Αρχείο

Archive for the ‘Πλανήτης Γη Α.Ε.’ Category

Δολοφονική επίθεση του ισραηλινού στρατού κατά του στολίσκου της ελευθερίας. Τουλάχιστον 16 νεκροί ακτιβιστές και 60 τραυματίες.

Η διεθνής κοινότητα θα εκφράσει, «ως συνήθως» και «όπως πάντα», τον «αποτροπιασμό» της…

Άει στο διάολο κι εσείς και οι «κοινότητές» σας…

Μια σαπίλα παντού…

Η είδηση

Και εδώ

Και συνεχής ενημέρωση στο «Ένα καράβι για τη Γάζα«.

Advertisements

Τράπεζες: Το έπος των banksters

Κερδοσκόποι, ΑΕΠ, golden boys, ομόλογα, σταθερότητα και ανάπτυξη, spreads, έλλειμμα, στασιμοπληθωρισμός, hedge funds, delivery boys, μέτρα και πάλι μέτρα, περικοπές δαπανών, μειώσεις μισθών, πάγωμα συντάξεων, ύφεση, φόροι, εξυπηρέτηση του χρέους…

Μερικοί μόνον από τους όρους που έχουν εισβάλει το τελευταίο διάστημα στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Πίσω, όμως, από όλους αυτούς τους όρους κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα. Το χρέος (ατομικό και εθνικό) μεγαλώνει διαρκώς, οι φτωχοί γίνονται ολοένα και φτωχότεροι, οι πολιτικοί αδυνατούν να βρουν αξιόπιστες λύσεις…

Η πραγματικότητα, ωστόσο, έχει και τη «φωτεινή» πλευρά της:  οι τράπεζες γίνονται ολοένα και λιγότερες, ολοένα και πλουσιότερες, οι πλούσιοι αυγαταίνουν τα πλούτη τους ολοένα και περισσότερο, το χαμόγελο των πολιτικών, που υπόσχονται θαυματουργές λύσεις, γίνεται ολοένα και πιο αστραφτερό…

Στο «έπος των banksters» καταγράφεται  η ιστορία του σύγχρονου κόσμου, του κόσμου της νεωτερικότητας. Κανείς δεν γνωρίζει το τέλος αυτού του έπους, όμως μπορούμε να φωτίσουμε, σε αδρές γραμμές, μερικούς από τους βασικούς ήρωές του και κάποιες από τις πράξεις τους…

Το έπος ξεκινά με ένα παιχνίδι.

Διαβάστε περισσότερα…

Σήμερα στην πλατεία Κλαυθμώνος πορεία ενάντια στην αυτοκρατορική επίσκεψη του Τ. Ερντογάν

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΜΑΙΟΥ ΣΤΙΣ 7:00 μ.μ.

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ  ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ο Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε εκδηλώσει πολλές φορές τη διάθεση να συσφίξει τις σχέσεις του με την Τουρκία, προτείνοντας μια ομοσπονδία μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας και… Κύπρου. Βεβαίως, ο πόλεμος και η κατοχή της Κύπρου το 1974, φανέρωσαν την πραγματική προοπτική των σχεδίων του.

Σήμερα, 40 χρόνια μετά, καθώς ο κύκλος της μεταπολίτευσης κλείνει με καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα, τα χειρότερα φαντάσματα του παρελθόντος επανέρχονται. Μήπως,ο Γεώργιος Παπανδρέου, εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας, με τη βοήθεια του μαθητευόμενου υπουργού του, θα προωθήσει ανάλογα σχέδια με εκείνα του εμπνευστή και εκτελεστή της δικτατορίας, 40 χρόνια πριν;

Αυτή τη φορά η σύσφιξη των σχέσεων περνάει μέσα από τη «διπλωματία του ζεϊμπέκικου», τηνελληνοτουρκική οικονομική και πολιτική συνεργασία, που περιλαμβάνει κοινές τουριστικές επενδύσεις στο Αιγαίο, σχέδια για την από κοινού εκμετάλλευση του φυσικού του πλούτου παρά το casus belli, τις γκρίζες ζώνες και τις καθημερινές παραβιάσεις. Στη Θράκη προωθούν ήδη τη συγκυριαρχία, σε συνεργασία με τον Κύπριο πρόεδρο Χριστόφια ετοιμάζονται να παραδώσουν την Κυπριακή Δημοκρατία στα χέρια των Τούρκων εισβολέων, επαναφέροντας ουσιαστικά το καταδικασμένο Σχέδιο Ανάν και μάλιστα σε χειρότερηεκδοχή

