Αρχείο

Archive for the ‘Ιστορία’ Category

Το «τέλος» της μεταπολίτευσης είναι «φόρος» για τη μεταπολίτευση…

Must!

Διαβάζουμε:

Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο το φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

Το διαβάσατε; Ξαναδιαβάστε το!

Ποιος «κομμουνιστής» τα γράφει όλα αυτά και πότε;

Ο «κομμουνιστής» που τα γράφει είναι ο Πώλ Πόρτερ, επικεφαλής της αμερικανικής οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα το 1947 – μεσούντος του Εμφυλίου. Τα έγραψε σε άρθρο του δημοσιευμένο σε αμερικανικό περιοδικό. Το απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη, Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974, σελ. 229, εκδ. του Εικοστού Πρώτου, 1993.

Οι «εαμοβούλγαροι», όπως βλέπετε, είχαν… διαβρώσει και την αμερικανική διπλωματική αποστολή.

Γι’ αυτό σας λέω: μην ακούτε τους αναληταράδες και τους αναλυτάδες όταν μιλούν για το τέλος της μεταπολίτευσης. Όταν αυτοί μιλάνε για τέλος εννοούν φόρους και δασμούς. [Για να ξεπληρωθούν -υποτίθεται- τα δάνεια που οι ίδιοι έφαγαν, και να βγει το «έθνος» (=κλίκα) τους από τη στενωπό.] Τίποτα άλλο! Τους οποίους φόρους και δασμούς ξέρετε ποιοι θα πληρώσουν…

Ποια είναι αυτή η κλίκα στην οποία αναφέρεται ο Πόρτερ;

Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και οι μαυραγορίτες διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνηση το αντιμετώπισε αποτελεσματικά. Στο μεταξύ, οι λαϊκές μάζες περνούν μια άθλια ζωή […]

Από αναφορά του Πόρτερ [Ραφαηλίδης, ό.π., σελ. 228].

Ενώ στην ίδια αναφορά διαβάζουμε [πηγή: Ελευθεροτυπία, 19-6-2007]:

Την ίδια στιγμή οι λαϊκές μάζες μετά βίας επιβιώνουν (…). Οι ξένοι παρατηρητές στην Ελλάδα γενικά συμφωνούν ότι κατά τα τελευταία χρόνια δεν κατέστη δυνατόν να καταγραφεί πρόοδος προς συνθήκες σταθερής ανόρθωσης αντίστοιχη με την εξωτερική βοήθεια που προσφέρθηκε.

Χα!

Ο ίδιος ο Πώλ Πόρτερ, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης για τα οικονομικά του «έθνους», είχε χαστουκίσει τον τότε υπουργό Συντονισμού Στέφανο Στεφανόπουλο, ο οποίος έβαλε τα κλάματα. Μερικές μέρες αργότερα ο Στεφ. Στεφ. θα κάνει δώρο στην κυρία Πόρτερ ένα βαρύτιμο αδαμάντινο περιδέραιο «για να ζητήσει εμπράκτως συγνώμην από τον Αμερικανό που τον θύμωσε τόσο, ώστε να υποχρεωθεί να τον δείρει!» [Ραφαηλίδης, ό.π., σελ. 228 και Βήμα, 26-4-1998].

Γι’ αυτό σας λέω, καρντιές μου. Όταν σας μιλάνε για,

Το τέλος της μεταπολίτευσης

Εσείς να το ακούτε ως

Φόρος για τη μεταπολίτευση

ΥΓ. Εκ του μπαμπινιωτείου πονήματος:

Τέλος, 1. η ολοκλήρωση ενός πράγματος, η συμπλήρωση ή εξάντληση των ορίων του […]

Τέλος, 7. καθορισμένος ή αναπροσαρμοζόμενος φόρος, δασμός.

