Αρχείο

Archive for the ‘Πολιτική’ Category

Σε τι διαφέρει ο Αντωνάκης από τον Γιωργάκη; [και άλλα τινά]

Ο Γιωργάκης είναι πολύ «λίγος» και δεν το ξέρει [κι ούτε πρόκειται να το μάθει].

Ενώ ο Αντωνάκης είναι πολύ «λίγος» και το ξέρει.

Γι’ αυτό άλλωστε και εσχάτως έχει το ύφος «πού πήγα κι έμπλεξα;» [που είχε και ο… rafinatos μετά από μερικούς μήνες στην εξουσία].

ΥΓ1. Μπορείτε να αντικαταστήσετε το «λίγος» με όποιον χαρακτηρισμό θέλετε.

ΥΓ2. Κε πασό; Κήρυξε η Μέρκελ πόλεμο στους σορτάκηδες και πέφτουν τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια του καλού καιρού; Και τι πράγματα είναι αυτά; Ρωτήσαν οι Γερμανοί τον κύριο πρόεδρο [τον Αντωνάκη] και επιχειρούν αυτή τη στροφή στον «οικονομικό εθνικισμό«; Τσ! Τσ! Τσ! Πάντα προκλητικοί αυτοί οι Γερμαναράδες…

ΥΓ3. Και τι πράγματα είναι αυτά; Γιατί δεν αντιδρά κανένας στον άγριο μπολσεβικισμό που μας έχουν επιβάλλει; Ρυθμίσεις στις αυτορυθμιζόμενες αγορές; Αν είναι δυνατόν!

ΥΓ4. Α, ρε Αμερική και πάλι Αμερική!

ΥΓ5. Και μία φωτογραφία της Vera Baker, την οποία την ανεβάζω μόνον και μόνον για να σας δείξω ότι η ρύθμιση των αγορών δεν οδηγεί μόνον στον οικονομικό εθνικισμό, δεν οδηγεί μόνον στον σοσιαλισμό, αλλά και στη μοιχεία [θυμηθείτε και τους σοσιαλιστές ηγέτες Ανδρέα Παπανδρέου και Μπιλ Κλίντον]:

ΥΓ6. Και τι θα λένε στο τέλος για τη σοσιαλίστρια «Τζούλια» Μέρκελ; Πως ο παρτενέρ της ήταν πασπίτης:

Η αφίσα αυθεντική… Καλή ψήφο στους φοιτητές…

Πώς τρώγεται ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός»;

nd

Απορίες που έχετε κι εσείς…

Μα, όπως τρώγονται όλες οι ιδεολογίες: με κουταλομαχαιροπήρουνο!

Κάθομαι και διαβάζω ο έρμος [αργία μήτηρ πάσης κακίας 😉 ] περισπούδαστες δηλώσεις και αναλύσεις.

Αναφέρει, μεταξύ άλλων, η frau Ντόρα Μπακογιάννη σε χθεσινή δήλωσή της με την οποία προαναγγέλει την υποψηφιότητά της για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας:

Η παράταξή μας δεν έχει ανάγκη νέας ιδεολογίας. Αυτή είναι ξεκάθαρη. Είναι ο σύγχρονος κοινωνικός φιλελευθερισμός, τον οποίο πρέπει να υπερασπιζόμαστε όμως με συνέπεια και σταθερότητα. Με θάρρος και αυτοπεποίθηση […]

Η πολυσυλλεκτικότητά μας είναι η δύναμή μας. Οι φιλελεύθεροι, οι συντηρητικοί πολίτες, οι οπαδοί της λαϊκής κοινωνικής δεξιάς, οι κεντρώοι, είναι όλοι πλούτος για τη Νέα Δημοκρατία. Αντίπαλός μας είναι μόνο ο λαϊκισμός, ο οποίος είναι επικίνδυνος για την πατρίδα μας.