Όλα αυτά μέσα από μεικτά ελληνοτουρκικάυπουργικά συμβούλια, που επιθυμεί να προωθήσει ο πρωθυπουργός και ο υπουργόςτου «από το εξωτερικόν», την ίδια στιγμή που η Τουρκία θέλει να αναδυθεί ως οικονομική, πολιτική και στρατιωτική περιφερειακή υπερδύναμη, σπρωγμένη  από τους Αμερικανούς, τους Άγγλουςκαι το ΝΑΤΟ, και να πετύχει αυτό που ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών έχει επανειλημμένα σε δημόσιες εμφανίσεις του αποκαλέσει «συμπατριωτισμό», δηλαδή «συγκυριαρχία»της Τουρκίας με τους υπόλοιπους λαούς της περιοχής.

Στα πλαίσια αυτής της «συγκυριαρχίας» επισκέπτεται τη χώρα μας στις 14-15 Μαΐου ο Ερντογάν. Μια χώρα, που απειλείται με εκποίηση από το ΔΝΤ και τους Γερμανούς, υποδέχεται ένανεπεκτατικό και επιθετικό γείτονα, που ποτέ δεν έπαψε να θέτει ζητήματα πουυπονομεύουν άμεσα και καίρια την εθνική μας ανεξαρτησία. Έναν γείτονα που δεν αρκείται στις προκλήσεις από τα ανατολικά, αλλά σιγοντάρει και την αδιαλλαξία των Σκοπίων και τις αλβανικές προκλήσεις, ενώ κάνει ό,τι μπορεί για ναεπιδεινώσει το ζήτημα των λαθρομεταναστών, αρνούμενος να εφαρμόσει τη συμφωνίαγια την επαναπροώθησή τους.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να αντιδράσει άμεσα στα σχέδια αυτά. Και ο τουρκικός νεο-οθωμανισμός δεν είναι παντοδύναμος. Στο εσωτερικό, ο κουρδικός λαός συνεχίζει αδιάλειπτα τον αγώνα του για αυτοδιάθεση, Παράλληλα, τα σχέδια για υποταγή των γειτονικών χωρών προσκρούουν σε αυξανόμενες αντιδράσεις. Η αρμενική κυβέρνηση, μετά την κινητοποίηση των Αρμένιων σε όλο τον κόσμο, υποχρεώθηκε να παγώσει τις συνομιλίες με τους Τούρκους. Στην Κύπρο η συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού ελληνισμού απορρίπτει τις απαράδεκτες υποχωρήσεις της ηγεσίας του, όπως φάνηκε από όλες τις δημοσκοπήσεις, και η ΕΔΕΚ αποχώρησε από την κυβέρνηση. Παράλληλα, η προσπάθεια προσεταιρισμού των Αράβων, των Παλαιστινίων και του Ισλάμ οδηγεί σε αντιπαράθεση με το Ισραήλ και το εβραϊκό λόμπυ στις ΗΠΑ. Ακόμα και στην Ελλάδα το φιλοτουρκικό λόμπυ υφίσταται ήττες, όπως φάνηκε και με τις εσωκομματικές εξελίξεις στη Ν.Δ., ενώ ο ελληνικός λαός είναι συντριπτικά ενάντιος σε μια δήθεν φιλία με εκείνον που επιβουλεύεται καθημερινά την ανεξαρτησία μας.

Μπορούμε σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες να ορθώσουμε το ανάστημά μας. Να καταγγείλουμε τις πολιτικές που μας εκποιούν τα εθνικά μας δικαιώματα. Να καταγγείλουμε τις «φιλικές χειρονομιές» που ανοίγουν το δρόμο για τη νομιμοποίηση και πολιτική αποδοχή μιας επιθετικής χώρας. Η φιλία των λαών δεν μπορεί να αποτελεί πρόσχημα για την εκχώρηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας στον περιφερειακό υποπράκτορα του ιμπεριαλισμού.

