Parallax View

25/05/2010

Pig, pork και παράλλαξη

Στα σύγχρονα αγγλικά η λέξη «pig» (γουρούνι) αναφέρεται στα ζώα τα οποία εκτρέφουν οι κτηνοτρόφοι, ενώ «pork» (χοιρινό) είναι το κρέας που καταναλώνουμε. Η ταξική διάσταση είναι ξεκάθαρη εδώ: «pig» είναι η παλιά σαξονική λέξη, αφού οι Σάξονες ήταν οι μη προνομιούχοι κτηνοτρόφοι, ενώ το «pork» προέρχεται από το γαλλικό «porque», που χρησιμοποιούσαν οι προνομιούχοι Νορμανδοί κατακτητές της Αγγλίας (1066), που ήταν κι εκείνοι που κατανάλωναν τα γουρούνια που εξέτρεφαν οι κτηνοτρόφοι. Αυτή η διττότητα στη χρήση των λέξεων «pig» και «pork» σηματοδοτεί και το χάσμα που χωρίζει την παραγωγή από την κατανάλωση. Ο Ιάπωνας φιλόσοφος Kojin Karatani ονόμασε, στο βιβλίο του Υπερκριτική: Για τον Καντ και τον Μαρξ, αυτή τη διττότητα, Parallax View.

Άνω τελεία. Παράλλαξη στην αστρονομία είναι η διαφορά στη διεύθυνση ενός ουράνιου αντικειμένου, όπως αυτό φαίνεται από έναν παρατηρητή, από δύο σημεία που βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Η μέτρηση της (γωνίας) παράλλαξης χρησιμοποιείται άμεσα για την εύρεση της απόστασης του αντικειμένου από τη Γη. Η παράλλαξις ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες (Αριστοτέλης: «η παράλλαξις των γωνιών», Δίων: «η του ηλίου παράλλαξις», Πτολεμαίος: «εστί γαρ η παραλλαγή η διαφορά των ως προς το κέντρον της γης και ως προς την επιφάνειαν ευρισκομένων αυτής εποχών»). Τελεία.

Ο Κ. Καρατάνι, όπως κάθε φιλόσοφος που σέβεται τον εαυτό του, προσπαθεί διαβάζοντας τον Καντ μέσω του Μαρξ και τον Μαρξ μέσω του Καντ να βρει απαντήσεις σε μερικά πολύ πρακτικά «προβληματάκια». Και ένα από αυτά είναι το ερώτημα, «γιατί κατέρρευσαν οι χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού ή γιατί ο μαρξισμός δεν κατάφερε να απελευθερώσει την ανθρωπότητα;» Υπεραπλουστεύοντας τις θέσεις του, μπορούμε να πούμε ότι ο Καρατάνι δίνει την εξής απάντηση: ο άνθρωπος δεν είναι απλώς και μόνον παραγωγικό ον, αλλά είναι ταυτόχρονα και καταναλωτικό ον. Και ότι δεν μπορούμε να περιορίσουμε τη σκέψη μας παρατηρώντας μόνον τη μία από αυτές τις δύο πλευρές του ανθρώπου –και ανάγοντας τη μία στην άλλη- αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να τις εξετάζουμε και τις δύο. Να έχουμε, δηλαδή, μία παραλλακτική οπτική, εξετάζοντας ένα φαινόμενο ταυτόχρονα και από τις δύο όψεις του.

Και αυτό το σφάλμα διέπραξαν πλείστοι όσοι «μαρξισμοί» (υπάρχουν πολλοί) εφαρμόζοντας τον διαλεκτικό υλισμό για να αναλύσουν και –κυρίως- για να αλλάξουν τον κόσμο. (Ο διαλεκτικός υλισμός είναι η μέθοδος που υποτίθεται ότι «εφηύρε» ο Μαρξ, αντιστρέφοντας την ιδεαλιστική διαλεκτική του Χέγκελ, σύμφωνα με την οποία υπάρχει η «θέση», υπάρχει η «αντίθεση» και αυτό που θα πρέπει να επιχειρούμε είναι η «σύνθεση» αυτών των δύο). Σύμφωνα με τον Σλαβόι Ζίζεκ που, επηρεασμένος αν όχι εντυπωσιασμένος από τη σκέψη του Καρατάνι, έγραψε ένα βιβλίο με τον τίτλο Parallax View, το έσχατο παράδειγμα μιας παραλλακτικής κατάστασης είναι ότι η θέση του εργαζόμενου-παραγωγού και η θέση του καταναλωτή θα πρέπει να θεωρείται μία και η αυτή παρά τις αντιθέσεις τους, και πως δεν μπορούμε να ανάγουμε τη μία στην άλλη ή να θεωρήσουμε ότι η μία περιέχει «βαθύτερες αλήθειες» από την άλλη.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σημείο να πούμε ότι η κατάρρευση των χωρών του ανατολικού μπλοκ, πριν από δύο δεκαετίες, οφείλεται στο γεγονός ότι η κρατικά σχεδιασμένη οικονομία έδινε τεράστιο βάρος στην παραγωγή έναντι της κατανάλωσης, κάτι που μαρτυρείται από το γεγονός ότι απέτυχε να προσφέρει στους καταναλωτές προϊόντα που εκείνοι χρειάζονταν «εφοδιάζοντάς» τους με προϊόντα τα οποία κανένας δεν ήθελε.