Ενώ ο monsieur Αντώνης Σαμαράς έγραφε προχθές σε άρθρο του στην Καθημερινή [Από την ήττα στην ελπίδα] (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Γιατί [σ.σ. οι ψηφοφόροι] απομακρύνθηκαν από το κόμμα μας, ενώ παραμένουν στην παράταξη;

Πρώτον, γιατί υποστείλαμε τις σημαίες μας. Νόμισαν κάποιοι ότι «οι ιδεολογίες είναι ξεπερασμένες» πια… […]

– Η ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ ηττήθηκε διεθνώς. Σήμερα η Σοσιαλδημοκρατία χάνει έδαφος παντού. Κι όμως, το ΠΑΣΟΚ δεν παραιτήθηκε από την ιδεολογία του.

– Με εμάς συνέβη το ακριβώς αντίθετο: οι ιδέες μας κερδίζουν έδαφος παντού, αλλά εμείς μοιάζαμε να τις έχουμε εγκαταλείψει. Ομως, χωρίς ιδεολογία, χάνεις την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζεις δυσκολίες…

Δεύτερον, η παράταξή μας ένιωθε να χάνει την ταυτότητά της. Επί χρόνια κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ το να είναι κανείς Δεξιός, Συντηρητικός ή Φιλελεύθερος θεωρείτο περίπου «ανάθεμα».

Το 2004 δεν σταμάτησε αυτός ο ιδεολογικός «εκφοβισμός». Συνεχίστηκε καθώς εμείς οι ίδιοι προσπαθούσαμε καθημερινά να αποδείξουμε ότι… δεν ήμασταν Δεξιοί, δεν ήμασταν Συντηρητικοί, δεν ήμασταν Φιλελεύθεροι. Δεν προσπαθήσαμε να εκσυγχρονίσουμε την ιδεολογία μας. Απλώς προσπαθήσαμε να την… κρύψουμε.

Ασφαλώς δεν είμαστε ούτε παλαιο-δεξιοί, ούτε παλαιο-συντηρητικοί, ούτε νεο-φιλελεύθεροι. Αλλά είμαστε με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Που δίνει προτεραιότητα στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, στην ευημερία της κοινωνίας, στη δημιουργικότητα των ανθρώπων και στην ισότητα των ευκαιριών.

Τι θέλουν να πουν οι… chef; [υποψήφιοι chef, έστω]

Εμείς – οι νεοδημοκράτες – είμαστε με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, οι ιδέες του οποίου κερδίζουν έδαφος παντού, ενώ εκείνες της σοσιαλδημοκρατίας χάνουν έδαφος παντού.

Με το μπαρδόν και με εξκιούζμι, monsieur Αντώνης και frau Ντόρα, αλλά αυτά δεν είναι πολιτικές αναλύσεις ή ιδεολογικές αναζητήσεις αλλά τρικυμία εν… κατσαρόλα!

Διότι οι ιδέες που κερδίζουν κέρδιζαν [crisis? what crisis?] έδαφος παντού δεν ήταν εκείνες του -πώς τον είπατε;- κοινωνικού φιλελευθερισμού αλλά εκείνες του νεο-φιλελευθερισμού.

Ναι, ναι. Το πρόσεξα. Εσείς δεν είστε ούτε νεο-φιλελεύθεροι. [Ό,τι δεν δηλώσεις δεν είσαι, εξάλλου.., σ’ αυτή τη χώρα.]

Εσείς δεν είστε:

  • παλαιο-δεξιοί
  • παλαιο-συντηρητικοί
  • νεο-φιλελεύθεροι

Άρα είστε:

  • νεο-δεξιοί
  • νεο-συντηρητικοί και
  • παλαιο-φιλελεύθεροι

Δηλαδή, κοινωνικο-φιλελεύθεροι. Ήγουν, αν το… αγγλοσαξωνίζαμε λιγάκι, σοσιαλ-φιλελεύθεροι.

Μα, για σοσιαλ-φιλελευθερισμό κατηγορούνται, όχι χωρίς κάποια δόση ειρωνείας, εδώ και χρόνια όλα τα σοσιαλδημοκρατικά – σοσιαλιστικά – εργατικά κόμματα του πλανήτη. Που επέβαλαν και επιβάλλουν στην κοινωνία και την οικονομία τις «αρχές» του νεοφιλελευθερισμού…

Αλλά ήδη το πιάσαμε το υπονοούμενο.

Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στον κοινωνικο-φιλελευθερισμό της Νέας Δημοκρατίας και στον σοσιαλ-φιλελευθερισμό του ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση κι εσείς αντιπολίτευση.