Advertisements

…και Καυδιανά Δίκρανα

03/05/2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Για τα «σμιθιανά αδιέξοδα» ξεκίνησα να γράφω, αλλά ξέμεινα λίγο μετά την αρχή. Δηλώνω αδυναμία -προς ώρας…

Οπότε ας δούμε τα καυδιανά δίκρανα [Wikipedia]:

Τα Καυδιανά δίκρανα είναι μια στενωπός στη Σαμνίτιδα, στην Ιταλία, ανάμεσα στις απόκρημνες πλαγιές δυο ορέων της οροσειράς των σαμνιτικών Απεννίνων, κοντά στην πόλη Καύδιον. Πρόκειται για το όρος Βέτσιο (Veccio) ύψους 870 μέτρων προς νότον και για το όρος Σαουκόλι (Sauccoli) ύψους 708 μέτρων προς βορράν εκεί που σήμερα βρίσκεται το χωριό Αρπάγια (Arpaja). Από κει περνούσε η Αππία Οδός.

Εκεί το 321 π.Χ. στον Δεύτερο Σαμνιτικό Πόλεμο ο ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε κατά κράτος από τους Σαμνίτες, των οποίων ο στρατηγός Πόντιος Ερέννιος ανάγκασε τους νικημένους Ρωμαίους να περάσουν κάτω από έναν ταπεινωτικό ζυγό. Τον ζυγό αυτό σχημάτισαν 3 δόρατα σε σχήμα δικράνου, τα 2 μπηγμένα κάθετα στο έδαφος και το τρίτο πάνω τους σε σχήμα Π.

Η φράση «διέρχεσθαι υπό τα καυδιανά δίκρανα» σημαίνει την αναγκαστική αποδοχή εξευτελιστικών όρων.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Η αναπαράσταση της μάχης από τη σχετική σελίδα της Wikipedia.

Πώς έδεσε η μαγιονέζα [1]

[Αναδημοσιεύω από το μπλογκ των danger.few!!! το ακόλουθο ποστ του hollow sky «Πώς έδεσε η μαγιονέζα (1)»].

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Το θέμα ήταν, όπως πάντα, να βγει νοκ-άουτ εκείνη η κρίσιμη μάζα πολιτών, που διέθεταν αγωνιστικό φρόνημα, οξεία αίσθηση κοινωνικής αλληλεγγύης, ζωντανό ενδιαφέρον για υποθέσεις πέρα από τα άμεσα ενδιαφέροντα και συμφέροντά τους, ματιά πέρα από τη δική τους γενιά και ηθικές αντιστάσεις απέναντι στην αδικοπραξία.

Α΄φάση (1950-1974): Ταπείνωση

«Η ελληνική Άρχουσα Τάξη πανηγύρισε για τη νίκη της στον Εμφύλιο Πόλεμο. Και την εκμεταλλεύτηκε, όχι για το έθνος υπέρ του οποίου ισχυριζόταν ότι τον είχε αναλάβει, αλλά για τον εαυτό της. Μόλις εξασφαλίστηκε η νίκη της αυτή, απομάκρυνε από την εξουσία τους Κεντρώους πολιτικούς που την εξυπηρέτησαν στην κατάκτησή της, και βάλθηκε να ανυψώσει σε μονοκομματικό πλέον κράτος το καθεστώς της Άκρας Δεξιάς […]

Κριτήριο για κάθε πρόσληψη, μέχρι νεκροθάπτου, και για κάθε προώθηση, μέχρι κλητήρος, τέθηκε η υποταγή σε κρατούντα. Τα κριτήρια αυτά λειτουργούσαν σαν μαγνήτης, που ανέσυρε από την αφάνεια κι από το βυθό μετριότητες και άτομα μειωμένων αναστολών […]

Από τη δεκαετία του ’50 συρρέει συνάλλαγμα από τη ναυτιλία, από τους παλιούς μετανάστες στην Αμερική και από τον τουρισμό, αλλά κυβερνήσεις και τράπεζες (όλες κρατικές τότε) το διοχέτευαν σε μεσάζοντες […]

Η λεηλασία του δημόσιου πλούτου και η συναλλαγή έγιναν αποδεκτός τρόπος ζωής […]