Άνω τελεία. Ο Καρατάνι κάνει μερικούς ακόμη ενδιαφέροντες συλλογισμούς. Ας δούμε έναν επίκαιρο. Απορρίπτει κατηγορηματικά τη θέση ότι υπάρχει μια κάποια αντίθεση μεταξύ του κερδοσκοπικού-χρηματιστικού κεφαλαίου και της «πραγματικής-παραγωγικής οικονομίας». Γιατί στον καπιταλισμό, η παραγωγική διαδικασία είναι απλώς μια παρέκκλιση της κερδοσκοπικής διαδικασίας του χρήματος που «γεννά» διαρκώς περισσότερο χρήμα. Τελεία.

Προς τι όλα αυτά;

Ας πάρουμε, για παράδειγμα (και τι παράδειγμα!) τη σημερινή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, και ας επιχειρήσουμε να αναλύσουμε το ζήτημα βλέποντάς το μέσω μιας παραλλακτικής οπτικής γωνίας, μελετώντας δηλαδή ταυτόχρονα τόσο την παραγωγή όσο και την κατανάλωση.

Θαρρώ πως σήμερα είναι γενικά αποδεκτό (αν και όπως έλεγε ο Γκαίτε, «ποιο είναι το πράγμα το πιο δύσκολο; Να βλέπεις με τα μάτια σου αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου!»), πως το θεμελιώδες πρόβλημα της Ελλάδας είναι το γεγονός ότι παράγει πολύ λίγα και καταναλώνει πάρα πολλά. Διαπιστώνουμε ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι αντίστροφο από εκείνο των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού»: εκεί παρήγαγαν πάρα πολλά (και άχρηστα) και κατανάλωναν πάρα πολύ λίγα, ενώ στην Ελλάδα παράγουμε πολύ λίγα και καταναλώνουμε πάρα πολλά (εισαγόμενα) προϊόντα.

Αυτή η διαφορά μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης καλυπτόταν εύκολα σε περιόδους μη οικονομικής κρίσης, με έναν τρόπο στον οποίο ως χώρα είμαστε ίσως οι μεγαλύτεροι «ειδικοί» στον πλανήτη: με τα δάνεια. Με το ξέσπασμα, ωστόσο, και την επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αυτή η πηγή (δανείων) στέρεψε και βρεθήκαμε εκτεθειμένοι. Δίχως σοβαρή παραγωγική υποδομή, δίχως σοβαρή παραγωγική οικονομία, βρεθήκαμε όχι μόνον στο σημείο όπου καταφανώς δεν μπορούμε πλέον να διατηρήσουμε το ίδιο καταναλωτικό επίπεδο, αλλά και στο σημείο όπου θα πρέπει να το περιορίσουμε δραματικά. Και ακόμα χειρότερα (!) να στρωθούμε στη «δουλειά». Όχι ότι είμαστε τεμπέληδες ως λαός, αλλά είμαστε απολύτως αντιπαραγωγικοί. Και όχι μόνον όσον αφορά τον κρατικό τομέα. Μια ματιά στην κατάσταση που επικρατεί στον τουρισμό, τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας, αρκεί για να πειστεί και ο πλέον δύσπιστος.

Το «ελληνικό πρόβλημα» δεν περιορίζεται, φυσικά, σ’ αυτή τη διάσταση μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Αλλάζοντας σημεία παρατήρησης, μπορούμε να διακρίνουμε αρκετά παραλλακτικά δίπολα. Δίπολα στα οποία αν επιχειρήσουμε να αναγάγουμε το ένα στο άλλο καταλήγουμε στην ανοητολογία.