Να συγκροτήσουμε μια εναλλακτική εξωτερική πολιτική σε συμμαχία με τους Κούρδους, τους Αρμένιους, τους Σέρβους, τους βαλκανικούς λαούς, με όλους εκείνους που απειλούνται από τον τουρκικό νεο-οθωμανισμό, καθώς και με τους λαούς της Νότιας Ευρώπης, και να οικοδομήσουμε στενότερες σχέσεις με την Κίνα και τη Ρωσία.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ

ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ

·       ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ  ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

·       ΚΑΜΙΑ ΦΙΛΙΑ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΤΗ ΘΡΑΚΗ, ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

·       ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ, ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΝΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΜΑΪΟΥ ΣΤΙΣ 7:00 μ.μ.

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ:

ΑΡΔΗΝ

ΑΣΚΕ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΩΝ-ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΔΗΚΚΙ

ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

ΡΗΞΗ

ΣΑΚ

ΣΕΥΑΕΚ

ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ


Ο μπούσουλας του ευρωπαϊκού χρέους

Αναδημοσιεύω ένα χρήσιμο γράφημα από την Καθημερινή της Κυριακής [9-5-2010, σε pdf] για τα ποσά που χρωστούν οι «PIIGS» στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες [στις τράπεζές τους, δηλαδή, και στα ασφαλιστικά ταμεία και όπου αλλού].

Αν δεν έκανα λάθος στις προσθέσεις τότε οι παρακάτω χώρες έχουν λαμβάνειν από τις «PIIGS»:

Γερμανία: 549 δισ. ευρώ

Γαλλία: 712 δισ. ευρώ

Βρετανία: 327,7 δισ. ευρώ

Οι αριθμοί είναι της 31-12-2009 και προέρχονται από τη Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών [ή Διευθετήσεων] [άλλη αμαρτωλή ιστορία κι αυτή η τράπεζα…]

Έτσι για να έχουμε έναν μπούσουλα, όταν βλέπουμε τα πακέτα «σωτηρίας» της Ε.Ε. ύψους 700 δισ. ευρώ, ή όταν ακούμε δηλώσεις πολιτικών τε και οικονομικών παραγόντων για τα συμβαίνοντα στη μικρή μας Ένωση…

Τώρα, αν εγώ πρότεινα μια συμφωνία των PIIGS για «παύση πληρωμών», φυσικά και θα χαρακτηριζόμουν τυχοδιώκτης.

Θα μου πείτε, «και ποιος πολιτικός στο Νότο έχει τα guts να κάνει κάτι τέτοιο;»

Σωστοί…

Εμ, γι’ αυτό άλλωστε και έχει δαιμονοποιηθεί ο 20ος αιώνας, όταν η πολιτική κυριαρχούσε επί της οικονομίας.

Ενώ τώρα, που η οικονομία κυριαρχεί επί της πολιτικής…

… βγάζουμε το απλό [;] συμπέρασμα…

… πως δουλεύουμε [και πεθαίνουμε] για τις τράπεζες.

Για τις τράπεζες, καρντιές μου. Για τις τράπεζες!

ΥΓ. Και μια απαραίτητη διευκρίνιση. Επειδή είναι «κακοί» οι ξένοι, δεν σημαίνει πως απαλλάσσονται -λόγω βλακείας, εθνοπροδοσίας ή ανικανότητας- οι «ημέτεροι». Δύο όψεις… Δύο!

Νερό: το πλασματικό εμπόρευμα

Κλικ για να δείτε το ντοκυμανταίρ του Γ. Αυγερόπουλου για την αγορά νερού στη Χιλή

Τον περασμένο μήνα έγραψα ένα άρθρο για τα δίδυμα… σωματεία, Παγκόσμια Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο [δημοσιεύεται στο Nexus που κυκλοφορεί]. Ένα από τα βιβλία που ξεφύλλισα για τις ανάγκες συγγραφής του άρθρου ήταν και το βιβλίο του Eric Toussaint, World Bank – A Critical Primer [2008, αγγλική μετάφραση του γαλλικού πρωτότυπου του 2006, Banque Mondiale: Le Coup d’Etat permanent. L’Agenda caché du Consesus de Washington], όπου σε κάποιο σημείο της «Εισαγωγής» [σ. 3] διαβάζουμε ότι σε αρκετές περιπτώσεις η Παγκόσμια Τράπεζα δανείζει μια χώρα μόνον υπό τον όρο ότι έχουν ιδιωτικοποιηθεί οι υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης.