Και ποιος είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να επανακάμψετε [μετά ή άνευ ιδεολογικής κουτάλας και κατσαρόλας];

Να κάνετε ό,τι έκαναν και οι άλλοι όταν ήταν στην αντιπολίτευση.

Να τους μιμηθείτε.

Έστιν ουν τραγωδία μίμησις πράξεως […] ηδυσμένω λόγω […]

Οι καγχασμοί επιτρέπονται;

ΥΓ. Διασκεδαστικό στιγμιότυπο από τις ιδεολογικές αναζητήσεις της Νέας Δημοκρατίας [Γιώργος Μαντέλας, Οι ιδεολογικές μάχες στη Ν.Δ., Καθημερινή, 13-10-2009] (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Τίποτα δεν προμήνυε την καταιγίδα που ερχόταν. Το συνέδριο -άγνωστη λέξη στους περισσότερους από τους συμμετέχοντες, καθώς ήταν το πρώτο τους- είχε αποφασίσει να αλλάξει το έμβλημα του κόμματος, οι συμμετέχοντες είχαν παρακολουθήσει ήδη ένα χορευτικό από ευηδείς Σερραίες και όλοι ή σχεδόν όλοι -γιατί υπήρχαν και κάποιοι «υποψιασμένοι»- ετοιμάζονταν να εκδράμουν, με τις μαύρες κυβερνητικές Μερσεντές 200, στις κοντινές ψαροταβέρνες της Χαλκιδικής, όταν ο ιστορικός ηγέτης της παράταξης έριξε τη βόμβα: «ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός». Στην αρχή κοιτάχτηκαν με απορία («τι έπαθε ο πρόεδρος;»), μετά ψιθυριστά -από σεβασμό, αλλά κυρίως από φόβο προς τον αρχηγό- ζήτησαν κάποιες εξηγήσεις («τι κομμουνιστικά είναι αυτά;») και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρεσβύτερος, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την επιστροφή του από το Παρίσι («που τον άλλαξε») τους μίλησε για την ιδεολογία που «αναγνωρίζει την ελευθερία της αγοράς με τη ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους, χάριν της κοινωνικής δικαιοσύνης».

Back to the future…

Δηλαδή, ο πατριωτικός χώρος «παίζει» Α. Σαμαρά για αρχηγό της Ν.Δ.;

samaras

Θυμάμαι καλά;

Ποιος Αντώνης Σαμαράς είναι αυτός;

Εκείνος που ως υπουργός Εξωτερικών είχε υπογράψει φαρδιά πλατιά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας που προωθούσε τότε στην Ευρωπαϊκή Ένωση η Γερμανία; [Η Γερμανία που αργότερα παραμερίστηκε από τους Αγγλοαμερικανούς…] Με ό,τι αυτή η διάλυση σήμαινε και για το «μακεδονικό»;

Ή εκείνος που άνοιγε τα σύνορα με την Αλβανία και πλημμύρισε η Ελλάδα με τα κατακάθια των φυλακών του Εμβέρ Χότζα;

Μάλλον άλλος Αντώνης Σαμαράς ήταν εκείνος κι άλλος ετούτος. Απλή συνωνυμία και απλή συνεπωνυμία. [Και ποιος απ’ τους δύο είναι ο δισέγγονος της Πηνελόπης Δέλτα και τριτοξάδελφος του Παύλου Γερουλάνου;]

Ή ίσως ο «πατριωτικός χώρος» άλλαξε απόψεις…

Ή η μνήμη έχει κοντά ποδάρια…

Ή, μάλλον, δεν θυμάμαι καθόλου καλά.

Ο Καραμανδρέου έφυγε κι ο Παπανλής ήρθε…

Γ. Κ. Παπανλής και Κ. Γ. Καραμανδρέου

Γ. Κ. Παπανλής και Κ. Γ. Καραμανδρέου

… ή ο Παπανλής έφυγε κι ο Καραμανδρέου ήρθε;

Έχω μπερδευτεί μ’ αυτές τις δυναστικές αλλαγές…

… και κυρίως τις δηλώσεις των πορφυρογέννητων…

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη, Πολιτική Ετικέτες:

Back to the future: οι δηλώσεις του πρωθυπουργού στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο

«Θα δυσαρεστηθώ πάρα πολύ, αν δω φαινόμενα υπερβολικής κοινωνικής ζωής, κοσμικότητες, ιδιαίτερο συγχνωτισμό με οικονομικούς παράγοντες, φανταχτερές δεξιώσεις, πολυτέλειες και τα συναφή».