Ένα από αυτό τα δίπολα είναι και η εξωτερική/εσωτερική πλευρά του «ελληνικού προβλήματος». Πολλοί θεωρούν ότι αποκλειστικά –ή κυρίως- υπεύθυνοι για το πρόβλημα είναι οι ξένοι, οι γνωστοί-άγνωστοι κερδοσκόποι με τα χρηματιστικά τους παιχνίδια, οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφενός καθυστέρησαν να στήσουν τον μηχανισμό στήριξης και αφετέρου πιέζουν για τη λήψη σκληρών οικονομικών μέτρων, η «κακιά» Άνγκελα Μέρκελ («Οι Γερμανοί ξανάρχονται», ένας από τους τίτλους αυτής της περιόδου) που υποστηρίζει περισσότερο τα συμφέροντα της χώρας της παρά εκείνα της ΕΕ (θα έπρεπε;), το ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι διεθνείς επενδυτικές τράπεζες και πάει λέγοντας. Κάποια από αυτά ισχύουν κάποια άλλα ίσως όχι. (Κι ούτε λόγος να γίνεται για το παιδιάστικο επιχείρημα πως και οι άλλες χώρες της Ευρώπης είχαν «μαγειρέψει» τα οικονομικά τους στοιχεία ώστε να εκπληρώσουν τους όρους συμμετοχής τους στην ΟΝΕ).

Υπάρχει, ωστόσο, και η «εσωτερική» πλευρά του ελληνικού ζητήματος. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος άριστος γνώστης της νεοελληνικής ιστορίας για να παρατηρήσει το μόνιμα επαναλαμβανόμενο μοτίβο της. Δάνεια επί δανείων, σχέδια Μάρσαλ, επιδοτήσεις από την ΕΕ, πακέτα βοήθειας για τους πρόσφυγες του Μεσοπολέμου, πακέτα Ντελόρ, Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα… Τα λέγαμε και στο προηγούμενο τεύχος. Πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα; Σε μεγάλο ποσοστό, εδώ και δύο σχεδόν αιώνες καταλήγουν στις τσέπες «ημών» -των εκάστοτε κυβερνώντων- και των «ημετέρων». Κανένας, νομίζω, δεν μας υποχρέωσε να κατασπαταλήσουμε όλα αυτά τα κονδύλια σε μη αναπτυξιακές, μη παραγωγικές δραστηριότητες.

Ο χειρότερος τρόπος για να προσεγγίσει κάποιος το πρόβλημα είναι να το βλέπει μέσα από τα πράσινα ή τα γαλάζια κομματικά ματογυάλια. Η γαλάζια και η πράσινη «πραγματικότητα» δεν συναποτελούν παραλλακτικό δίπολο. Όποιοι χρησιμοποιούν τέτοιου είδους ματογυάλια στέκονται ακριβώς στο ίδιο σημείο, δεν στέκονται σε διαφορετικά. Αποτελεί σύνηθες φαινόμενο στην νεοελληνική κοινωνία να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα κομματικά ματογυάλια, όμως ακόμα κι αν βλέπουμε τα πάντα γύρω μας «κόκκινα», «ροζ» ή «φαιά», αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως βρισκόμαστε εκτός της νεοελληνικής πραγματικότητας και πως μπορούμε να «βλέπουμε τα πράγματα ως έχουν». Ακόμα και η «οπτική ΚΚΕ» είναι γέννημα-θρέμμα αυτής της κοινωνίας, δεν βρίσκεται εκτός αυτής. Και το πόσο «διαφορετικό» είναι το ΚΚΕ από τη σύγχρονη νεοελληνική πολιτική πραγματικότητα φαίνεται από το γεγονός ότι ουδέποτε συγκροτήθηκε σ’ αυτή τη χώρα μια σοβαρή σοσιαλιστική σχολή σκέψης…

Από την άλλη, επιστρέφοντας στην «εξωτερική» πλευρά του ζητήματος, ας λάβουμε υπόψη μας και κάτι ακόμη. Καλώς ή κακώς το διεθνές οικονομικό-τραπεζικό-χρηματιστικό σύστημα αυτό είναι. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, έχει τους δικούς του κανόνες. Αυτό το σύστημα υπάρχει, αυτό επιβλήθηκε στον πλανήτη, αυτές τις αρχές ακολουθεί. Δεν μπορεί αυτό το σύστημα να είναι καλό όταν τα spreads βρίσκονται στο 1% και να είναι κακό όταν τα spreads δανεισμού της χώρας μας εκτοξεύονται στο 7%. Αν δεν μας αρέσει ας κλείσουμε τα σύνορα της χώρας, ας αρνηθούμε τα δάνεια των ξένων και ας ζήσουμε σε επίπεδο Αλβανίας επί Εμβέρ Χότζα ή της σημερινής Βόρειας Κορέας.