Ο E. Toussaint καταγράφει αρκετά τέτοια περιστατικά στο βιβλίο του, από πολλές χώρες στον πλανήτη. Τώρα, θα με ρωτήσετε «και μας τι μας νοιάζει;» Πριν από δέκα ημέρες έγινε μια συζήτηση σ’ αυτό το ιστολόγιο σχετικά με την εγκατάλειψη των πόλεων και την ίδρυση κοινοτήτων που θα επιχειρήσουν να ξεφύγουν από τον καταναλωτισμό κ.λπ. κ.λπ. [δείτε εδώ, από το σχόλιο # 11 και κάτω].

Σχετικά με το όλο ζήτημα θα καταθέσω απλώς και την εμπειρία ενός χιλιάνου φίλου, με τον οποίο συζητούσα πριν από μερικές μέρες. Ο φίλος κάποια στιγμή, πριν από 2-3 χρόνια, αποφάσισε μαζί με τη σύζυγό του να «μισο-εγκαταλείψουν» το Σαντιάγο, να το εγκαταλείψουν δηλαδή μόνον ως τόπο διαμονής αλλά όχι ως τόπο εργασίας. Επειδή δεν γούσταραν και ιδιαίτερα την πόλη ενώ, αντίθετα, λάτρευαν την εξοχή, αγόρασαν ένα κτήμα καμιά σαρανταριά χιλιόμετρα μακριά από το Σαντιάγο. Έχτισαν ένα μικρό -και φθηνό- ξύλινο σπίτι [κουκλί!] και εγκαταστάθηκαν εκεί. Κάθε πρωί, βέβαια, με το αυτοκίνητο πάνε στο Σαντιάγο για τις δουλειές τους, και επιστρέφουν κάθε απόγευμα.

Απέκτησαν και κάμποσα ζώα που τριγυρνούν ελεύθερα στο κτήμα [άλογα, σκυλιά, γάτες…], αλλά όταν τον ρώτησα αν έφτιαξαν και κάποιον κήπο για ζαρζαβατικά τον άκουσα έκπληκτος να μου απαντά πως «ναι, είχαμε φτιάξει τον πρώτο χρόνο, αλλά μετά σταματήσαμε». Στην ερώτηση «και γιατί σταματήσατε;» τον άκουσα, ξανά έκπληκτος, να μου απαντά «διότι ήταν τα πιο ακριβά ζαρζαβατικά που έχουμε φάει ποτέ!» Και στην επόμενη -αυτονόητη- ερώτησή μου απάντησε: «εξαιτίας της τιμής του νερού»!

Τα κηπευτικά που καλλιεργούσαν στον κήπο τους ήταν πολύ ακριβότερα από αυτά που μπορούσαν να αγοράσουν στο σούπερ μάρκετ, μόνον και μόνον εξαιτίας της υψηλότατης τιμής του νερού.

Χτες το βράδυ, ξαναείδα στη ΝΕΤ το ντοκυμανταίρ του Γιώργου Αυγερόπουλου «Πωλείται Ζωή», σχετικά με την Αγορά νερού στη Χιλή. Το είχα ξαναδεί, αλλά το είχα ξεχάσει. Σε κάποιο σημείο αναφέρεται ότι η τιμή του νερού ανά κυβικό μέτρο κυμαίνεται στη Χιλή, στο Παρίσι, στο Λονδίνο και στην Αθήνα μεταξύ 2,5 και 3 ευρώ. Πρακτικά δηλαδή η τιμή του νερού είναι η ίδια στις τέσσερις χώρες. Μόνον που ο βασικός μισθός είναι, αντίστοιχα, 215, 1400, 1100 και 700 ευρώ [για τους ακριβείς αριθμούς δείτε το ντοκυμανταίρ]. Καταλαβαίνετε γιατί δεν συμφέρει να καλλιεργεί κάποιος στη Χιλή ζαρζαβατικά στον κήπο του…

Και θυμήθηκα και τα όσα έγραφε πριν από 70 ολόκληρα χρόνια ο Καρλ Πολάνυι, πως η γη [και το νερό, φυσικά], η ανθρώπινη εργασία και το χρήμα δεν είναι πραγματικά εμπορεύματα αλλά πλασματικά. Πως δεν είναι εμπορεύματα που παράγονται για να καταναλωθούν. Και τα λοιπά, και τα λοιπά…

Το τι ακριβώς εννοούσε ο Πολάνυι μπορείτε να το καταλάβετε βλέποντας το ντοκυμανταίρ του Αυγερόπουλου [κλικ στην εικόνα για να πάτε στη σχετική ιστοσελίδα του «Εξάντα].

