]. Την πέσανε σε ΔΙΑΣτζήδες και έπεσε ξύλο ένθεν και ένθεν [μεταξύ άλλων, γέροντας/συνταξιούχος πέταξε ένα ολόκληρο «αγκωνάρι» από τα δύο μέτρα σε μπάτσο – ευτυχώς που δεν τον πέτυχε]. Εκεί έγινε και μια σύλληψη…

Το όλο σκηνικό ήταν κατά τη γνώμη μου οργανωμένο. Και φυσικά είχε και πολιτική κάλυψη. Δηλαδή, ο υπουργός είναι εκείνος που έδωσε τις εντολές…

Αδριανείου και Κατεχάκη

Κατεχάκη και Άντερσεν

Σύλληψη. Λίγο μετά (μάλλον ξυλοκοπημένος) καθόταν στο πεζοδρόμιο με μπάτσους γύρω του.


Και λίγο αργότερα στην Κηφισίας

Όλοι στον αγώνα…

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη

Δολοφονική επίθεση του ισραηλινού στρατού κατά του στολίσκου της ελευθερίας. Τουλάχιστον 16 νεκροί ακτιβιστές και 60 τραυματίες.

Η διεθνής κοινότητα θα εκφράσει, «ως συνήθως» και «όπως πάντα», τον «αποτροπιασμό» της…

Άει στο διάολο κι εσείς και οι «κοινότητές» σας…

Μια σαπίλα παντού…

Η είδηση

Και εδώ

Και συνεχής ενημέρωση στο «Ένα καράβι για τη Γάζα«.

Parallax View

Pig, pork και παράλλαξη

Στα σύγχρονα αγγλικά η λέξη «pig» (γουρούνι) αναφέρεται στα ζώα τα οποία εκτρέφουν οι κτηνοτρόφοι, ενώ «pork» (χοιρινό) είναι το κρέας που καταναλώνουμε. Η ταξική διάσταση είναι ξεκάθαρη εδώ: «pig» είναι η παλιά σαξονική λέξη, αφού οι Σάξονες ήταν οι μη προνομιούχοι κτηνοτρόφοι, ενώ το «pork» προέρχεται από το γαλλικό «porque», που χρησιμοποιούσαν οι προνομιούχοι Νορμανδοί κατακτητές της Αγγλίας (1066), που ήταν κι εκείνοι που κατανάλωναν τα γουρούνια που εξέτρεφαν οι κτηνοτρόφοι. Αυτή η διττότητα στη χρήση των λέξεων «pig» και «pork» σηματοδοτεί και το χάσμα που χωρίζει την παραγωγή από την κατανάλωση. Ο Ιάπωνας φιλόσοφος Kojin Karatani ονόμασε, στο βιβλίο του Υπερκριτική: Για τον Καντ και τον Μαρξ, αυτή τη διττότητα, Parallax View.

Άνω τελεία. Παράλλαξη στην αστρονομία είναι η διαφορά στη διεύθυνση ενός ουράνιου αντικειμένου, όπως αυτό φαίνεται από έναν παρατηρητή, από δύο σημεία που βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Η μέτρηση της (γωνίας) παράλλαξης χρησιμοποιείται άμεσα για την εύρεση της απόστασης του αντικειμένου από τη Γη. Η παράλλαξις ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες (Αριστοτέλης: «η παράλλαξις των γωνιών», Δίων: «η του ηλίου παράλλαξις», Πτολεμαίος: «εστί γαρ η παραλλαγή η διαφορά των ως προς το κέντρον της γης και ως προς την επιφάνειαν ευρισκομένων αυτής εποχών»). Τελεία.

Ο Κ. Καρατάνι, όπως κάθε φιλόσοφος που σέβεται τον εαυτό του, προσπαθεί διαβάζοντας τον Καντ μέσω του Μαρξ και τον Μαρξ μέσω του Καντ να βρει απαντήσεις σε μερικά πολύ πρακτικά «προβληματάκια». Και ένα από αυτά είναι το ερώτημα, «γιατί κατέρρευσαν οι χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού ή γιατί ο μαρξισμός δεν κατάφερε να απελευθερώσει την ανθρωπότητα;» Υπεραπλουστεύοντας τις θέσεις του, μπορούμε να πούμε ότι ο Καρατάνι δίνει την εξής απάντηση: ο άνθρωπος δεν είναι απλώς και μόνον παραγωγικό ον, αλλά είναι ταυτόχρονα και καταναλωτικό ον. Και ότι δεν μπορούμε να περιορίσουμε τη σκέψη μας παρατηρώντας μόνον τη μία από αυτές τις δύο πλευρές του ανθρώπου –και ανάγοντας τη μία στην άλλη- αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να τις εξετάζουμε και τις δύο. Να έχουμε, δηλαδή, μία παραλλακτική οπτική, εξετάζοντας ένα φαινόμενο ταυτόχρονα και από τις δύο όψεις του.