Χαρακτήρισε την «αλαζονεία και ιδιαίτερα την αλαζονεία της εξουσίας ως το μεγαλύτερο αμάρτημα». «Αποστρέφομαι κάθε τι που θυμίζει έπαρση, οίηση, αλαζονεία, χλιδή, επίδειξη», είπε.

Μερικές από τις παραινέσεις του ήταν «νωρίς, νωρίς στο γραφείο», «επ’ ουδενί άκρα ή ακρότητες στις συμπεριφορές ή στα λόγια», «φειδωλοί σε δηλώσεις».

Κάλεσε τους υπουργούς να συνεργάζονται με τους υφυπουργούς: «Η ομαδικότητα ισχύει και για τις σχέσεις και τη συνεργασία μέσα στα ίδια τα υπουργεία. Μοναχικές διαδρομές δεν γίνονται ανεκτές».

Οσον αφορά τη λειτουργία της κυβέρνησης, ο κ. Παπανδρέου μίλησε για λογοδοσία και αξιολόγηση, τόσο απέναντι στη Βουλή όσο και τις ανεξάρτητες αρχές, και σημείωσε ότι το τυπικά νόμιμο δεν είναι και ηθικό.

Τους προειδοποίησε: «Να θυμάστε πάντα ότι δεν θα είμαστε μόνιμοι εδώ, ούτε αιώνιοι ούτε αναντικατάστατοι».

«Θα σας εξομολογηθώ και κάτι που το νιώθω πολύ έντονα μέσα μου», είπε. «Κάναμε έναν πολύ δύσκολο αγώνα, είχαμε μια πολύ μεγάλη επιτυχία, κάτω από άνισους όρους. Δεν συμβιβαστήκαμε, δεν χαριστήκαμε σε κανέναν. Δεν έχουμε δεσμεύσεις και εξαρτήσεις. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πολιτικό μας κεφάλαιο που δεν μπορεί να διακυβευτεί με τίποτα».

«Υπηρετούμε τον πολίτη και προπαντός τον πολίτη που έχει ανάγκη». «Και αυτό πρέπει να το δείχνουμε, κάθε μέρα, στην καθημερινή μας ζωή και πρακτική. Να θυμάστε πάντα ότι δεν είμαστε παρά πολίτες που οι συμπολίτες μας μας εμπιστεύτηκαν την υψίστη τιμή να τους υπηρετήσουμε».

«Εκπροσωπούμε τον πολίτη, τα ατομικά του δικαιώματα, το δημόσιο συμφέρον. Αυτόν υπηρετούμε, σε αυτόν λογοδοτούμε»

Κυβέρνηση που δεν κάνει διακρίσεις και διαχωρισμούς. «Δεν ήταν ένα απλό σύνθημα αυτό», είπε. «Είναι αυτό που πιστεύουμε και αυτό που εννοούμε. Αξιοκρατία πραγματική. Αξιοποιούμε και συνεργαζόμαστε με όλους τους έντιμους και άξιους ανθρώπους, όποια κι αν είναι η ιδεολογική τους προέλευση, ό,τι κι αν ψήφισαν την Κυριακή. Το θεωρώ καθοριστικό αυτό ως δείγμα γραφής και στίγμα μιας κυβέρνησης που επαγγέλλεται πραγματικά ένα νέο ξεκίνημα».

Επίσης, κάλεσε τα μέλη της κυβέρνησής του να αξιοποιήσουν κάθε άξιο στέλεχος και να αποδείξουν στην πράξη ότι η αξιοκρατία είναι βασική αρχή του ΠΑΣΟΚ.

«Είστε υπουργοί της αλλαγής που θα ενώσει τους Ελληνες, δεν ερχόμαστε για να αντικαταστήσουμε το γαλάζιο κράτος με ένα πράσινο ομοίωμά του», επισήμανε.