Και μετά μπορείτε να βγάλετε και τα δικά σας συμπεράσματα σχετικά με το τι μπορεί να προσφέρουν και τι όχι διάφορες εναλλακτικές, σε εποχές γενικευμένης ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης.

Χρεωκοπία τράπεζας στην Ελλάδα; Τσ! Τσ! Τσ! Τι θα διαδώσουν ακόμα οι «άσπλαχνοι» κερδοσκόποι;

Άνταμ Σμιθ, ο "μέγας προφήτης" της ουτοπίας του καπιταλισμού

Διαβάζω από δω κι από κει [εδώ για παράδειγμα (antinews)], για «τον υπέρτατο φόβο που διακατέχει πολλούς γνώστες και μη της κατάστασης. Ο φόβος ακούει στο όνομα… χρεοκοπία κάποιας τράπεζας στην Ελλάδα

Τσ! Τσ! Τσ! Τι θα διαδώσουν ακόμα οι «ανελέητοι» κερδοσκόποι!

Σε λίγο θα διαδώσουν πως ανήμερα του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, ανήμερα της προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείου υπό του Γεωργίου του Δουνουτόπου, κάποια ελληνική τράπεζα βρέθηκε με καινούργιο πρόεδρο, έναν απόμαχο μεν τραπεζίτη, πλην όμως πολύ καλά δικτυωμένο.

Τι φήμες θα ακούσουμε ακόμα;

ΥΓ. Εκείνα τα «άσπλαχνοι» και «ανελέητοι» είναι εντός εισαγωγικών, διότι η κερδοσκοπία αποτελεί την ίδια τη φύση του καπιταλισμού. Εξάλλου, ο Μέγας Προφήτης του, ο Άνταμ Σμιθ, ευφυέστατα πράττων, δεν χρησιμοποίησε τον όρο «πολιτική χρηματιστική» [που θα έπρεπε, αφού τον όρο «χρηματιστική» είχε χρησιμοποιήσειμ, θαρρώ, ο Αριστοτέλης, για να περιγράψει εκείνους που μόνο σκοπό τους έχουν τη συσσώρευση χρήματος], αλλά τον όρο «πολιτική οικονομία» – λες κι αυτό με το οποίο ασχολήθηκε ο Σμιθ είχε καμιά σχέση με τη διαχείρηση οποιουδήποτε οίκου… Κολπάκια τσίφτικα…

Με αφορμή μια είδηση: την απέλαση του στρατηγού Νοριέγκα στη Γαλλία

27/04/2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Μανουέλ Νοριέγκα

Με αφορμή την είδηση για την απέλαση του στρατηγού Νοριέγκα στη Γαλλία, ιδού το τελευταίο μέρος από ένα άρθρο που είχα γράψει τον Αύγουστο του 1990. Γερνάμε -ακίνδυνα- μαζί με τα άρθρα μας 😉

Απέχοντας πολύ απ’ το ν’ αποτελεί μια στενά μεσανατολική ιδιομορφία, ο πρόεδρος Σαντάμ, που πουλάει και προφασίζεται τα πάντα σ’ έναν κόσμο όπου παντού γίνεται το ίδιο, ήταν, πέρα για πέρα, σαν πολιτικός, σαν στρατιωτικός, σαν καπιταλιστής, απόλυτα αντιπροσωπευτικός του ενσωματωμένου θεαματικού και των επιτυχιών που ευνοεί στις πολυποίκιλες κατευθύνσεις της εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής του. Είναι το πρότυπο του Ηγεμόνα του καιρού μας κι απ’ αυτούς που προορίζονται να έρθουν και να παραμείνουν στην εξουσία. Όπου κι αν βρίσκονται, οι ικανότεροι τού μοιάζουν πολύ. Δεν είναι το Ιράκ που γεννάει τέτοια θαύματα. Είναι η εποχή μας.