Και αυτό το σφάλμα διέπραξαν πλείστοι όσοι «μαρξισμοί» (υπάρχουν πολλοί) εφαρμόζοντας τον διαλεκτικό υλισμό για να αναλύσουν και –κυρίως- για να αλλάξουν τον κόσμο. (Ο διαλεκτικός υλισμός είναι η μέθοδος που υποτίθεται ότι «εφηύρε» ο Μαρξ, αντιστρέφοντας την ιδεαλιστική διαλεκτική του Χέγκελ, σύμφωνα με την οποία υπάρχει η «θέση», υπάρχει η «αντίθεση» και αυτό που θα πρέπει να επιχειρούμε είναι η «σύνθεση» αυτών των δύο). Σύμφωνα με τον Σλαβόι Ζίζεκ που, επηρεασμένος αν όχι εντυπωσιασμένος από τη σκέψη του Καρατάνι, έγραψε ένα βιβλίο με τον τίτλο Parallax View, το έσχατο παράδειγμα μιας παραλλακτικής κατάστασης είναι ότι η θέση του εργαζόμενου-παραγωγού και η θέση του καταναλωτή θα πρέπει να θεωρείται μία και η αυτή παρά τις αντιθέσεις τους, και πως δεν μπορούμε να ανάγουμε τη μία στην άλλη ή να θεωρήσουμε ότι η μία περιέχει «βαθύτερες αλήθειες» από την άλλη.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σημείο να πούμε ότι η κατάρρευση των χωρών του ανατολικού μπλοκ, πριν από δύο δεκαετίες, οφείλεται στο γεγονός ότι η κρατικά σχεδιασμένη οικονομία έδινε τεράστιο βάρος στην παραγωγή έναντι της κατανάλωσης, κάτι που μαρτυρείται από το γεγονός ότι απέτυχε να προσφέρει στους καταναλωτές προϊόντα που εκείνοι χρειάζονταν «εφοδιάζοντάς» τους με προϊόντα τα οποία κανένας δεν ήθελε.

Άνω τελεία. Ο Καρατάνι κάνει μερικούς ακόμη ενδιαφέροντες συλλογισμούς. Ας δούμε έναν επίκαιρο. Απορρίπτει κατηγορηματικά τη θέση ότι υπάρχει μια κάποια αντίθεση μεταξύ του κερδοσκοπικού-χρηματιστικού κεφαλαίου και της «πραγματικής-παραγωγικής οικονομίας». Γιατί στον καπιταλισμό, η παραγωγική διαδικασία είναι απλώς μια παρέκκλιση της κερδοσκοπικής διαδικασίας του χρήματος που «γεννά» διαρκώς περισσότερο χρήμα. Τελεία.

Προς τι όλα αυτά;

Ας πάρουμε, για παράδειγμα (και τι παράδειγμα!) τη σημερινή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, και ας επιχειρήσουμε να αναλύσουμε το ζήτημα βλέποντάς το μέσω μιας παραλλακτικής οπτικής γωνίας, μελετώντας δηλαδή ταυτόχρονα τόσο την παραγωγή όσο και την κατανάλωση.

Θαρρώ πως σήμερα είναι γενικά αποδεκτό (αν και όπως έλεγε ο Γκαίτε, «ποιο είναι το πράγμα το πιο δύσκολο; Να βλέπεις με τα μάτια σου αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου!»), πως το θεμελιώδες πρόβλημα της Ελλάδας είναι το γεγονός ότι παράγει πολύ λίγα και καταναλώνει πάρα πολλά. Διαπιστώνουμε ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι αντίστροφο από εκείνο των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού»: εκεί παρήγαγαν πάρα πολλά (και άχρηστα) και κατανάλωναν πάρα πολύ λίγα, ενώ στην Ελλάδα παράγουμε πολύ λίγα και καταναλώνουμε πάρα πολλά (εισαγόμενα) προϊόντα.

Αυτή η διαφορά μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης καλυπτόταν εύκολα σε περιόδους μη οικονομικής κρίσης, με έναν τρόπο στον οποίο ως χώρα είμαστε ίσως οι μεγαλύτεροι «ειδικοί» στον πλανήτη: με τα δάνεια. Με το ξέσπασμα, ωστόσο, και την επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αυτή η πηγή (δανείων) στέρεψε και βρεθήκαμε εκτεθειμένοι. Δίχως σοβαρή παραγωγική υποδομή, δίχως σοβαρή παραγωγική οικονομία, βρεθήκαμε όχι μόνον στο σημείο όπου καταφανώς δεν μπορούμε πλέον να διατηρήσουμε το ίδιο καταναλωτικό επίπεδο, αλλά και στο σημείο όπου θα πρέπει να το περιορίσουμε δραματικά. Και ακόμα χειρότερα (!) να στρωθούμε στη «δουλειά». Όχι ότι είμαστε τεμπέληδες ως λαός, αλλά είμαστε απολύτως αντιπαραγωγικοί. Και όχι μόνον όσον αφορά τον κρατικό τομέα. Μια ματιά στην κατάσταση που επικρατεί στον τουρισμό, τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας, αρκεί για να πειστεί και ο πλέον δύσπιστος.

Το «ελληνικό πρόβλημα» δεν περιορίζεται, φυσικά, σ’ αυτή τη διάσταση μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Αλλάζοντας σημεία παρατήρησης, μπορούμε να διακρίνουμε αρκετά παραλλακτικά δίπολα. Δίπολα στα οποία αν επιχειρήσουμε να αναγάγουμε το ένα στο άλλο καταλήγουμε στην ανοητολογία.

Ένα από αυτό τα δίπολα είναι και η εξωτερική/εσωτερική πλευρά του «ελληνικού προβλήματος». Πολλοί θεωρούν ότι αποκλειστικά –ή κυρίως- υπεύθυνοι για το πρόβλημα είναι οι ξένοι, οι γνωστοί-άγνωστοι κερδοσκόποι με τα χρηματιστικά τους παιχνίδια, οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφενός καθυστέρησαν να στήσουν τον μηχανισμό στήριξης και αφετέρου πιέζουν για τη λήψη σκληρών οικονομικών μέτρων, η «κακιά» Άνγκελα Μέρκελ («Οι Γερμανοί ξανάρχονται», ένας από τους τίτλους αυτής της περιόδου) που υποστηρίζει περισσότερο τα συμφέροντα της χώρας της παρά εκείνα της ΕΕ (θα έπρεπε;), το ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι διεθνείς επενδυτικές τράπεζες και πάει λέγοντας. Κάποια από αυτά ισχύουν κάποια άλλα ίσως όχι. (Κι ούτε λόγος να γίνεται για το παιδιάστικο επιχείρημα πως και οι άλλες χώρες της Ευρώπης είχαν «μαγειρέψει» τα οικονομικά τους στοιχεία ώστε να εκπληρώσουν τους όρους συμμετοχής τους στην ΟΝΕ).