Επανέλαβε την απόφασή του για σύγκρουση με τη διαφθορά και τις βαθιά ριζωμένες πελατειακές σχέσεις και είπε ότι σε αυτόν τον αγώνα «έχουμε στο πλευρό μας τον πολίτη, αρκεί να δει ότι το παλεύουμε».

«Επιμένουμε σε όσα είπαμε για έναν ανώτερο πολιτικό πολιτισμό», υποστήριξε. «Μέτρο, μετριοπάθεια, σοβαρότητα, επ’ ουδενί άκρα ή ακρότητες στις συμπεριφορές ή στα λόγια, σεβασμό στην άλλη άποψη -από όπου κι αν προέρχεται- και ειλικρίνεια. Οι πολίτες απαιτούν και τους το οφείλουμε, να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας σε κάθε περίσταση».

«Δηλαδή, λίγα λόγια, πολύ έργο, προσφορά, υψηλή εργατικότητα από όλους», τόνισε. «Σε πολύ απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει νωρίς νωρίς στο γραφείο. Αποφασιστικότητα, αξιοποίηση του χρόνου. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε χρόνο. Δεν υπάρχει περίοδος χάριτος».

Ζήτησε από τους υπουργούς να μην κρύψουν κάτω από το χαλί τα προβλήματα αλλά να τα αναδείξουν «για να τα λύσουμε, σε συνεννόηση με τους αρμόδιους φορείς». «Δεν είμαστε απολογητές για την κατάσταση της διοίκησης, ούτε θα επιρρίπτουμε ευθύνες στην προηγούμενη κυβέρνηση. Είμαστε οι ενδιάμεσοι του πολίτη και της διοίκησης», είπε.

«Θα σας ζητήσω να είμαστε όλοι φειδωλοί σε δηλώσεις», είπε. «Και βραχυπρόθεσμα και στην πορεία. Το μεν βραχυπρόθεσμο θα το οριοθετούσα με κάποιο τρόπο. Πρώτα να ενημερωθείτε, να ενημερωθούμε, να γίνουν οι προγραμματικές δηλώσεις, να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η νέα κυβέρνηση. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια.»

Να αποτυπώσουν τα προβλήματα που παραλαμβάνουν και μετά να προχωρήσουν στις όποιες εξαγγελίες.

Πηγή: Ελευθεροτυπία, 11 Μαρτίου 2004

Πηγή [για τα «πράσινα»]: Ελευθεροτυπία, 8 Οκτωβρίου 2009

Και για να παραφράσω μια ρήση του Εμιλιάνο Ζαπάτα

Κυβερνήσεις φεύγουν, κυβερνήσεις έρχονται

η χώρα στην ίδια κατηφόρα…

… κι οι πρωθυπουργοί τις ίδιες… [ας μην το πω]


Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη, Πολιτική Ετικέτες:

Χάρης Παμπούκης – Γλυκερία Σιούτη: τα… πουλαίν του ΓΑΜΑΠ

[Ενημέρωση 30-8-2010: Η Γλυκερία Σιούτη παραιτείται από τη θέση της ως νομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού (δι’ άσχετον αιτίαν…). Περισσότερα στην Ελευθεροτυπία: Παραιτήθηκε η νομική σύμβουλος του πρωθυπουργού]
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
Αντιγράφω από τον χθεσινό Ριζοσπάστη [8-10-2009]:
Δείξε μου τους συνεργάτες σου…
Χάρης Παμπούκης

Χάρης Παμπούκης

Με νομικούς συμβούλους που εκπροσώπησαν τα συμφέροντα ξένων πολυεθνικών και συνέβαλαν στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, στελέχωσε το πρωθυπουργικό του γραφείο ο Γ. Παπανδρέου, εγκαινιάζοντας τη δήθεν «νέα πορεία» της διαφάνειας και της «προστασίας της δημόσιας περιουσίας», την οποία επαγγέλθηκε και προεκλογικά! Ο Γ. Παπανδρέου έχρισε υπουργό Επικρατείας τον Χάρη Παμπούκη, ο οποίος διατέλεσε νομικός σύμβουλος της κινέζικης πολυεθνικής «Cosco», αναλαμβάνοντας τις διαπραγματεύσεις για λογαριασμό της εταιρείας με το ελληνικό δημόσιο για την εξαγορά του λιμανιού του Πειραιά! Ο Γ. Παπανδρέου που δήθεν κατήγγειλε την πλήρη ιδιωτικοποίηση των λιμανιών και έταζε «επαναδιαπραγμάτευση» της συμφωνίας, φαίνεται ότι πήρε το κατάλληλο πρόσωπο για την κατάλληλη θέση…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