Ο Δάντης γράφει κάπου πως «σάπισε ο κόσμος απ’ την κακιά κυβέρνια». Γεγονός. Ωστόσο, όσο κι αν έχει σαπίσει η νεοελληνική κοινωνία (η ποια;) εξαιτίας του γενικού σαπίσματος του παγκόσμιου κοινωνικού ιστού, αυτό δεν αποτελεί άλλοθι. Άλλο τόσο η νεοελληνική κοινωνία (η ποια;) έχει σαπίσει εξαιτίας σοβαρότατων εσωτερικών αιτίων. Διότι τι άλλο εκτός από σαπίλα δείχνουν οι «αναλύσεις» πως φταίμε όλοι (και οι γέροντες συνταξιούχοι των 400 ευρώ το μήνα και  οι νέοι που εισέρχονται στην αγορά εργασίας με μειωμένες τις αποδοχές τους κατά 20%) ή το γεγονός ότι δολοφονούνται –στο όνομα μιας (ποιας;) κοινωνικής απελευθέρωσης- τρεις εργαζόμενοι όταν πυρπολείται το κτήριο στο οποίο βρίσκονται;

Ας σταθούμε στο ένα σημείο, ας σταθούμε στο άλλο σημείο, ας σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη, ας κοιτάξουμε πέρα απ’ αυτόν, ώστε να μπορέσουμε μέσω μιας κάποιας παραλλακτικής οπτικής να προσεγγίσουμε καλύτερα τα σοβαρά ζητήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως χώρα, ως πλανήτης, ως άτομα. Κι ας αφήσουμε τα «σοβαρά» για τους «σοβαροφανείς». Λες και δίνει κάποιος δεκάρα για το αν η ΝΔ διέγραψε τη Ντόρα Μπακογιάννη επειδή τάχθηκε υπέρ των μέτρων του ΔΝΤ ή για το αν το ΠΑΣΟΚ διέγραψε τρεις βουλευτές του επειδή τα καταψήφισαν…

Κι αν η Ελλάδα είναι σήμερα «του κλώτσου και του μπάτσου» στον πλανήτη, αυτό συνέβη επειδή και οι Έλληνες είμαστε ως «πολίτες» και ως «κοινωνία» «του κλώτσου και του μπάτσου». Εδώ και σχεδόν δυο αιώνες…

Πηγές: Kojin Karatani, Transcritique: On Kant and Marx, MIT Press, 2003, Slavoj Zizek, The Parallax View (Short Circuits), MIT Press, 2006.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Από τη στήλη «Ψιμύθια και Ψιττακισμοί» που δημοσιεύεται στο Τρίτο Μάτι [#180] που κυκλοφορεί.

Advertisements
  1. 25/05/2010 στο 10:56

    Αν προσεξουμε το συλλογισμο,οι γεροι και οι νεοι αμειβονται περιπου το ιδιο 400 ευρω.Αυτο ηδη δειχνει την καταθλιπτικη κατευθυνση της ελληνικης κοινωνιας.Βαθια ενοχικη,αρνειται να επαναστατησει,να διεκδικισει την ιδια την ζωη στο τελος.
    Το βολεμα,το ρουσφετι η συνενοχη ειναι ανατολιτικη αντιληψη παραιτησης.

  2. 25/05/2010 στο 11:00

    Οσο αφορα το κοκκινο χρωμα στα ματογυαλια εχει πλεον μονο την εννοια της ιδεοληψιας των μικροαστων σχετικα με την επανασταση.

  3. 25/05/2010 στο 12:13

    @ ζαχαρη (donaE)

    … ανατολιτικη αντιληψη παραιτησης

    Μην γράφεις τέτοια πληζ! Θα μας την πέσουν οι εραστές της «καθ’ ημάς ανατολικής» βυζαντινοτουρκολατρείας…

    Οσο αφορα το κοκκινο χρωμα στα ματογυαλια εχει πλεον μονο την εννοια της ιδεοληψιας των μικροαστων σχετικα με την επανασταση.