Οι πλουτίσαντες στην Κατοχή από την εμπορία τροφίμων, στράφηκαν και τώρα προς αυτήν. Αυτήν ήξεραν από τότε, με αυτήν πλούτισαν επίσης τότε, αυτήν χρησιμοποίησαν και τώρα για συνέχιση του πλουτισμού τους. Με μια διαφορά: στην Κατοχή ασκούσαν εμπορία με τη Μαύρη Αγορά, σε συνεργασία με τους κατακτητές. Τώρα την ασκούσαν παρασιτικά, ληστρικά, σε συνεργασία με τις κρατικές τράπεζες και την κυβέρνηση. Εισάγουν με το συνάλλαγμα τρόφιμα, δηλαδή προϊόντα Γεωργίας, πέραν των αναγκών της χώρας. Κυβέρνηση και τράπεζες που χορηγούν το συνάλλαγμα, διευκολύνουν την διάθεσή τους στην εσωτερική αγορά με διατήρηση κάτω του κόστους των τιμών των εγχωρίων, ώστε να αποθαρρύνεται η παραγωγή τους. Καταδιωκόμενα έτσι τα ελληνικά, δέχθηκαν έναν ανελέητο ανταγωνισμό μέσα στο Εθνικό τους έδαφος από τα εισαγόμενα. Μόνο για την εισαγωγή γαλακτοκομικών στη δεκαετία του εξήντα η Ελλάδα δαπάνησε ένα δις δολαρίων ετησίως, ενώ η εγχώριος κτηνοτροφία καταδιωκόταν για να μειώνει την παραγωγή της […]

Στο μεταξύ οι πρώην μαυραγορίτες και τράπεζες θησαύριζαν. Η ελληνική οικονομική ολιγαρχία ζυμώθηκε μεταπολεμικά με μανδύα τους μαυραγορίτες. […]

Μεσάζοντες και κοντραμπατζήδες εξασκημένοι στο «πάρε-δώσε» και στη φιλοσοφία της «αρπαχτής», άφησαν στο κράτος τις παραγωγικές μονάδες και κράτησαν για τον εαυτό τους τις κρατικές προμήθειες και τα κρατικά έργα, που δίνουν εύκολα, γρήγορα και χωρίς επιχειρηματικούς κινδύνους άφθονο χρήμα. Και μένουν όλοι ικανοποιημένοι. Η Άρχουσα Τάξη έχει τρόπο να κερδίζει και τα κόμματα να κατακτούν (με την άνοδό τους στην κυβέρνηση) τα λάφυρα της εξουσίας: αμέτρητες «καρέκλες» για διορισμούς σε κρατικές επιχειρήσεις, οργανισμούς και τράπεζες και δικαίωμα διαχείρισης του άφθονου πλούτου τους, με ό,τι άλλο συνεπάγεται αυτή. Η άρχουσα τάξη άλλων χωρών πραγματοποίησε την πρωταρχική συσσώρευσή της «αιμοσταγώς», αρπάζοντας πρώτες ύλες και αγροτικά προϊόντα αποικιακών λαών. Επειδή η Ελλάδα δεν έχει Αποικίες, η μεταπολεμική ελληνική άρχουσα τάξη μεταχειρίστηκε τον ελληνικό λαό ως αποικιακό. Πραγματοποιεί και αυτή την πρωταρχική συσσώρευση της «αιμοσταγώς», αλλά μέσω του κρατικού προϋπολογισμού και των κρατικοποιημένων επιχειρήσεων […]

Στα περιθώρια αυτού του κρατισμού, δραστηριοποιούνταν παρασιτικά και ληστρικά, και αναπτυσσόταν, κερδοφόρα ιδιωτική πρωτοβουλία […]