Υπάρχει, ωστόσο, και η «εσωτερική» πλευρά του ελληνικού ζητήματος. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος άριστος γνώστης της νεοελληνικής ιστορίας για να παρατηρήσει το μόνιμα επαναλαμβανόμενο μοτίβο της. Δάνεια επί δανείων, σχέδια Μάρσαλ, επιδοτήσεις από την ΕΕ, πακέτα βοήθειας για τους πρόσφυγες του Μεσοπολέμου, πακέτα Ντελόρ, Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα… Τα λέγαμε και στο προηγούμενο τεύχος. Πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα; Σε μεγάλο ποσοστό, εδώ και δύο σχεδόν αιώνες καταλήγουν στις τσέπες «ημών» -των εκάστοτε κυβερνώντων- και των «ημετέρων». Κανένας, νομίζω, δεν μας υποχρέωσε να κατασπαταλήσουμε όλα αυτά τα κονδύλια σε μη αναπτυξιακές, μη παραγωγικές δραστηριότητες.

Ο χειρότερος τρόπος για να προσεγγίσει κάποιος το πρόβλημα είναι να το βλέπει μέσα από τα πράσινα ή τα γαλάζια κομματικά ματογυάλια. Η γαλάζια και η πράσινη «πραγματικότητα» δεν συναποτελούν παραλλακτικό δίπολο. Όποιοι χρησιμοποιούν τέτοιου είδους ματογυάλια στέκονται ακριβώς στο ίδιο σημείο, δεν στέκονται σε διαφορετικά. Αποτελεί σύνηθες φαινόμενο στην νεοελληνική κοινωνία να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα κομματικά ματογυάλια, όμως ακόμα κι αν βλέπουμε τα πάντα γύρω μας «κόκκινα», «ροζ» ή «φαιά», αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως βρισκόμαστε εκτός της νεοελληνικής πραγματικότητας και πως μπορούμε να «βλέπουμε τα πράγματα ως έχουν». Ακόμα και η «οπτική ΚΚΕ» είναι γέννημα-θρέμμα αυτής της κοινωνίας, δεν βρίσκεται εκτός αυτής. Και το πόσο «διαφορετικό» είναι το ΚΚΕ από τη σύγχρονη νεοελληνική πολιτική πραγματικότητα φαίνεται από το γεγονός ότι ουδέποτε συγκροτήθηκε σ’ αυτή τη χώρα μια σοβαρή σοσιαλιστική σχολή σκέψης…

Από την άλλη, επιστρέφοντας στην «εξωτερική» πλευρά του ζητήματος, ας λάβουμε υπόψη μας και κάτι ακόμη. Καλώς ή κακώς το διεθνές οικονομικό-τραπεζικό-χρηματιστικό σύστημα αυτό είναι. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, έχει τους δικούς του κανόνες. Αυτό το σύστημα υπάρχει, αυτό επιβλήθηκε στον πλανήτη, αυτές τις αρχές ακολουθεί. Δεν μπορεί αυτό το σύστημα να είναι καλό όταν τα spreads βρίσκονται στο 1% και να είναι κακό όταν τα spreads δανεισμού της χώρας μας εκτοξεύονται στο 7%. Αν δεν μας αρέσει ας κλείσουμε τα σύνορα της χώρας, ας αρνηθούμε τα δάνεια των ξένων και ας ζήσουμε σε επίπεδο Αλβανίας επί Εμβέρ Χότζα ή της σημερινής Βόρειας Κορέας.

Ο Δάντης γράφει κάπου πως «σάπισε ο κόσμος απ’ την κακιά κυβέρνια». Γεγονός. Ωστόσο, όσο κι αν έχει σαπίσει η νεοελληνική κοινωνία (η ποια;) εξαιτίας του γενικού σαπίσματος του παγκόσμιου κοινωνικού ιστού, αυτό δεν αποτελεί άλλοθι. Άλλο τόσο η νεοελληνική κοινωνία (η ποια;) έχει σαπίσει εξαιτίας σοβαρότατων εσωτερικών αιτίων. Διότι τι άλλο εκτός από σαπίλα δείχνουν οι «αναλύσεις» πως φταίμε όλοι (και οι γέροντες συνταξιούχοι των 400 ευρώ το μήνα και  οι νέοι που εισέρχονται στην αγορά εργασίας με μειωμένες τις αποδοχές τους κατά 20%) ή το γεγονός ότι δολοφονούνται –στο όνομα μιας (ποιας;) κοινωνικής απελευθέρωσης- τρεις εργαζόμενοι όταν πυρπολείται το κτήριο στο οποίο βρίσκονται;

Ας σταθούμε στο ένα σημείο, ας σταθούμε στο άλλο σημείο, ας σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη, ας κοιτάξουμε πέρα απ’ αυτόν, ώστε να μπορέσουμε μέσω μιας κάποιας παραλλακτικής οπτικής να προσεγγίσουμε καλύτερα τα σοβαρά ζητήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως χώρα, ως πλανήτης, ως άτομα. Κι ας αφήσουμε τα «σοβαρά» για τους «σοβαροφανείς». Λες και δίνει κάποιος δεκάρα για το αν η ΝΔ διέγραψε τη Ντόρα Μπακογιάννη επειδή τάχθηκε υπέρ των μέτρων του ΔΝΤ ή για το αν το ΠΑΣΟΚ διέγραψε τρεις βουλευτές του επειδή τα καταψήφισαν…

Κι αν η Ελλάδα είναι σήμερα «του κλώτσου και του μπάτσου» στον πλανήτη, αυτό συνέβη επειδή και οι Έλληνες είμαστε ως «πολίτες» και ως «κοινωνία» «του κλώτσου και του μπάτσου». Εδώ και σχεδόν δυο αιώνες…

Πηγές: Kojin Karatani, Transcritique: On Kant and Marx, MIT Press, 2003, Slavoj Zizek, The Parallax View (Short Circuits), MIT Press, 2006.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Από τη στήλη «Ψιμύθια και Ψιττακισμοί» που δημοσιεύεται στο Τρίτο Μάτι [#180] που κυκλοφορεί.