    Α, χα! Ο Βέμπερ έθεσε τα «ιδεολογικά/φιλοσοφικά» «όρια» της αστικής τάξης [ο καπιταλισμός ΕΙΝΑΙ ό,τι καλύτερο μπορούσε να περιμένει ο κόσμος], οπότε μέσα σε μερικές δεκαετίες «αποδείχτηκε περίτρανα» ότι ο καπιταλισμός όχι μόνον δεν χρειαζόταν την αστική τάξη, αλλά απαλλάχτηκε κι από αυτήν μια χαρά. Από τη δεκαετία του ’70 και μετά απαλλάσσεται σιγά-σιγά [και με επιταχυνόμενους -εσχάτως- ρυθμούς] κι από όλους τους υπόλοιπους [μικροαστούς, προλετάριους και πάει λέγοντας].

    Εξάλλου οι επαναστάσεις δεν «συμβαίνουν» από μόνες τους. Κάποιος πρέπει και να τις «επινοήσει/κατασκευάσει», που λέει κι ο Πρέβε [για τον Λένιν]. Και πώς βάφονται τ’ αυγά;

  4. 25/05/2010 στο 12:14

    Και -φυσικά;- οι μοναδικές αναφορές στο ελληνόφωνο διαδίκτυο για τον Karatani, υπάρχουν στο εξαιρετικό ιστολόγιο Radical Desire:

    http://radicaldesire.blogspot.com/search/label/Karatani

  5. 25/05/2010 στο 13:23

    Eπίκαιρο άσμα:

  6. philalethe00
    26/05/2010 στο 04:30

    donaE :
    Αν προσεξουμε το συλλογισμο,οι γεροι και οι νεοι αμειβονται περιπου το ιδιο 400 ευρω.Αυτο ηδη δειχνει την καταθλιπτικη κατευθυνση της ελληνικης κοινωνιας.Βαθια ενοχικη,αρνειται να επαναστατησει,να διεκδικισει την ιδια την ζωη στο τελος.
    Το βολεμα,το ρουσφετι η συνενοχη ειναι ανατολιτικη αντιληψη παραιτησης.
    Μια που είμαι -μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη που έκανε λόγο για τις κοινότητες των Ελλήνων ως εναλλακτική στο αριστεροδεξιό σύστημα- στους «εραστές της “καθ’ ημάς ανατολικής” βυζαντινοτουρκολατρείας…»(με αποσιωπητικά), όπως γλυκύτατα το αναφέρει ο φίλτατος, να τονίσω, ότι ο απολυτος προορισμός είναι Αυγουστίνεια θέση, praedestinatio. 🙂 Πάνω σε αυτό ακριβώς χτίζεται ο «δυτικός πολιτισμός». Εκτός και αν εννοείς αυτό που λέει ο Ίων Δραγούμης κισμετική ή, ακόμη, και ταοϊστική. Ξέρω, έχω την τάση να νοθεύω τις απλές αλήθειες με το δηλητήριο της αμφισβήτησης… 🙂 Άσε που ναι μεν φταίμε όλοι, αλλά όχι με αυτόν τον τρόπο, διαβάστε και λίγο Ντοστογιέφσκι να δείτε το φως το αληθινό…

    Δεύτερον, ενδιαφέροντα πράγματα περί Καρατάνι κτλ., όντως, άλλωστε, πληροφοριακά, μια σχολή Ρώσσων μαρξιστών περί το 1900 θεωρούσε, ότι ο μαρξισμός ήδη έχει αφομοιώσει την γερμανική ιδεαλιστική αυτή παράδοση του Καντ και του Φίχτε με αποφασιστική σημασία για το τελικό αποτέλεσμα. Και ενδιαφέρουσα άποψη για το όντως πρόβλημά μας. Θυμάμαι ήδη τον Άνταμ Σμιθ(λέτε να έχει δίκηο ο «φιλελευθερος αριστερός» Τσόμσκι, όταν προσπαθεί να βγάλει χρήσιμα πράγματα από τους κλασσικούς φιλελεύθερους;… )να μιλάη για το πώς ο εξωτερικός δανεισμός εξαρτά το Κράτος και άρα πρέπει να αποφεύγεται…

    Μεγάλες κουβέντες. Όμως, ήθελα να εκφράσω, βασικά, αυτήν την περασμένη ώρα τα συγχαρητήριά μου για το ενημερωμένο και με αξιώσεις εναλλακτικές κείμενο……

    Να ευχηθώ την καλή συνέχεια (με όπλο τον Ορθόν Λόγο, πάντα -εντάξει, ήταν αστείον)!!! 🙂

  7. 26/05/2010 στο 14:06

    Γραμματολογική παρατήρηση:
    Transcritique: Mάλλον Μετα-κριτική ή Δια-κριτική, παρά Υπερ-κριτική (υπέρ=πάνω από). Το πρόθεμα trans- δεν αντιστοιχεί στο υπερ- (παρά την ύπαρξη του όρου υπερ-ατλαντικός).