Το ελληνικό πολιτικό, νομικό, πολιτιστικό και ηθικό εποικοδόμημα ανδρώθηκε επί υποστρώματος «φιλοτεχνηθέντος» υπό της Άρχουσας Τάξης, στους κόλπους της οποίας βρήκαν θαλπωρή μαυραγορίτες, δοσίλογοι και άτομα μειωμένων ηθικών αναστολών, φορείς της φιλοσοφίας της αρπαχτής και του παρασιτικού-ληστρικού τρόπου πλουτισμού […]

Η μεταπολεμική ελληνική Άρχουσα Τάξη κατασκεύασε έτσι μια ξεχωριστή ειδική κρατική μηχανή, που λειτουργεί χωριστά από την κρατική αλλά σε στεγανά, μεθοδικά και με ταχυδακτυλουργική επιτηδειότητα.» (από το Η Γένεση του Εμφύλιου και οι Συνέπειες αυτού, του Λάζαρου Αρσενίου)

Β’ φάση (1975-σήμερα): Εκμαυλισμός

Ό,τι δεν απόκαμε η Ταπείνωση, το παρέλαβε και το ανέλαβε η Ενσωμάτωση: το δικαίωμα στην αρπαχτή αναγνωρίστηκε σαν λαϊκό δικαίωμα και προτάθηκε σαν τρόπος ζωής από το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» μέχρι τα μαζικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, που αποθεώνουν τη μαλακία και τη διανοητική χλαπάτσα…

Η ιστορική συνέχεια του έθνους και του… χρέους

13/04/2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ο λήσταρχος Θωμάς Γκαντάρας επικαλούμενος και "Μαύρος Λήσταρχος" (βλ. ΥΓ)

Το τέλος της μεταπολίτευσης…

Το τέλος της μεταπολίτευσης…

Το τέλος της μεταπολίτευσης…

‘Ντάξει! Το εμπεδώσαμε!

Επειδή όμως το νεοελληνικό κράτος, η νεοελληνική κοινωνία και η νεοελληνική [κυρίαρχη και μη] ιδεολογία, δεν οικοδομήθηκαν εν μια νυκτί το 1974, και επειδή το νεοελληνικό έθνος-κράτος [nation] έχει μια μακρά και… αποτυχημένη πορεία από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα, ιδού δύο μικρά παραδείγματα για την ιστορική συνέχεια του nation και του χρέους:

Υπάρχουν, ασφαλώς, και άλλα παραδείγματα. Όπως τα περίφημα Ιουνιακά [ή Ιουνιανά] του 1864, όταν στο κλεινόν άστυ συγκρούονταν μεταξύ τους στρατιωτικές μονάδες [και με τη βοήθεια πυροβολικού, παρακαλώ!] για τον έλεγχο του κτηρίου [δηλαδή του ταμείου] της Εθνικής Τράπεζας…

Η μία από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές είχε «κατεβάσει» για βοήθεια και λήσταρχους απ’ τα βουνά…

Όου για! Αυτά συμβαίνουν στη γλυκιά μας πατρίδα εδώ και κοντά δυο αιώνες…

Το τέλος της μεταπολίτευσης…

Το τέλος της μεταπολίτευσης…

Το τέλος της μεταπολίτευσης…

‘Ντάξει! Το εμπεδώσαμε!

ΥΓ. Λήσταρχοι υπήρχαν ακόμα και τη δεκαετία του 1920. Γι’ αυτό μη με κουράζετε με τα περί ιστορικής ασυνέχειας του νεοελληνισμού… Τα λέγαμε και στο προηγούμενο ποστάκι: Οι 5 από τους 7 φερόμενους ως μέλη του “Επαναστατικού Αγώνα” είχαν συλληφθεί στο Πολυτεχνείο το 1995. Για τον Θωμά Γκαντάρα έχει γράψει ο Κωνσταντίνος Δαβανέλος στο ιστολόγιό του, απ’ όπου και η φωτογραφία.