Τα παραπάνω, γραμμένα από τον Γκυ Ντεμπόρ για τον στρατηγό Νοριέγκα, μπορούν να διαβαστούν και αντίστροφα. Οι Σαντάμ και Νοριέγκα δεν αποτελούν απλά τα πρότυπα των ηγεμόνων της εποχής μας, αλλά και οι ίδιοι είχαν σαν πρότυπα ηγέτες που σ’ όλη την διάρκεια του αιώνα μας κυριάρχησαν στον χώρο του εμπορίου, της πολιτικής ή της στρατιωτικής ισχύος. Φυσικά, όσοι «κατόρθωσαν να κάνουν τόσα πολλά άκοπα, θα προχωρήσουν αναγκαστικά μακρύτερα […] με βάση την ακόλουθη πρωταρχική απαίτηση: να γνωρίζουν ξεκάθαρα από ποια εμπόδια έχουν απαλλαγεί, και για τι πράγμα είναι ικανοί» [Ντεμπόρ].

Το γεγονός που δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν οι Σαντάμ και Νοριέγκα είναι, πως η τάξη των εμπόρων που κυριαρχεί στο «παγκόσμιο χωριό» δεν μπορεί, σε μια εποχή που «τα τείχη γκρεμίζονται», να ανεχτεί την ύπαρξη εθνικών θυλάκων κυριαρχίας όπως, επίσης, δεν ανέχεται την ύπαρξη ηγετών που συγκεντρώνουν στο πρόσωπό τους τις ιδιότητες του πολιτικού, του στρατιωτικού, του έμπορα και του τραπεζίτη. Αυτό που δεν ήταν ανεκτό για τους ηγεμόνες του Πρώτου Κόσμου δεν μπορούσε, σε καμία περίπτωση, να ισχύσει για τους ηγετίσκους του Τρίτου Κόσμου. Παρά το γεγονός ότι οι Σαντάμ και Νοριέγκα δεν ήξεραν –ή δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να μάθουν– να περιμένουν, δεν παύουν να αποτελούν τα «αρρωστημένα» πρότυπα ηγεμόνων σε έναν, ούτως ή άλλως, «αρρωστημένο» κόσμο.

Όσο για «μας», τους υπόλοιπους, τον χύμα λαό, δεν απομένει παρά η, γεμάτη ενοχές, καθήλωση μπρος στις οθόνες των τηλεοράσεων για να παρακολουθήσουμε από το CNN σε «απευθείας σύνδεση» την σύρραξη του Κόλπου ή, ίσως, η εναγώνια αναζήτηση σε βιβλιοθήκες, εγκαταλελειμμένες από χρόνια, των προφητειών του Νοστράδαμου. Αλλά αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, τότε οι προφητείες είναι σίγουρα η ηρωίνη του, η «παραμύθα» του, το παραμύθιασμά του.

Όσο για «το τέλος της ιστορίας» που κάποιοι ευαγγελίζονται, δεν είναι παρά το «τέλος» των νεκροταφείων του πλανήτη, που πλανήτη ως νεκροταφείου. Από το φαινόμενο του θερμοκηπίου ως την Τιέν Αν Μεν, από τις μάσκες ενάντια στον μολυσμένο αέρα που μοιράζονται στα παιδιά του Κατοβίτσε ως τις μάσκες ενάντια στα χημικά που μοιράζονται στα «παιδιά» της αραβικής ερήμου, από τα καμένα δάση του Αμαζονίου ως τα νεκρά ύδατα των θαλασσών, των λιμνών και των ποταμών, από τους νεκρούς του AIDS ως τους νεκρούς λόγω πείνας ή δίψας… παντού απλώνεται η μυρωδιά της σήψης, η μυρωδιά της σιωπής, η μυρωδιά της συνενοχής.

…Αυλαία…

Χρήστος Μόρφος


[Το παραπάνω κείμενο είχε γραφεί τον Αύγουστο του 1990, δυο-τρεις εβδομάδες μετά την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ. Παρότι γραμμένο πριν από τον Α΄ Πόλεμο του Κόλπου, διατηρεί πιστεύω και σήμερα το ενδιαφέρον του. Πέραν κάποιων συντακτικών και ορθογραφικών διορθώσεων τίποτα δεν προστέθηκε και δεν αφαιρέθηκε από το αρχικό κείμενο.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Διαβάστε επίσης:

Σαντάμ Χουσεΐν [30-12-2006]