«Η ΕΚΤ προκάλεσε την ελληνική κρίση με στόχο την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ»

Δια της γνωστής μεθόδου copy-paste αντιγράφω από τον ιστότοπο της Ναυτεμπορικής το παρακάτω άρθρο/συνέντευξη της Αλίνας Σαραντή σχετικά με τα όσα λέει για την κρίση εις τας Ευρώπας ο καθηγητής Ρίτσαρντ Βέρνερ. Διαβάστε το. Είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέρον. Θα σας «έβαζα» να διαβάσετε και διάφορα άλλα -συμπληρωματικά- κείμενα εδώ μέσα, πλήν όμως δεν θέλω να σας κουράσω… Ευχαριστίες στον φίλο ΕΘΝΟΣ_εξαιρετικα που επισήμανε το άρθρο. [Κάποιες υπογραμμίσεις δικές μου.]

«Η ΕΚΤ προκάλεσε την ελληνική κρίση με στόχο την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ»

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ασκούσε πολιτική ραγδαίας πιστωτικής επέκτασης στις χώρες της γεωγραφικής περιφέρειας της ευρωζώνης και μηδενικής επέκτασης στη Γερμανία, προκαλώντας ασύμμετρους οικονομικούς κύκλους εντός τη ζώνης και φούσκες που οδήγησαν στην παρούσα κρίση, είπε, μιλώντας στο naftemporiki.gr ο καθηγητής Διεθνούς Τραπεζικής στο πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον και διευθύνων σύμβουλος της Providence Asset Management Ρίτσαρντ Βέρνερ.

O καθηγητής Ρίτσαρντ Βέρνερ

Μάλιστα ο καθηγητής τονίζει ότι οι αρχιτέκτονες της Συνθήκης του Μάαστριχτ, που σύμφωνα με τον ίδιο επιθυμούσαν τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, γνώριζαν ότι το σύστημα του ευρώ δεν θα λειτουργούσε χωρίς την ύπαρξη ενός ευρωπαϊκού υπουργείου Οικονομικών, η δημιουργία του οποίου θα απαιτούσε να υπάρξει μία κρίση.

Το μοναδικό λογικό συμπέρασμα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ότι «οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και της ΕΚΤ» δημιούργησαν την κρίση αυτή με στόχο την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ.

Ο Γερμανός καθηγητής μας μίλησε με αφορμή πρόσφατο άρθρο του στην ιαπωνική εφημερίδα Yiomiuri, στο οποίο υποστήριζε ότι η ΕΚΤ πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες ως προς την κρίση χρέους της Ελλάδας.

Ποιος ήταν ο ρόλος της ΕΚΤ στο ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης;

«Ο βασικός της ρόλος ήταν στα χρόνια πριν το ξέσπασμα της κρίσης – είναι ένας ρόλος που δεν είναι ευρέως γνωστός, κάτι στο οποίο έχει συμβάλει και η ίδια η ΕΚΤ. Αυτό που μας λέει η ΕΚΤ, όπως και άλλες κεντρικές τράπεζες, είναι ότι τα επιτόκια είναι το κύριο εργαλείο άσκησης της νομισματικής πολιτικής. Τώρα, ειδικά στην περίπτωση της Ευρώπης, είναι εύκολο να αποδείξουμε ότι αυτό δεν ισχύει, καθώς τα επιτόκια ήταν ίδια για όλες τις χώρες της ευρωζώνης αλλά τα μέλη της βρίσκονταν σε πολύ διαφορετικές φάσεις του οικονομικού κύκλου. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι οι κύκλοι αυτοί δεν καθορίζονταν από τα επιτόκια. Ποια ήταν λοιπόν η αιτία; Προκύπτει ότι ήταν ένας άλλος νομισματικός παράγοντας που βρίσκεται υπό την εποπτεία της ΕΚΤ, δηλαδή το ύψος των πιστώσεων. Όλοι θα συμφωνούσαν ότι ο ρόλος των κεντρικών τραπεζών είναι να ελέγχουν την προσφορά χρήματος και συνεπώς τη δημιουργία πιστώσεων, τη χορήγηση τραπεζικών δανείων.

Αν κοιτάξουμε τι έκανε η ΕΚΤ, η εικόνα που προκύπτει είναι ασυνήθιστη. Μόλις ιδρύθηκε ως η κεντρική τράπεζα της ζώνης του ευρώ, ακολούθησε την εξής πολιτική. Κατ’ αρχήν έκλεισε τελείως τη «βρύση» των δανείων στη Γερμανία – η πιστωτική επέκταση των τραπεζών πήγε από περίπου 10% σχεδόν αμέσως στο μηδέν , και έχει παραμείνει γύρω στο μηδέν έκτοτε. Αυτό εξηγεί γιατί η γερμανική οικονομία είχε πολύ χαμηλή ανάπτυξη από τότε που ιδρύθηκε η ΕΚΤ. Την ίδια στιγμή, η ΕΚΤ δημιούργησε τεράστια πιστωτική επέκταση στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και, μόλις μπήκε και αυτή στο ευρώ [EUR=X] , στην Ελλάδα,. Η πιστωτική επέκταση των τραπεζών έχει υπάρξει διψήφια, σε μερικές χώρες στα επίπεδα του 20 με 30% σε ετήσια βάση.