Μύρτις

Κατηγορίες:Ιστορία

Ο λαός ως θεσμός: από τον Ανδρέα Παπανδρέου ως το λάβαρο της Αγίας Λαύρας

Πάνε εικοσιένα ολόκληρα χρόνια από τότε που ο, τότε, πρωθυπουργός της χώρας Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει, σε προεκλογική του ομιλία στην Κοζάνη [14 Απριλίου (;) 1989], το «επικό» [πηγή]:

«Δεν υπάρχουν θεσμοί, παρά μόνον ο λαός»!

Ήταν η εποχή του σκανδάλου Κοσκωτά, η εποχή του πρώτου «τέλους του συστήματος ΠΑΣΟΚ». Ακολούθησαν κι άλλα [«τέλη»]. Το «σκάνδαλο Κοσκωτά» [για το οποίο ουδέποτε γράφτηκε έστω κι ένα ερευνητικό βιβλίο], μετατράπηκε στο «βρώμικο ’89», κυβερνήσεις ήρθαν, κυβερνήσεις έφυγαν, κι εμείς [για να παραφράσουμε και τον Εμιλιάνο Ζαπάτα] εξακολουθούμε να ζούμε στον ίδιο βούρκο…

Τι ήθελε να πει ο Αντρέας; Μα πως δεν υπάρχουν θεσμοί [δικαιοσύνη, για παράδειγμα], όταν κάποιος μπορεί [ή νομίζει ότι μπορεί] να κινητοποιήσει τον λαό υπέρ του. [Η όλη σκέψη και πρακτική αποτελεί βασική συνισταμένη του «συστήματος ΠΑΣΟΚ», αλλά αυτά τα έχουμε πει και ξαναπεί εσχάτως.]

Φυσικά, «ο λαός ως θεσμός» δεν αποτελεί κάτι το καινοφανές στην Ελλάδα, παρά μόνον για κείνους που θεωρούν ότι η νεοελληνική ιστορία άρχισε το 1981 ή, στην καλύτερη περίπτωση, το 1974.

Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό και ψυχαγωγικό απόσπασμα, από ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το μακρινό 1922. «Όλως περιέργως», εδώ «ο λαός ως θεσμός» είναι εκείνος που καθορίζει ποιος και τι θα γράφει η Ιστορία. Ας το δούμε [οι υπογραμμίσεις δικές μου]:

Ο [Παλαιών Πατρών] Γερμανός ανήκει εις την ιστορίαν αλλά πολύ περισσότερον ανήκει εις την παράδοσιν. Τον περιβάλλει δηλονότι ως ακτινωτός κύκλος η ανωτέρα εκείνη και πνευματικωτέρα αλήθεια του ιδεώδους.

Όταν λέγωμεν ότι ο Γερμανός ανύψωσε την σημαίαν της ελευθερίας εις την Αγίαν Λαύραν, περιστοιχιζόμενος από το άνθος των Αρματωλών και των πολεμιστών, το φανταζόμεθα, το βλέπομεν, το αισθανόμεθα· αυτή είναι η αλήθεια· δεν εξετάζομεν περισσότερον.

Ο επίμονος εξονυχιστής του παρελθόντος, ο ευσυνείδητος ιστοριογράφος όστις θα διαμφισβητήση άν ποτε συνέβη γεγονός ως το ανωτέρω, ως θα διαμφισβητήση την ακρίβειαν και τόσον άλλων αναλόγως διαφημιζομένων, θα μας εύρη ψυχρούς και αδιαφόρους, αν δεν εξαντλήση την υπομονήν μας.

Ο λαός δεν καταλαμβάνει και πολλά από την αεικίνητον έρευναν περί των πραγμάτων· αρκείται εις την ασάλευτον πίστιν.

Αν ήτο δυνατόν να ευρίσκετο τώρα ένας απροσοπώληπτος και βαθύφρων φιλόσοφος, όστις θα συνέγραφε την Ιστορίαν της Ελληνικής Επαναστάσεως καθ’ ον τρόπον λ.χ. ο Ταιν συνέταξε της Γαλλικής Επαναστάσεως την Ιστορίαν, ο Ταιν αυτός θα ελιθοβολείτο.