  8. 26/05/2010 στο 23:29

    @ philalethe00

    Με το μπαρδόν και το συγνώμην, δηλαδής, αλλά εσύ λες πως η καθ’ υμάς Ανατολή είναι ο Ντοστογιέφσκης και η καθ’ ημάς Δύση ο [ιερός] Αυγουστίνος; Τουλάχιστον να ‘λεγες τον Ζολά, που ‘ζησε και τον ίδιο αιώνα και ασκούσε και το ίδιο λειτούργημα, πάει στο καλό…

    Άσε που βαριέμαι και τα φώτα… Κι ο Ελύτης όλο για δαύτο έγραφε. Και ποιες κοινότητες; Μην αποτρελαθούμε κιόλας. Ο Σαρρής έχει γράψει διάφορα ενδιαφέροντα για το θέμα [και μάλλον επιθετικά 😉 ]

    Το τι αφομοίωσαν από δω κι από κει οι διάφοροι μαρξισμοί είναι ένα θέμα. [Κι οι Ρώσοι δεν ήταν καθόλου κακοί εκεί στα τέλη του 19ου αρχές του 20ου – μόνον που μετά ήρθαν οι μπολσεβίκοι και χαθήκανε κι αυτοί].

    Ο «φιλελεύθερος αριστερός» Τσόμσκι [αναρχικός κατά δήλωσή του] έχει απόλυτο δίκιο να διαβάζει Άνταμ Σμιθ [όπως επίσης και Wall Street Journal]. Κάποιοι σ’ αυτόν τον πλανήτη μπορεί να παραμυθιάζουν όλους τους υπόλοιπους, αλλά, προφανώς, δεν θέλουν και να αυτοπαραμυθιάζονται.

    Μερσί δια τα συγχαρητήρια, αλλά σε τελική ανάλυση τα καλύτερα είναι αυτά που δεν γράψαμε ακόμα και τα κάλλιστα αυτά που δεν θα γράψουμε ποτέ 😉

  9. 26/05/2010 στο 23:35

    @ Vrennus

    Έχεις τα δίκια σου. Κι εμένα με απασχόλησε η απόδοση του όρου. «Μετα» δεν θα την έλεγα με τίποτα. Θα το είχε πει ο ίδιος ως «post» ή «meta», μόνον που και οι δύο όροι έχουν χρησιμοποιηθεί για άλλα. «Δια-κριτική» είναι η ορθότερη απόδοση, μόνον που στα ελληνικά θα ρωτούσε κάποιος «και ποια είναι η… αδιάκριτη κριτική;» 😉 Προτίμησα το «υπερ» έχοντας υπόψη μου αυτό ακριβώς που αναφέρεις το «υπερ-ατλαντικός», αλλά και το «υπερ-σιβηρικός». Από τη μια άκρη στην άλλη, αλλά και όλο το ενδιάμεσο ταξίδι [στην Ιθάκη που θα ‘λεγε κι ο Γαμαπουά 😉 ]. Τους καλύτερους όρους θα τους βρει το κίνημα [what?] 😉

  10. 27/05/2010 στο 02:35

    Εμπνευσμένο από το μότο του μπλογκ σας:

    http://radicaldesire.blogspot.com/2010/05/blog-post_27.html

  11. 28/05/2010 στο 15:16

    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ άρθρο Χρήστο, αλλά… το διάβασα ΠΡΩΤΑ στο περιοδικό (αν και σπάνια αγοράζω περιοδικά το έκανα ειδικά για να δω τα δικά σου άρθρα).

    Στο μεταξύ…
    Αλλαξα κάποιαστοιχεία μου γιατί… κάποιοι με στοχοποίησαν στο Ακιζμέτ σαν ΔΗΘΕΝ σπάμμερ και έκτοτε σχεδόν όλα τα σχόλιά μου αυτομάτως πάνε στο σπαμοκάλαθο.
    ΕΠΕΙΓΟΝ τώρα, για ΣΗΜΕΡΑ… ΑΝ ευκαιρείς πέρνα από τη συναντηση σήμερα στις 6.30
    http://omadeon.wordpress.com/2010/05/28/rick-wolff-in-athens1/
    …να τα πούμε κι από κοντα! 🙂

  12. Οdyssey
    28/05/2010 στο 19:16

    Χμμμ…
    «Καλώς ή κακώς το διεθνές οικονομικό-τραπεζικό-χρηματιστικό σύστημα αυτό είναι. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, έχει τους δικούς του κανόνες. Αυτό το σύστημα υπάρχει, αυτό επιβλήθηκε στον πλανήτη, αυτές τις αρχές ακολουθεί…»