Άλλη μία σημαντική πληροφορία, που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι – τι εννοούμε όταν λέμε χρήμα; Οι περισσότεροι νομίζουν ότι είναι τα νομίσματα και τα χαρτονομίσματα που εκδίδει η κεντρική τράπεζα. Στην πραγματικότητα τα χρήματα των κεντρικών τραπεζών είναι μόλις 2% ή και 1% της συνολικής προσφοράς χρημάτων. Από πού προέρχεται το υπόλοιπο 98%; Η απάντηση είναι ότι η προσφορά χρήματος δημιουργείται από το τραπεζικό σύστημα, που είναι και ο λόγος για τον οποίο οι τράπεζες είναι τόσο σημαντικές και ο λόγος για τον οποίο ο ρόλος των κεντρικών τραπεζών είναι να εποπτεύουν τις τραπεζικές πιστώσεις. Η χορήγηση τραπεζικών δανείων είναι στην πραγματικότητα δημιουργία χρήματος. Αυτό που έκανε η ΕΚΤ ήταν να δημιουργήσει ραγδαία ανάπτυξη των δανείων, στην πραγματικότητα φούσκες τεραστίων διαστάσεων, στις περιφερειακές γεωγραφικά χώρες, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ελλάδα, τη στιγμή που στη Γερμανία έκλεισε τη «βρύση».

Οι επιπτώσεις είναι ξεκάθαρες και, είχα προειδοποιήσει πριν από χρόνια γι’αυτό, όταν δημιουργείς φούσκες, αυτές θα σπάσουν, προκαλώντας ύφεση και κρίσεις. Το άλλο που συμβαίνει είναι ότι, όταν υπήρχε συνεχής ανάπτυξη, οι κυβερνήσεις, και όχι μόνο της Ελλάδας, θεωρούσαν ότι τα έσοδά τους ήταν σε ανοδική τροχιά, οπότε αύξαναν τις δαπάνες τους. Η ΕΚΤ λοιπόν ασκούσε λανθασμένη νομισματική πολιτική, που δημιούργησε μη βιώσιμες φούσκες και μη βιώσιμες κυβερνητικές δαπάνες, οπότε δεν έκανε σωστά τη δουλειά της. Όταν έσπασαν οι φούσκες είχαμε αυτό που μας συμβαίνει τώρα – τραπεζικές και δημοσιονομικές κρίσεις και, μέσω των αυξημένων δαπανών που οι κυβερνήσεις ενθαρρύνονταν να κάνουν, έχουμε το ζήτημα της κρίσης κυβερνητικού χρέους».

Η επόμενη ερώτηση είναι ασφαλώς γιατί να ακολουθήσει η ΕΚΤ τέτοιου είδους ασύμμετρη πολιτική;

«Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Βρίσκομαι αυτή τη στιγμή σε ένα συνέριο στο Λονδίνο. Παρών είναι και ένας από τους συγγραφείς της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Πρόκειται για τον κ. Ζακ Αταλί (σ.σ. είχε τελέσει σύμβουλος του πρώην προέδρου Φρανσουά Μιτεράν) ο οποίος ανέφερε κάποια αξιοσημείωτα πράγματα σχετικά με το ερώτημά σας. Όταν συντάσσαμε την συνθήκη του Μάαστριχτ, είπε ο ίδιος, γνωρίζαμε ότι το ευρώ θα περνούσε κρίση, γνωρίζαμε ότι το σύστημα δεν θα λειτουργούσε χωρίς τη δημιουργία ευρωπαϊκού υπουργείου Οικονομικών, δεν θα λειτουργούσε ποτέ, όπως είπε. Γνωρίζαμε ότι πρέπει να περάσουμε από μία κρίση ώστε να ιδρύσουμε ευρωπαϊκό υπουργείο οικονομικών. Αυτό λοιπόν το οποίο παρακολουθούμε τώρα είναι πραγματικά αξιοσημείωτο και έχει να κάνει πολύ λιγότερο με την Ελλάδα απ’ ό,τι νομίζει ο κόσμος. Έχει να κάνει πολύ περισσότερο με το σχέδιο της Ευρώπης, και όταν λέω Ευρώπη εννοώ εδώ τις Βρυξέλλες και τους τεχνοκράτες της ΕΚΤ, να δημιουργήσουν ένα νέο κράτος, μιλάμε για μία ιστορική στιγμή που αφορά στη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

Πριν τη συνθήκη του Μάαστριχτ είχαν καταφέρει να μεταφέρουν εποπτικές εξουσίες στις Βρυξέλλες. Με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ μετέφεραν την εξουσία της νομισματικής πολιτικής στην ΕΚΤ. Αυτό που έλειπε ήταν το τρίτο βήμα – είχαμε την εποπτεία, τη νομισματική πολιτική, το τρίτο είναι η δημοσιονομική πολιτική. Όταν έχεις τη δύναμη να φορολογείς και να δαπανάς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τη δύναμη να εκδίδεις ομόλογα και να αποφασίζεις πώς θα δαπανώνται τα χρήματα, και οι εθνικοί προϋπολογισμοί υπόκεινται σε ευρωπαϊκό έλεγχο, τότε όλα είναι πλήρη, έχεις δημιουργήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και αυτό είναι που ήθελαν οι συντάκτες της Συνθήκης του Μάαστριχτ, όπως παραδέχονται τώρα.

Αυτό δίνει άλλη διάσταση στα όσα έκανε μέχρι τώρα η ΕΚΤ. Η τράπεζα ξαφνικά αποκάλυψε τις πραγματικές της προθέσεις πριν από μία εβδομάδα. Μέχρι τότε ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητη σε οποιονδήποτε υπαινιγμό ότι μπορεί να υποκύψει σε πολιτικές πιέσεις, τόνιζε ότι είναι ανεξάρτητο, αντικειμενικό ίδρυμα που επιχειρεί να πετύχει αποκλειστικά οικονομικούς στόχους. Υποστήριζαν ότι δεν υπακούν σε καμία κυβέρνηση, δεν υποκύπτουν σε πολιτικές πιέσεις. Ωστόσο πριν από μία εβδομάδα η ΕΚΤ αποκάλυψε ξαφνικά τις πραγματικές της προθέσεις, ότι έχει πράγματι πολιτικό χαρακτήρα, ότι χρησιμοποιεί τη νομισματική πολιτική για πολιτικούς στόχους, θέλοντας να δημιουργήσει ευρωπαϊκό υπερκράτος, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, με μία κεντρικά ασκούμενη δημοσιονομική πολιτική. Και αυτό γιατί συμφώνησε να αγοράσει ομόλογα εφόσον υπάρχει περισσότερος έλεγχος των εθνικών προϋπολογισμών από τις Βρυξέλλες.

Ακόμα δεν έχουμε φτάσει εκεί, δεν έχουν ακόμα πραγματοποιήσει όλους τους στόχους τους, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και της ΕΚΤ, οπότε δυστυχώς η κρίση θα συνεχιστεί. Ωστόσο η νομισματική πολιτική έχει συνδεθεί με τον πολιτικό στόχο της δημιουργίας ενός νέου έθνους-κράτους στην ΕΕ που θα ονομάζεται Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Είναι προφανές ότι η Ελλάδα είναι μόνο ένα πιόνι στο παιχνίδι»

Βασικά υπονοείτε ότι η ΕΚΤ προκάλεσε επίτηδες την κρίση στην Ελλάδα ώστε να υπάρξει στενότερη πολιτική ένωση εντός της ΕΕ και της ευρωζώνης;

«Νομίζω ότι αυτό είναι το μοναδικό συμπέρασμα στο οποίο μπορεί κανείς να καταλήξει. Αν κοιτάξει τα γεγονότα, την πολιτική που ακολούθησε η ΕΚΤ τα τελευταία δέκα χρόνια και τις δηλώσεις από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και της τράπεζας, καθώς και των συντακτών της Συνθήκης του Μάαστριχτ, αυτών που επιθυμούν τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού κράτους, όλοι έλεγαν ότι θα έχουμε μια κρίση με το να δημιουργήσουμε μία κεντρική τράπεζα αλλά όχι ενιαία δημοσιονομική πολιτική. Και αντί να λένε ότι δεν πρέπει να δημιουργήσουμε την ΕΚΤ ή το ευρώ μέχρι να ολοκληρώσουμε την πολιτική ένωση μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, λένε, ωραία, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε κρίση, οπότε ας το κάνουμε.

Έτσι οι Βρυξέλλες και η ΕΚΤ, σύμφωνα με το Ζακ Αταλί, δεν εξεπλάγησαν από αυτήν την κρίση. Παρατηρώντας την πολιτική της ΕΚΤ στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ελλάδα, πρέπει κανείς να πει ότι τίποτα δεν προκαλεί έκπληξη. Αυτό μας αφήνει με την πιθανότητα, που προκαλεί σοκ, ότι οι κρίσεις αυτές προκλήθηκαν επίτηδες με στόχο την επίτευξη του πολιτικού στόχου της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης. Αν, όπως λένε όλοι όσοι εμπλέκονται, ότι η κρίση είναι ευκαιρία, πρέπει να τη χρησιμοποιήσουμε για να ενοποιήσουμε την Ευρώπη, αν η κρίση είναι τόσο καλή, τότε δεν είναι πολύ μακριά από το να πουν ότι κάποια στιγμή πρέπει να δημιουργήσουμε μία κρίση».

ΑΛΙΝΑ ΣΑΡΑΝΤΗ


Διαβάστε επίσης [πάλι στις καλές μου είμαι σήμερα 😉 ]:

► Για τη δημιουργία χρήματος από τις τράπεζες: Τράπεζες: Το έπος των banksters [το υποκεφάλαιο «Τα χρέη μας, τα πλούτη τους»].

► Για τη συνθήκη του Μάαστριχτ και την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης: Χέρμαν Βαν Ρομπέι – Εκλεκτός της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου [το υποκεφάλαιο «Επιστροφή στο μέλλον»].

19η Μαΐου – Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

π

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη

Σε τι διαφέρει ο Αντωνάκης από τον Γιωργάκη; [και άλλα τινά]

Ο Γιωργάκης είναι πολύ «λίγος» και δεν το ξέρει [κι ούτε πρόκειται να το μάθει].

Ενώ ο Αντωνάκης είναι πολύ «λίγος» και το ξέρει.

Γι’ αυτό άλλωστε και εσχάτως έχει το ύφος «πού πήγα κι έμπλεξα;» [που είχε και ο… rafinatos μετά από μερικούς μήνες στην εξουσία].

ΥΓ1. Μπορείτε να αντικαταστήσετε το «λίγος» με όποιον χαρακτηρισμό θέλετε.

ΥΓ2. Κε πασό; Κήρυξε η Μέρκελ πόλεμο στους σορτάκηδες και πέφτουν τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια του καλού καιρού; Και τι πράγματα είναι αυτά; Ρωτήσαν οι Γερμανοί τον κύριο πρόεδρο [τον Αντωνάκη] και επιχειρούν αυτή τη στροφή στον «οικονομικό εθνικισμό«; Τσ! Τσ! Τσ! Πάντα προκλητικοί αυτοί οι Γερμαναράδες…

ΥΓ3. Και τι πράγματα είναι αυτά; Γιατί δεν αντιδρά κανένας στον άγριο μπολσεβικισμό που μας έχουν επιβάλλει; Ρυθμίσεις στις αυτορυθμιζόμενες αγορές; Αν είναι δυνατόν!

ΥΓ4. Α, ρε Αμερική και πάλι Αμερική!

ΥΓ5. Και μία φωτογραφία της Vera Baker, την οποία την ανεβάζω μόνον και μόνον για να σας δείξω ότι η ρύθμιση των αγορών δεν οδηγεί μόνον στον οικονομικό εθνικισμό, δεν οδηγεί μόνον στον σοσιαλισμό, αλλά και στη μοιχεία [θυμηθείτε και τους σοσιαλιστές ηγέτες Ανδρέα Παπανδρέου και Μπιλ Κλίντον]:

ΥΓ6. Και τι θα λένε στο τέλος για τη σοσιαλίστρια «Τζούλια» Μέρκελ; Πως ο παρτενέρ της ήταν πασπίτης:

Η αφίσα αυθεντική… Καλή ψήφο στους φοιτητές…

«Χρειάζεται νέον Εικοσιένα»

Σαν να μη μου έφτανε ο “αντικληρικαλισμός”, η θρησκευτική “κριτική” Αμερικανικού επιπέδου, το γεγονός ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω το λαϊκό και το ναϊφ από το κιτς, και ο μακρυγιαννισμός, με τον οποίο μπορώ να καταλήξω καταντήσω σε οποιοδήποτε συμπέρασμα, μόλις «ανακάλυψα» και τον βλασηγαβριηλιδισμό.

Αντιγράφω σχετικό πόνημα του «Απηλπισμένου» από το capital.gr.

«Χρειάζεται νέον Εικοσιένα»

Αθήνα 1833

Α ν τ ί  π ρ ο λ ό γ ο υ

«Χρειάζεται νέον Εικοσιένα, εσωτερικόν Εικοσιένα, το οποίον να αναπετάση την σημαίαν της Επαναστάσεως, την σημαίαν της Ανεξαρτησίας από της Εμπορικής αυτής Εταιρίας, την οποίαν διαδοχικώς διευθύνει ένας αρχηγός». Β. Γαβριηλίδης 1883
Ενώ η Ιστορία επαναλαμβάνεται, οι Επαναστάσεις ποτέ δεν είναι πανομοιότυπες. Κάθε μια έχει την ιστορική σφραγίδα της εποχής της και ξεχωριστά κίνητρα. Εθνικά, πολιτικά, οικονομικά, θρησκευτικά, κοινωνικά ή συνδυασμό περισσότερων.

Η ειδοποιός διαφορά τους είναι πως μερικές γίνονται για να αποτινάξουν οι λαοί τον εξωτερικό δυνάστη ενώ άλλες στρέφονται ενάντια στους εσωτερικούς δυνάστες.

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821, για παράδειγμα, ήταν ένας αιματοβαμμένος απελευθερωτικός αγώνας για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού.

Ενώ η Γαλλική Επανάσταση, μία εσωτερική λαϊκή εξέγερση, με κεντρικό σύνθημα «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη» ενέπνευσε τους λαούς της Ευρώπης ενάντια στην εκμετάλλευση και έριξε τη «Βαστίλη» της μοναρχίας και της απολυταρχίας.

Πέρα από την αποτίναξη της δουλείας, κοινός παρονομαστής, θρυαλλίδα και φιτίλι εμποτισμένο στο εύφλεκτο υγρό των λαϊκών εξεγέρσεων είναι η φτώχια, η ανέχεια και η πείνα των λαών.

Και ένα θλιβερό ιστορικό συμπέρασμα, που πρέπει να εκλείψει στις ειρηνικές κοινωνίες του μέλλοντος, είναι πως κάθε επανάσταση συνοδεύεται από απώλειες ανθρωπίνων ζωών. Συνεπώς, η προστασία της ανθρώπινης ζωής πρέπει να απασχολήσει σοβαρά τους πάντες, από δω και πέρα, υπεύθυνους και μη, όπως δεν τους έχει απασχολήσει ποτέ μέχρι σήμερα.

1 7 0 0  ε κ α το μ μ ύ ρ ι α

Ενεοί και εμβρόντητοι μένουμε, σα να ανακαλύπτουμε την Αμερική εκ νέου, σαν άλλοι Κολόμβοι, όσο συνειδητοποιούμε το μέγεθος της ελληνικής δημοσιονομικής και κοινωνικής παθογένειας σε ιστορικό βάθος χρόνου.

Οδηγούμαστε, κατόπιν εορτής, οι περισσότεροι στην οικτρή διαπίστωση πως το πρόβλημα της σημερινής χρεοκοπίας του κράτους – οικονομικής και ηθικής – δεν προέκυψε ακραιφνώς ως αποκύημα παρθενογένεσης στις αρχές της τρίτης χιλιετίας αλλά βρίσκεται βαθιά ριζωμένο στις απαρχές της δημιουργίας του Νεοελληνικού κράτους.

Πέρασαν 127 χρόνια από τότε που ο εκδότης Βλάσσης Γαβριηλίδης μιλούσε, grosso modo, για πόλεμο μεταξύ κράτους και έθνους.

Σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα, στο σατιροπολιτικό περιοδικό του «ΜΗ ΧΑΝΕΣΑΙ», στο τεύχος της 27ης Ιανουαρίου 1883, δημοσίευσε μία εξαιρετικά επίκαιρη κραυγή αμφισβήτησης και διαμαρτυρίας, έναν οικονομικοκοινωνικό απολογισμό, διατυπωμένο με εννέα ερωταποκρίσεις και ένα καυστικό συμπέρασμα για τα πενήντα πρώτα χρόνια προβληματικής διακυβέρνησης της χώρας. Είχαν κιόλας μεσολαβήσει δύο πτωχεύσεις, του 1827 και του 1843.

Ο ασυνήθιστος τίτλος του άρθρου: «1700 εκατομμύρια», εκ πρώτης όψεως, κεντρίζει την περιέργεια του αναγνώστη.