[Ενημέρωση (11-10-2009): Ο Χ. Παμπούκης διαψεύδει ότι υπήρξε νομικός σύμβουλος της Cosco. Δείτε το σχόλιο # 5]

[Ενημέρωση (25-10-2009): Τελικά όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και (μια κάποια) φωτιά. Ιδού τι αναφέρεται σε συνέντευξη του Χάρη Παμπούκη προς τον Στέφανο Κασιμάτη (Καθημερινή, 25-10-2009):

Τον ρωτώ αν υπήρξε, πράγματι, εκ των δικηγόρων της Cosco, όπως καταγγέλλεται μέσω δημοσιευμάτων. «Συναντήθηκα δύο φορές μαζί τους, με σκοπό να υπάρξει συνεργασία. Για πολλούς λόγους, δεν προχώρησε η συνεργασία. Δεν πήρε ποτέ τη μορφή εντολής. Δεν έχω εκπροσωπήσει, λοιπόν, ποτέ την Cosco και δεν έχω πάρει ένα ευρώ από αυτήν. Αλλά αν υποθέσουμε ότι ήμουν δικηγόρος της, τι το μεμπτόν; Είμαι καθηγητής της Νομικής και υπήρξα γνωστός δικηγόρος. Σημαίνει αυτό ότι επειδή κάποτε είχα κάποιον πελάτη, μου δημιουργεί σύγκρουση συμφερόντων; Ποτέ των ποτών! Προέρχομαι από την κοινωνία και έχω σκοπό να ξαναγυρίσω εκεί, στο πανεπιστήμιο και στο γραφείο μου, όμως στο διάστημα που ασκώ δημόσια εξουσία, μόνο κριτήριο είναι το δημόσιο συμφέρον.

Άνευ σχολίων.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ο πρωθυπουργός, όμως, δεν αρκέστηκε σ’ ένα «σύμβουλο» με εμπειρία στις αγοροπωλησίες της δημόσιας περιουσίας. Θέση στο πρωθυπουργικό γραφείο ως σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου για θέματα δημόσιας διοίκησης, ανέλαβε η Γλυκερία Σιούτη, μέχρι πρότινος δικηγόρος της αγγλικής εταιρείας «Loyalward», στην οποία μεταβιβάστηκε με παράνομο τρόπο από τη Μονή Τοπλού η περιοχή Κάβο Σίδερο στην Κρήτη. Η Γ. Σιούτη χειρίστηκε για λογαριασμό της αγγλικής εταιρείας την σκανδαλώδη υπόθεση όπου η Μονή Τοπλού παρόλο που υπάρχει μεταξύ μοναστηριού και Δημοσίου διαμφισβήτηση για την ιδιοκτησία, ξεπούλησε 26.000 στρεμμάτων κρητικής γης στη βρετανική εταιρεία. Μάλιστα, η Γ. Σιούτη μαζί με τον υπηρεσιακό υπουργό Εσωτερικών της ΝΔ Σπ. Φλογαΐτη, με τον οποίο συνεργαζόταν, υπέγραψαν δικόγραφο υπέρ της Βρετανικής εταιρείας στην οποία το μοναστήρι προσπάθησε να ξεπουλήσει το Κάβο Σίδερο, παρακάπτοντας το γεγονός ότι την περιοχή διεκδικούσε και το ελληνικό δημόσιο. Πώς το λέει ο λαός; Δείξε μου τους συνεργάτες σου να σου ποιος είσαι. Και ποια πραγματικά είναι η πολιτική σου, συμπληρώνουμε εμείς…
Π.Θ.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Αντιγράφω από τη χθεσινή Αυγή [8-10-2009]:

]siouti_nomiki

Γλυκερία Σιούτη

Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση

Δικηγόρος της αγγλικής εταιρείας στην οποία μεταβιβάστηκε παρανόμως το «φιλέτο» της περιοχής Κάβο Σίδερο στην Κρήτη από τη μονή Τοπλού είναι η καθηγήτρια Διοικητικού Δικαίου και νομικός, Γλυκερία Σιούτη, η οποία αναμένεται να έχει σημαντικό ρόλο συμβούλου (περί διοικητικών θεμάτων) στο πρωθυπουργικό γραφείο του Γ. Παπανδρέου. Αυτό άλλωστε προδήλωσε και το γεγονός ότι η κ. Σιούτη ήταν ένα από τα λιγοστά πρόσωπα, μαζί με τους Γ. Παπακωνσταντίνου, Ν. Αθανασάκη, Χ. Παμπούκη και Σ. Λύτρα, που συνόδευσαν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ στη χθεσινή τελετή ορκωμοσίας του στο προεδρικό μέγαρο, καθώς επίσης και στην τελετή παράδοσης παραλαβής του πρωθυπουργικού αξιώματος στο Μαξίμου.

Η Γ. Σιούτη, μαζί με τον υπηρεσιακό υπουργό Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας Σπ. Φλογαΐτη, με τον οποίο άλλωστε μοιράζονται και το ίδιο δικηγορικό γραφείο, χειρίστηκαν για λογαριασμό της αγγλικής εταιρείας Loyalward, τη σκανδαλώδη υπόθεση της μονής Τοπλού στην Κρήτη, την οποία πολλοί παρομοίασαν με το σκάνδαλο της μονής Βατοπεδίου. Οι δυο τους μάλιστα έχουν υπογράψει δικόγραφο – παρέμβαση υπέρ της εταιρείας στην οποία η μονή επιχείρησε να ξεπουλήσει το «φιλέτο» του Κάβο Σίδερο, περιοχή που διεκδικούσε και το δημόσιο. Η υπόθεση τελικά προσέκρουσε στις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, ενώ η εταιρεία εμφανίζεται αποφασισμένη να παραιτηθεί από τα μεγαλεπήβολα σχέδιά της.

Λ.Ζ.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Πώς το είχε πει ο Μακρυγιάννης στην πρώτη σύνοδο της πρώτης Βουλής των [νεο]Ελλήνων ever;

“Αν είναι να μείνωμε ΗΜΕΙΣ νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και ΕΜΕΙΣ τώρα.”

Κάπως έτσι…

Και από το βιογραφικό της Γλυκερίας Σιούτη:

Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμα ελληνικά και διεθνή συνέδρια και έχει συγγράψει πολλά άρθρα διοικητικού και περιβαλλοντικού δικαίου. Από το 1985 διδάσκει σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο Διοικητικό Δίκαιο και Δίκαιο Περιβάλλοντος. Είναι κάτοχος έδρας Jean Monnet στο Κοινοτικό Δίκαιο Περιβάλλοντος. […] Διευθύνει τα επιστημονικά περιοδικά: Περιβάλλον και Δίκαιο (μαζί με τους Ι. Καράκωστα και Σπ. Φλογαϊτη) και Ενέργεια και Δίκαιο (μαζί με τον Σπ. Φλογαϊτη) […]
Βιβλία: […] Το Δίκαιο του Περιβάλλοντος, Εγχειρίδιο Δικαίου Περιβάλλοντος, Διοικητικό Δίκαιο (συν-συγγραφείς Γέροντας – Λύτρας – Παυλόπουλος – Σιούτη – Φλογαϊτης) […]

Να μας φυλάει ο θεός από τους περιβαλλοντολόγους. Από τους άλλους φυλαγόμαστε μόνοι μας…

Ατσαλωμένοι ή τσαλακωμένοι;

rizos061009

Ριζοσπάστης, 6-10-2009

Όταν σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2007 χάνεις πάνω από 60.000 ψήφους [δηλαδή, το 12% της δύναμής σου] τότε δεν είσαι

πιο έμπειρος ατσαλωμένος

αλλά

πιο άπειρος τσαλακωμένος…

Τις καμπάνες που χτυπούσαν στις ευρωεκλογές κάποιοι τις πέρασαν για καμπανάκια…

Κι όπως λέμε [ 😆 ] και στο μπλογκιό μου:

Το γαρ πολύ της σήψεως γεννά γελοιοσύνη!