    1. Διακρίνω μία ηττοπαθή αποδοχή ενός άδικου οικονομικού-πολιτικού συστήματος, που αναπαράγει το «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα», απορρίπτοντας κάθε είδους πολιτική δράση ενάντια στην αδικία.
    2. Αν κάποιος έχει αδύναμη φαντασία, γιατί αποκλείει κάποιον άλλον να σκέφτεται αλλιώς; Μόνο ένας οπαδός των κατεστημένων μονόδρομων μπορεί να δει σαν μοναδική προοπτική αμφισβήτησης έναν άλλον «μονόδρομο». Αυτόν του Εμβέρ Χότζα.
    Εδώ, νομίζω πως υπάρχει έλλειψη φαντασίας, αλλά και μεγάλη έλλειψη εμπιστοσύνης στις ανθρώπινες δυνατότητες.
    3.Χρήσιμη η ανάλυση παραγωγού-καταναλωτή των φιλοσόφων. Πολύ χρήσιμη για κάποιον που σκέφτεται και δρα πολιτικά. Μόνο, που ο άνθρωπος δεν είναι μόνο «παραγωγός-καταναλωτής». Είναι και πολλά άλλα πράγματα. Και θα γίνονταν αυτά «τα άλλα», ακόμα πιο φανερά, αν η «διδασκαλία» των κυρίαρχων πολιτικών ιδεολογιών «καπιταλισμός-νεοφιλελευθερισμός=μαρξισμός-κομμουνισμός» δεν προσανατολίζουν συστηματικά τις αξίες του ανθρώπου ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και δεν εγκλείουν τον άνθρωπο στην «μόνη διάσταση» του homo economicus.
    (Μήπως, αυτός είναι ένας λόγος που οι υπαρκτοί σοσιαλισμός-καπιταλισμός κατέρρευσαν και αντικαθιστώνται με κάτι πολύ πιο βίαιο και ολιγαρχικό; Μήπως αυτή η ιδεολογική συγγένεια είναι, τελικά, εκείνη που οδηγεί έναν ολόκληρο κόσμο στο μοντέλο του κινέζικου καπιταλοκομμουνισμού;)
    4.Είναι προφανές, ότι ιδεολογίες και «φιλοσοφίες» που υποτιμούν τον άνθρωπο και τις δυνατότητες του είτε δεν μπορούν να αμφισβητήσουν το «καλώς ή κακώς» άθλιο πολιτικό σύστημα είτε ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ.
    5.Αυτά που οι διάφοροι επαϊοντες καταμαρτυρούν στους έλληνες, ώστε να τους δημιουργήσουν ενοχές είναι τα ίδια που καταμαρτυρούν άλλοι «εντολοδόχοι του συστήματος» στους Ιρλανδούς, τους Πορτογάλους, τους Ισπανούς, τους Λετονούς, τους Ούγγρους, τους Βρετανούς, τους Γάλλους, τους Ιταλούς ….
    Ποιον κοροϊδεύετε;
    Όταν το χρήμα είναι χρέος, όσο κι αν δουλέψει μια χώρα, αργά ή γρήγορα θα είναι χρεωμένη έως την αιωνιότητα. (Και οι ΗΠΑ έχουν χρέος και το χρέος προκαλεί ανισότητα και εξαθλίωση ανθρώπου και φύσης).
    Κι αν μάλιστα, υιοθετήσουμε τις λογικές του αρθρογράφου, πως το σύστημα «καλώς ή κακώς» αυτό ΕΙΝΑΙ, πρέπει να μιλήσουμε, όχι για καπιταλισμό, αλλά για δουλοπαροικία ή φεουδαρχία, μέσω του χρέους. Θα δουλεύουμε όλοι για να εξοφληθεί κάτι που δεν μπορεί να εξοφληθεί. Μόνο και μόνο γιατί οι πολιτικοί μας παρέδωσαν την εκτύπωση του χρήματος στους τραπεζίτες.
    Ανάμεσα στην πρόταση του αρθρογράφου και στο όνειρο μιας κοινωνίας που ικανοποιεί το συλλογικό αγαθό υπάρχει κάτι πολύ λίγο: μια ψήφος, θέληση και φαντασία.
    Αυτό είναι που φοβόνται, όσοι προσπαθούν να δημιουργήσουν ενοχές στους ανθρώπους ή να τον πείσουν πως «δεν γίνεται τίποτα, καλώς ή κακώς».
    Όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας. Μιας κάποιας Παράλλαξης.
    Καλώς ή κακώς , υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που σκέφτονται, θέλουν, ονειρεύονται και χρωστάνε ρόλο σπουδαίο και σημαντικό στα παιδιά τους. Λίγοι, για την ώρα, αφού οι υπηρέτες του συστήματος εμφανίζονται από εκεί που δεν τους περιμένεις και υπάρχουν εκεί που δεν πρέπει να υπάρχουν.