Ο συντάκτης του, ομολογεί ρητά, πως η δουλεία στην Ελλάδα συνεχίζεται με ιδιότυπο καθεστώς για πενήντα χρόνια μετά την Απελευθέρωση από τους Τούρκους. Χωρίς την ιδιότητα του οικονομολόγου κάνει τους υπολογισμούς του «μπακαλίστικα» μεν, ωστόσο στηλιτεύει την καρδιά του προβλήματος.

Έστω κι αν τα νούμερα παρουσιάζουν αποκλίσεις από την πραγματικότητα η κοφτή εξεταστική του ματιά και τα συμπεράσματα διατυπωμένα υπό τύπον ερωταπαντήσεων αποτελούν ιστορικό τεκμήριο .

Κέρκυρα (Κοrfu) , αρχές 20ου αιώνα

Τ α  ε ν ν έ α  ε ξ ε τ α σ τ ι κ ά  ε ρ ω τ ή μ α τ α

Ερώτημα πρώτο: «Τι εσώδευσε κατά το διάστημα 1833-1883 η Ελλάς;».

Απάντηση: Το κράτος απέσπασε από τα θυλάκια των Ελλήνων για κάθε χρόνο 25 εκατομμύρια. 1250 εκατομμύρια, δηλαδή, στα πενήντα χρόνια. Σε αυτά προσθέτει και τα 500 εκατομμύρια του δημόσιου χρέους της Ελλάδας.

Στο διάστημα, από το 1833 μέχρι το 1883, εκτιμά πως αποσπάσθηκαν από τη μικρή, φτωχή και ακαλλιέργητη κατά το ήμισυ χώρα δύο δισεκατομμύρια (σε αποτιμήσεις του 1883).

Ερώτημα δεύτερο: «Τι πήρε η Ελλάδα από τα 1700 εκατομμύρια;»

Απάντηση:
Ο κατάλογος αντί για οφέλη απαριθμεί τα αρνητικά ρεκόρ. Μιλάει για:
Ληστεία που εξάντλησε το κράτος.
«Αποκτήνωση».
Θύματα πολέμων (συνεπώς και εργατικά χέρια που έλειψαν).
Διασπάθιση εθνικών γαιών με τις ευλογίες του κράτους.
Παντελή έλλειψη συγκοινωνιών.
Τέλμα εμπορίου και γεωργίας.
«Ημιάγριες» συμπεριφορές του λαού.
Έλλειψη παιδείας.
Διαφθορά χαρακτήρων και γενική στασιμότητα του κράτους.

Ερώτημα τρίτο: « Πού είναι τα δημόσια έργα;»

Απάντηση: «Άλλο δημόσιο έργο εκτός από τη γέφυρα της Χαλκίδας δε γνωρίζω».

Ερώτημα τέταρτο: Πού είναι ο στόλος;

Απάντηση: «Άλλο στόλο πλην του θωρηκτού «Γεώργιος» δε γνωρίζω.

Ερώτημα πέμπτο: «Πού είναι τα επιστημονικά του σωματεία οι Ακαδημίες, α Πανεπιστήμια, τα Μουσεία, οι Συλλογές οι Εμπορικές και Πολυτεχνικές Σχολές»;

Απάντηση: « Ό,τι έχουμε από αυτά είναι προϊόν ιδιωτικής πρωτοβουλίας και συνδρομής».

Ερώτημα έκτο: «Πού είναι οι φυλακές»;

Απάντηση: «Ένα τζαμί, ένα μπουντρούμι και δυο τρεις ιδιωτικές κατοικίες».

Ερώτημα έβδομο: «Πού είναι τα φρούριά μας;»

Απάντηση: «Οι σάκοι με τα πίτουρα επάνω στην Καστέλα για το φόβο των εχθρών».

Ερώτημα όγδοο: «Πού είναι οι στρατώνες, τα σχολεία, οι σιδηρόδρομοι, τα δικαστήρια οι δημόσιοι κήποι, τα δάση οι διώρυγες, οι πλωτοί ποταμοί οι αποξηράνσεις ελών, το αποχευτικό σύστημα οι υπόνομοι»;

Ερώτημα ένατο: Άντε να ανέρχονται γύρω στα 200 εκατομμύρια τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους. Τι έγιναν τα άλλα 1500;

Απάντηση: «Η υπαλληλία και ο στρατός (οι αιώνιες αμυντικές δαπάνες) ροκάνισαν το μισά από αυτά τα δε άλλα μισά εξερωμαῒσθησαν, ο εστί μεθερμηνευόμενο εκλάπησαν».

Συμπέρασμα:

Η ανεξαρτησία της Ελλάδας δεν συμπληρώθηκε ακόμα. Βρίσκεται ακόμα σε δουλεία. Όπως άλλοτε η Ινδία εδιοικείτο από Εμπορική Εταιρία, καθαρά εκμεταλλευτική, έτσι και την Ελλάδα την κυβέρνησε για πενήντα χρόνια Εμπορική Εταιρία, πολυσχιδής και πολυκλαδική, ακανόνιστη, κυβερνώμενη σύμφωνα με τα συνταγματικά έθιμα των ληστρικών συμμοριών στα όρη….

Χρειάζεται νέον Εικοσιένα, εσωτερικόν Εικοσιένα το οποίον να αναπετάση την σημαίαν της Επαναστάσεως, την σημαίαν της Ανεξαρτησίας από της Εμπορικής αυτής Εταιρίας την οποίαν διαδοχικώς διευθύνει ένας αρχηγός.

Υπογραφή

«Απηλπισμένος»

Άποψη πλατείας Κλαυθμώνος, αρχές 20ου αιώνα



Άιντε 😉 κι επειδή είναι Δευτέρα και είστε καλά παιδιά, ιδού και το πρωτότυπο. Ευγενική χορηγία της «Κοσμοπόλεως» του Πανεπιστημίου Πατρών [τα περιεχόμενα του συγκεκριμένου φύλλου του «Μη Χάνεσαι»] (κλικ για να τα διαβάσετε ευκολότερα):