Πηγή: Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921, τ. ΣΤ’ Εκκλησία – Κλήρος, σελ. 27-28, Αθήνα 1922. Συλλογικό έργο. Το συγκεκριμένο απόσπασμα ανήκει σε ανυπόγραφο κείμενο. Το προηγούμενο κείμενο το υπογράφει ο Παύλος Καρολίδης και το επόμενο ο Μανουήλ Γεδεών. Δεν επρόκειτο, δηλαδή, για καμιά «φυλλάδα».

Μέλας ζωμός: «Μην τολμήσει κανένας ιστορικός και αμφισβητήσει τα περί σημαίας στην Αγία Λαύρα, και άλλα τέτοια διαφημιζόμενα [!], διότι ο λαός, που δεν καταλαβαίνει από τέτοια, θα τον λιθοβολήσει!»

Άνευ λοιπών σχολίων.

Ο Ταιν είναι φυσικά ο Ιππόλυτος Ταιν [στα ελληνικά είχαν εκδοθεί καναδυό βιβλία του γύρω στο… 1880]. Θα μπορούσαμε να πούμε διάφορα για τις απόψεις του, αλλά δεν είναι του παρόντος. Πάντως, ο Ταιν είχε αποδώσει όλα τα στραβά της Γαλλικής Επανάστασης στις κλασικιστικές ουτοπίες των Γιακωβίνων. Αργότερα, κάποιοι άλλοι αντέστρεψαν τη θέση του και τα απέδωσαν όλα στον ρομαντισμό. Αυτό είχε και διάφορες, κάπως περίεργες, απηχήσεις και στην Ελλάδα. Αλλά, ας αποφύγουμε τους… λιθοβολισμούς.

Εκείνο το «απροσοπώληπτος» κάπως μου ‘κατσε [και ορθογραφικά]. Το έψαξα στον «Δημητράκο». «Προσωπολήπτης», από το ρήμα «προσωποληπτώ», είναι ο μεροληπτικός, εκείνος που χαρίζεται στα πρόσωπα. Άρα ο «απροσωπόληπτος», είναι ο αμερόληπτος.

ΥΓ1. Το βιβλίο αναζητήστε το -που αλλού;- στην «Ανέμη».

ΥΓ2. Κάπου διάβασα και το καταπληκτικό, ότι ο Γερμανός ήταν μεταξύ των ιεραρχών που το 1822 σκόπευαν να θέσουν την ελληνική εκκλησία υπό την εποπτεία του Βατικανού, με αντάλλαγμα τη βοήθεια του πάπα προς την Επανάσταση. Αληθεύει; Ουάου, δηλαδή!

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη, Ιστορία

Η διαχρονικότητα του ελληνικού DNA -συγγνώμην!- της νεοελληνικής ξεφτίλας ήθελα να πω…

Μόλις το διάβασα, και είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Ιδού τι έλεγε το 1897 ο Γ.Ν. Φιλάρετος, βουλευτής Πηλίου για κάποια χρόνια, για την κατάσταση στην Ελλάδα:

Ερώτηξις, και με το συμπάθειο: Εσείς τι θα αλλάζατε στα παραπάνω για να περιγράψετε τη σημερινή κατάσταση;

«… αντί να γείνη πρότυπον βασιλείου εν τη Ανατολή βεβαίως μεταβληθήσεται εις πρότυπον γελοιωδεστάτου κρατιδίου εν αυτή».

Αμ, καρντιές μου, αυτά ήταν τα αποτελέσματα της Αντεπανάστασης του 1824. Η Επανάσταση του 1821 ούτε πέτυχε, που έλεγε το περασμένο Σάββατο ο «la ultima esperanza de la patria», ούτε έμεινε ανολοκλήρωτη.

Η Επανάσταση του 1821 συντρίφτηκε απ’ την Αντεπανάσταση του 1824!

ΥΓ. Και το βιβλίο του Φιλάρετου: Ξενοκρατία και Βασιλεία εν Ελλάδι (1821-1897) / Γεωργίου Ν. Φιλαρέτου.