  13. 29/05/2010 στο 11:15

    Odyssey
    Νομίζω πως ο Χρήστος (που έχει γράψει ΣΩΡΕΙΑ άρθρων κατά του… συστήματος για το οποίο τον εκλαμβάνεις ΕΝΤΕΛΩΣ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ σαν… υποστηρικτή) θέλησε να ταρακουνήσει λιγάκι τους αναγνώστες (του περιοδικού) μέσω της ιδέας ότι… τόσον καιρό δεν είχαν καν πάρει χαμπάρι το πόσο αρνητικό είναι το καπιταλιστικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα, μέχρι τη στιγμή που… βίωσαν στο πετσί τους την πιο αρνητική πλευρά του!
    Το σημείο του άρθρου του, όπου φαίνεται ΚΑΘΑΡΑ αυτό που σου επισημαίνω, είναι… αμέσως ΜΕΤΑ το κομμάτι που παράθεσεις, δηλαδή:

    Δεν μπορεί αυτό το σύστημα να είναι καλό όταν τα spreads βρίσκονται στο 1% και να είναι κακό όταν τα spreads δανεισμού της χώρας μας εκτοξεύονται στο 7%.

    Οσο για το επόμενο που γράφει, το οποίο εξέλαβες σαν… στείρο Χοτζισμό (χεχε)…

    Αν δεν μας αρέσει ας κλείσουμε τα σύνορα της χώρας, ας αρνηθούμε τα δάνεια των ξένων και ας ζήσουμε σε επίπεδο Αλβανίας επί Εμβέρ Χότζα ή της σημερινής Βόρειας Κορέας.

    …προβληματίστηκα κι εγώ, κάπως. Ο Χρήστος δεν νομίζω να είναι οπαδός του Χότζα (κάθε άλλο) ούτε υποστηρίζει ότι μοναδική λύση στο πρόβλημα είναι ο Χότζα. Κάτι άααλλο θέλει να πει…. (ελπίζω -χεχε).

    Ο Δάντης γράφει κάπου πως «σά

  14. 29/05/2010 στο 11:20

    Υ.Γ. Βέβαια κι εγώ προβληματίστηκα, πολύ πριν διαβάσω το σχόλιο του Odyssey, γιατί… πράγματι ο περισσότερος κόσμος (που δεν ξέρει τα υπόλοιπα άρθρα εδώ) θα ΝΟΜΙΖΕΙ πως η εν λόγω παράγραφος αποτελεί άμυνα και στήριξη του ίδιου του… χρηματο-πιστωτικού συστήματος, για το οποίο «δεν υπάρχει άλλη λύση» (there is no alternative than…) η μιζέρια της Αλβανίας του Χότζα ή της Β. Κορέας…

    Και για να πω την αμαρτία μου, επειδή… ΔΕΝ πολυ-εμπιστεύομαι ορισμένους άλλους αρθρογράφους του ιδίου περιοδικού (ονόματα δε λέμε, αρκεί το ΚΑΛΟ όνομα του Χρήστου)… ίσως και να τους έστησε ΧΟΝΤΡΗ παγίδα να πέσουν μέσα, ή (στη χειρότερη των περιπτώσεων) τους παραπλάνησε εξίσου ΧΟΝΤΡΑ. ΜΟΝΟ ο ίδιος μπορεί να μας εξηγήσει αυτές τις λεπτομέρειες (γιατί το υπόλοιπο άρθρο είναι εξαιρετικά διαυγές και συμφωνώ σε όλα μαζί του).

  15. Οdyssey
    29/05/2010 στο 15:33

    @ΟΜΑDEON
    Σίγουρα, δεν μπορείς να βγάλεις συμπέρασμα για τον αρθρογράφο, διαβάζοντας ένα μόνο κείμενο και κοντοστεκόμενος σε ένα μικρό απόσπασμα.
    Και ομολογώ, πως δεν είμαι γνώστης άλλν κειμένων του για να έχω συνολική άποψη.
    Το σχόλιο μου έχει να κάνει με ό,τι αποπνέει το σημερινό ποστ.
    Αυτό, ενίοτε, αδικεί.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: