Αρχείο

Archive for the ‘Πρόσωπα’ Category

Parallax View

Pig, pork και παράλλαξη

Στα σύγχρονα αγγλικά η λέξη «pig» (γουρούνι) αναφέρεται στα ζώα τα οποία εκτρέφουν οι κτηνοτρόφοι, ενώ «pork» (χοιρινό) είναι το κρέας που καταναλώνουμε. Η ταξική διάσταση είναι ξεκάθαρη εδώ: «pig» είναι η παλιά σαξονική λέξη, αφού οι Σάξονες ήταν οι μη προνομιούχοι κτηνοτρόφοι, ενώ το «pork» προέρχεται από το γαλλικό «porque», που χρησιμοποιούσαν οι προνομιούχοι Νορμανδοί κατακτητές της Αγγλίας (1066), που ήταν κι εκείνοι που κατανάλωναν τα γουρούνια που εξέτρεφαν οι κτηνοτρόφοι. Αυτή η διττότητα στη χρήση των λέξεων «pig» και «pork» σηματοδοτεί και το χάσμα που χωρίζει την παραγωγή από την κατανάλωση. Ο Ιάπωνας φιλόσοφος Kojin Karatani ονόμασε, στο βιβλίο του Υπερκριτική: Για τον Καντ και τον Μαρξ, αυτή τη διττότητα, Parallax View.

Άνω τελεία. Παράλλαξη στην αστρονομία είναι η διαφορά στη διεύθυνση ενός ουράνιου αντικειμένου, όπως αυτό φαίνεται από έναν παρατηρητή, από δύο σημεία που βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Η μέτρηση της (γωνίας) παράλλαξης χρησιμοποιείται άμεσα για την εύρεση της απόστασης του αντικειμένου από τη Γη. Η παράλλαξις ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες (Αριστοτέλης: «η παράλλαξις των γωνιών», Δίων: «η του ηλίου παράλλαξις», Πτολεμαίος: «εστί γαρ η παραλλαγή η διαφορά των ως προς το κέντρον της γης και ως προς την επιφάνειαν ευρισκομένων αυτής εποχών»). Τελεία.

Ο Κ. Καρατάνι, όπως κάθε φιλόσοφος που σέβεται τον εαυτό του, προσπαθεί διαβάζοντας τον Καντ μέσω του Μαρξ και τον Μαρξ μέσω του Καντ να βρει απαντήσεις σε μερικά πολύ πρακτικά «προβληματάκια». Και ένα από αυτά είναι το ερώτημα, «γιατί κατέρρευσαν οι χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού ή γιατί ο μαρξισμός δεν κατάφερε να απελευθερώσει την ανθρωπότητα;» Υπεραπλουστεύοντας τις θέσεις του, μπορούμε να πούμε ότι ο Καρατάνι δίνει την εξής απάντηση: ο άνθρωπος δεν είναι απλώς και μόνον παραγωγικό ον, αλλά είναι ταυτόχρονα και καταναλωτικό ον. Και ότι δεν μπορούμε να περιορίσουμε τη σκέψη μας παρατηρώντας μόνον τη μία από αυτές τις δύο πλευρές του ανθρώπου –και ανάγοντας τη μία στην άλλη- αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να τις εξετάζουμε και τις δύο. Να έχουμε, δηλαδή, μία παραλλακτική οπτική, εξετάζοντας ένα φαινόμενο ταυτόχρονα και από τις δύο όψεις του.

Και αυτό το σφάλμα διέπραξαν πλείστοι όσοι «μαρξισμοί» (υπάρχουν πολλοί) εφαρμόζοντας τον διαλεκτικό υλισμό για να αναλύσουν και –κυρίως- για να αλλάξουν τον κόσμο. (Ο διαλεκτικός υλισμός είναι η μέθοδος που υποτίθεται ότι «εφηύρε» ο Μαρξ, αντιστρέφοντας την ιδεαλιστική διαλεκτική του Χέγκελ, σύμφωνα με την οποία υπάρχει η «θέση», υπάρχει η «αντίθεση» και αυτό που θα πρέπει να επιχειρούμε είναι η «σύνθεση» αυτών των δύο). Σύμφωνα με τον Σλαβόι Ζίζεκ που, επηρεασμένος αν όχι εντυπωσιασμένος από τη σκέψη του Καρατάνι, έγραψε ένα βιβλίο με τον τίτλο Parallax View, το έσχατο παράδειγμα μιας παραλλακτικής κατάστασης είναι ότι η θέση του εργαζόμενου-παραγωγού και η θέση του καταναλωτή θα πρέπει να θεωρείται μία και η αυτή παρά τις αντιθέσεις τους, και πως δεν μπορούμε να ανάγουμε τη μία στην άλλη ή να θεωρήσουμε ότι η μία περιέχει «βαθύτερες αλήθειες» από την άλλη.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σημείο να πούμε ότι η κατάρρευση των χωρών του ανατολικού μπλοκ, πριν από δύο δεκαετίες, οφείλεται στο γεγονός ότι η κρατικά σχεδιασμένη οικονομία έδινε τεράστιο βάρος στην παραγωγή έναντι της κατανάλωσης, κάτι που μαρτυρείται από το γεγονός ότι απέτυχε να προσφέρει στους καταναλωτές προϊόντα που εκείνοι χρειάζονταν «εφοδιάζοντάς» τους με προϊόντα τα οποία κανένας δεν ήθελε.

Άνω τελεία. Ο Καρατάνι κάνει μερικούς ακόμη ενδιαφέροντες συλλογισμούς. Ας δούμε έναν επίκαιρο. Απορρίπτει κατηγορηματικά τη θέση ότι υπάρχει μια κάποια αντίθεση μεταξύ του κερδοσκοπικού-χρηματιστικού κεφαλαίου και της «πραγματικής-παραγωγικής οικονομίας». Γιατί στον καπιταλισμό, η παραγωγική διαδικασία είναι απλώς μια παρέκκλιση της κερδοσκοπικής διαδικασίας του χρήματος που «γεννά» διαρκώς περισσότερο χρήμα. Τελεία.

Προς τι όλα αυτά;

Ας πάρουμε, για παράδειγμα (και τι παράδειγμα!) τη σημερινή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, και ας επιχειρήσουμε να αναλύσουμε το ζήτημα βλέποντάς το μέσω μιας παραλλακτικής οπτικής γωνίας, μελετώντας δηλαδή ταυτόχρονα τόσο την παραγωγή όσο και την κατανάλωση.

Θαρρώ πως σήμερα είναι γενικά αποδεκτό (αν και όπως έλεγε ο Γκαίτε, «ποιο είναι το πράγμα το πιο δύσκολο; Να βλέπεις με τα μάτια σου αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου!»), πως το θεμελιώδες πρόβλημα της Ελλάδας είναι το γεγονός ότι παράγει πολύ λίγα και καταναλώνει πάρα πολλά. Διαπιστώνουμε ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι αντίστροφο από εκείνο των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού»: εκεί παρήγαγαν πάρα πολλά (και άχρηστα) και κατανάλωναν πάρα πολύ λίγα, ενώ στην Ελλάδα παράγουμε πολύ λίγα και καταναλώνουμε πάρα πολλά (εισαγόμενα) προϊόντα.

Αυτή η διαφορά μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης καλυπτόταν εύκολα σε περιόδους μη οικονομικής κρίσης, με έναν τρόπο στον οποίο ως χώρα είμαστε ίσως οι μεγαλύτεροι «ειδικοί» στον πλανήτη: με τα δάνεια. Με το ξέσπασμα, ωστόσο, και την επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αυτή η πηγή (δανείων) στέρεψε και βρεθήκαμε εκτεθειμένοι. Δίχως σοβαρή παραγωγική υποδομή, δίχως σοβαρή παραγωγική οικονομία, βρεθήκαμε όχι μόνον στο σημείο όπου καταφανώς δεν μπορούμε πλέον να διατηρήσουμε το ίδιο καταναλωτικό επίπεδο, αλλά και στο σημείο όπου θα πρέπει να το περιορίσουμε δραματικά. Και ακόμα χειρότερα (!) να στρωθούμε στη «δουλειά». Όχι ότι είμαστε τεμπέληδες ως λαός, αλλά είμαστε απολύτως αντιπαραγωγικοί. Και όχι μόνον όσον αφορά τον κρατικό τομέα. Μια ματιά στην κατάσταση που επικρατεί στον τουρισμό, τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας, αρκεί για να πειστεί και ο πλέον δύσπιστος.

Το «ελληνικό πρόβλημα» δεν περιορίζεται, φυσικά, σ’ αυτή τη διάσταση μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Αλλάζοντας σημεία παρατήρησης, μπορούμε να διακρίνουμε αρκετά παραλλακτικά δίπολα. Δίπολα στα οποία αν επιχειρήσουμε να αναγάγουμε το ένα στο άλλο καταλήγουμε στην ανοητολογία.

Ένα από αυτό τα δίπολα είναι και η εξωτερική/εσωτερική πλευρά του «ελληνικού προβλήματος». Πολλοί θεωρούν ότι αποκλειστικά –ή κυρίως- υπεύθυνοι για το πρόβλημα είναι οι ξένοι, οι γνωστοί-άγνωστοι κερδοσκόποι με τα χρηματιστικά τους παιχνίδια, οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφενός καθυστέρησαν να στήσουν τον μηχανισμό στήριξης και αφετέρου πιέζουν για τη λήψη σκληρών οικονομικών μέτρων, η «κακιά» Άνγκελα Μέρκελ («Οι Γερμανοί ξανάρχονται», ένας από τους τίτλους αυτής της περιόδου) που υποστηρίζει περισσότερο τα συμφέροντα της χώρας της παρά εκείνα της ΕΕ (θα έπρεπε;), το ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι διεθνείς επενδυτικές τράπεζες και πάει λέγοντας. Κάποια από αυτά ισχύουν κάποια άλλα ίσως όχι. (Κι ούτε λόγος να γίνεται για το παιδιάστικο επιχείρημα πως και οι άλλες χώρες της Ευρώπης είχαν «μαγειρέψει» τα οικονομικά τους στοιχεία ώστε να εκπληρώσουν τους όρους συμμετοχής τους στην ΟΝΕ).

Υπάρχει, ωστόσο, και η «εσωτερική» πλευρά του ελληνικού ζητήματος. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος άριστος γνώστης της νεοελληνικής ιστορίας για να παρατηρήσει το μόνιμα επαναλαμβανόμενο μοτίβο της. Δάνεια επί δανείων, σχέδια Μάρσαλ, επιδοτήσεις από την ΕΕ, πακέτα βοήθειας για τους πρόσφυγες του Μεσοπολέμου, πακέτα Ντελόρ, Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα… Τα λέγαμε και στο προηγούμενο τεύχος. Πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα; Σε μεγάλο ποσοστό, εδώ και δύο σχεδόν αιώνες καταλήγουν στις τσέπες «ημών» -των εκάστοτε κυβερνώντων- και των «ημετέρων». Κανένας, νομίζω, δεν μας υποχρέωσε να κατασπαταλήσουμε όλα αυτά τα κονδύλια σε μη αναπτυξιακές, μη παραγωγικές δραστηριότητες.

Ο χειρότερος τρόπος για να προσεγγίσει κάποιος το πρόβλημα είναι να το βλέπει μέσα από τα πράσινα ή τα γαλάζια κομματικά ματογυάλια. Η γαλάζια και η πράσινη «πραγματικότητα» δεν συναποτελούν παραλλακτικό δίπολο. Όποιοι χρησιμοποιούν τέτοιου είδους ματογυάλια στέκονται ακριβώς στο ίδιο σημείο, δεν στέκονται σε διαφορετικά. Αποτελεί σύνηθες φαινόμενο στην νεοελληνική κοινωνία να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα κομματικά ματογυάλια, όμως ακόμα κι αν βλέπουμε τα πάντα γύρω μας «κόκκινα», «ροζ» ή «φαιά», αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως βρισκόμαστε εκτός της νεοελληνικής πραγματικότητας και πως μπορούμε να «βλέπουμε τα πράγματα ως έχουν». Ακόμα και η «οπτική ΚΚΕ» είναι γέννημα-θρέμμα αυτής της κοινωνίας, δεν βρίσκεται εκτός αυτής. Και το πόσο «διαφορετικό» είναι το ΚΚΕ από τη σύγχρονη νεοελληνική πολιτική πραγματικότητα φαίνεται από το γεγονός ότι ουδέποτε συγκροτήθηκε σ’ αυτή τη χώρα μια σοβαρή σοσιαλιστική σχολή σκέψης…

Από την άλλη, επιστρέφοντας στην «εξωτερική» πλευρά του ζητήματος, ας λάβουμε υπόψη μας και κάτι ακόμη. Καλώς ή κακώς το διεθνές οικονομικό-τραπεζικό-χρηματιστικό σύστημα αυτό είναι. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, έχει τους δικούς του κανόνες. Αυτό το σύστημα υπάρχει, αυτό επιβλήθηκε στον πλανήτη, αυτές τις αρχές ακολουθεί. Δεν μπορεί αυτό το σύστημα να είναι καλό όταν τα spreads βρίσκονται στο 1% και να είναι κακό όταν τα spreads δανεισμού της χώρας μας εκτοξεύονται στο 7%. Αν δεν μας αρέσει ας κλείσουμε τα σύνορα της χώρας, ας αρνηθούμε τα δάνεια των ξένων και ας ζήσουμε σε επίπεδο Αλβανίας επί Εμβέρ Χότζα ή της σημερινής Βόρειας Κορέας.

Ο Δάντης γράφει κάπου πως «σάπισε ο κόσμος απ’ την κακιά κυβέρνια». Γεγονός. Ωστόσο, όσο κι αν έχει σαπίσει η νεοελληνική κοινωνία (η ποια;) εξαιτίας του γενικού σαπίσματος του παγκόσμιου κοινωνικού ιστού, αυτό δεν αποτελεί άλλοθι. Άλλο τόσο η νεοελληνική κοινωνία (η ποια;) έχει σαπίσει εξαιτίας σοβαρότατων εσωτερικών αιτίων. Διότι τι άλλο εκτός από σαπίλα δείχνουν οι «αναλύσεις» πως φταίμε όλοι (και οι γέροντες συνταξιούχοι των 400 ευρώ το μήνα και  οι νέοι που εισέρχονται στην αγορά εργασίας με μειωμένες τις αποδοχές τους κατά 20%) ή το γεγονός ότι δολοφονούνται –στο όνομα μιας (ποιας;) κοινωνικής απελευθέρωσης- τρεις εργαζόμενοι όταν πυρπολείται το κτήριο στο οποίο βρίσκονται;

Ας σταθούμε στο ένα σημείο, ας σταθούμε στο άλλο σημείο, ας σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη, ας κοιτάξουμε πέρα απ’ αυτόν, ώστε να μπορέσουμε μέσω μιας κάποιας παραλλακτικής οπτικής να προσεγγίσουμε καλύτερα τα σοβαρά ζητήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως χώρα, ως πλανήτης, ως άτομα. Κι ας αφήσουμε τα «σοβαρά» για τους «σοβαροφανείς». Λες και δίνει κάποιος δεκάρα για το αν η ΝΔ διέγραψε τη Ντόρα Μπακογιάννη επειδή τάχθηκε υπέρ των μέτρων του ΔΝΤ ή για το αν το ΠΑΣΟΚ διέγραψε τρεις βουλευτές του επειδή τα καταψήφισαν…

Κι αν η Ελλάδα είναι σήμερα «του κλώτσου και του μπάτσου» στον πλανήτη, αυτό συνέβη επειδή και οι Έλληνες είμαστε ως «πολίτες» και ως «κοινωνία» «του κλώτσου και του μπάτσου». Εδώ και σχεδόν δυο αιώνες…

Πηγές: Kojin Karatani, Transcritique: On Kant and Marx, MIT Press, 2003, Slavoj Zizek, The Parallax View (Short Circuits), MIT Press, 2006.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Από τη στήλη «Ψιμύθια και Ψιττακισμοί» που δημοσιεύεται στο Τρίτο Μάτι [#180] που κυκλοφορεί.

Σε τι διαφέρει ο Αντωνάκης από τον Γιωργάκη; [και άλλα τινά]

Ο Γιωργάκης είναι πολύ «λίγος» και δεν το ξέρει [κι ούτε πρόκειται να το μάθει].

Ενώ ο Αντωνάκης είναι πολύ «λίγος» και το ξέρει.

Γι’ αυτό άλλωστε και εσχάτως έχει το ύφος «πού πήγα κι έμπλεξα;» [που είχε και ο… rafinatos μετά από μερικούς μήνες στην εξουσία].

ΥΓ1. Μπορείτε να αντικαταστήσετε το «λίγος» με όποιον χαρακτηρισμό θέλετε.

ΥΓ2. Κε πασό; Κήρυξε η Μέρκελ πόλεμο στους σορτάκηδες και πέφτουν τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια του καλού καιρού; Και τι πράγματα είναι αυτά; Ρωτήσαν οι Γερμανοί τον κύριο πρόεδρο [τον Αντωνάκη] και επιχειρούν αυτή τη στροφή στον «οικονομικό εθνικισμό«; Τσ! Τσ! Τσ! Πάντα προκλητικοί αυτοί οι Γερμαναράδες…

ΥΓ3. Και τι πράγματα είναι αυτά; Γιατί δεν αντιδρά κανένας στον άγριο μπολσεβικισμό που μας έχουν επιβάλλει; Ρυθμίσεις στις αυτορυθμιζόμενες αγορές; Αν είναι δυνατόν!

ΥΓ4. Α, ρε Αμερική και πάλι Αμερική!

ΥΓ5. Και μία φωτογραφία της Vera Baker, την οποία την ανεβάζω μόνον και μόνον για να σας δείξω ότι η ρύθμιση των αγορών δεν οδηγεί μόνον στον οικονομικό εθνικισμό, δεν οδηγεί μόνον στον σοσιαλισμό, αλλά και στη μοιχεία [θυμηθείτε και τους σοσιαλιστές ηγέτες Ανδρέα Παπανδρέου και Μπιλ Κλίντον]:

ΥΓ6. Και τι θα λένε στο τέλος για τη σοσιαλίστρια «Τζούλια» Μέρκελ; Πως ο παρτενέρ της ήταν πασπίτης:

Η αφίσα αυθεντική… Καλή ψήφο στους φοιτητές…

Το «τέλος» της μεταπολίτευσης είναι «φόρος» για τη μεταπολίτευση…

Must!

Διαβάζουμε:

Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο το φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

Το διαβάσατε; Ξαναδιαβάστε το!

Ποιος «κομμουνιστής» τα γράφει όλα αυτά και πότε;

Ο «κομμουνιστής» που τα γράφει είναι ο Πώλ Πόρτερ, επικεφαλής της αμερικανικής οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα το 1947 – μεσούντος του Εμφυλίου. Τα έγραψε σε άρθρο του δημοσιευμένο σε αμερικανικό περιοδικό. Το απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη, Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974, σελ. 229, εκδ. του Εικοστού Πρώτου, 1993.

Οι «εαμοβούλγαροι», όπως βλέπετε, είχαν… διαβρώσει και την αμερικανική διπλωματική αποστολή.

Γι’ αυτό σας λέω: μην ακούτε τους αναληταράδες και τους αναλυτάδες όταν μιλούν για το τέλος της μεταπολίτευσης. Όταν αυτοί μιλάνε για τέλος εννοούν φόρους και δασμούς. [Για να ξεπληρωθούν -υποτίθεται- τα δάνεια που οι ίδιοι έφαγαν, και να βγει το «έθνος» (=κλίκα) τους από τη στενωπό.] Τίποτα άλλο! Τους οποίους φόρους και δασμούς ξέρετε ποιοι θα πληρώσουν…

Ποια είναι αυτή η κλίκα στην οποία αναφέρεται ο Πόρτερ;

Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και οι μαυραγορίτες διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνηση το αντιμετώπισε αποτελεσματικά. Στο μεταξύ, οι λαϊκές μάζες περνούν μια άθλια ζωή […]

Από αναφορά του Πόρτερ [Ραφαηλίδης, ό.π., σελ. 228].

Ενώ στην ίδια αναφορά διαβάζουμε [πηγή: Ελευθεροτυπία, 19-6-2007]:

Την ίδια στιγμή οι λαϊκές μάζες μετά βίας επιβιώνουν (…). Οι ξένοι παρατηρητές στην Ελλάδα γενικά συμφωνούν ότι κατά τα τελευταία χρόνια δεν κατέστη δυνατόν να καταγραφεί πρόοδος προς συνθήκες σταθερής ανόρθωσης αντίστοιχη με την εξωτερική βοήθεια που προσφέρθηκε.

Χα!

Ο ίδιος ο Πώλ Πόρτερ, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης για τα οικονομικά του «έθνους», είχε χαστουκίσει τον τότε υπουργό Συντονισμού Στέφανο Στεφανόπουλο, ο οποίος έβαλε τα κλάματα. Μερικές μέρες αργότερα ο Στεφ. Στεφ. θα κάνει δώρο στην κυρία Πόρτερ ένα βαρύτιμο αδαμάντινο περιδέραιο «για να ζητήσει εμπράκτως συγνώμην από τον Αμερικανό που τον θύμωσε τόσο, ώστε να υποχρεωθεί να τον δείρει!» [Ραφαηλίδης, ό.π., σελ. 228 και Βήμα, 26-4-1998].

Γι’ αυτό σας λέω, καρντιές μου. Όταν σας μιλάνε για,

Το τέλος της μεταπολίτευσης

Εσείς να το ακούτε ως

Φόρος για τη μεταπολίτευση

ΥΓ. Εκ του μπαμπινιωτείου πονήματος:

Τέλος, 1. η ολοκλήρωση ενός πράγματος, η συμπλήρωση ή εξάντληση των ορίων του […]

Τέλος, 7. καθορισμένος ή αναπροσαρμοζόμενος φόρος, δασμός.

Χρεωκοπία τράπεζας στην Ελλάδα; Τσ! Τσ! Τσ! Τι θα διαδώσουν ακόμα οι «άσπλαχνοι» κερδοσκόποι;

Άνταμ Σμιθ, ο "μέγας προφήτης" της ουτοπίας του καπιταλισμού

Διαβάζω από δω κι από κει [εδώ για παράδειγμα (antinews)], για «τον υπέρτατο φόβο που διακατέχει πολλούς γνώστες και μη της κατάστασης. Ο φόβος ακούει στο όνομα… χρεοκοπία κάποιας τράπεζας στην Ελλάδα

Τσ! Τσ! Τσ! Τι θα διαδώσουν ακόμα οι «ανελέητοι» κερδοσκόποι!

Σε λίγο θα διαδώσουν πως ανήμερα του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, ανήμερα της προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείου υπό του Γεωργίου του Δουνουτόπου, κάποια ελληνική τράπεζα βρέθηκε με καινούργιο πρόεδρο, έναν απόμαχο μεν τραπεζίτη, πλην όμως πολύ καλά δικτυωμένο.

Τι φήμες θα ακούσουμε ακόμα;

ΥΓ. Εκείνα τα «άσπλαχνοι» και «ανελέητοι» είναι εντός εισαγωγικών, διότι η κερδοσκοπία αποτελεί την ίδια τη φύση του καπιταλισμού. Εξάλλου, ο Μέγας Προφήτης του, ο Άνταμ Σμιθ, ευφυέστατα πράττων, δεν χρησιμοποίησε τον όρο «πολιτική χρηματιστική» [που θα έπρεπε, αφού τον όρο «χρηματιστική» είχε χρησιμοποιήσειμ, θαρρώ, ο Αριστοτέλης, για να περιγράψει εκείνους που μόνο σκοπό τους έχουν τη συσσώρευση χρήματος], αλλά τον όρο «πολιτική οικονομία» – λες κι αυτό με το οποίο ασχολήθηκε ο Σμιθ είχε καμιά σχέση με τη διαχείρηση οποιουδήποτε οίκου… Κολπάκια τσίφτικα…

Με αφορμή μια είδηση: την απέλαση του στρατηγού Νοριέγκα στη Γαλλία

27/04/2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Μανουέλ Νοριέγκα

Με αφορμή την είδηση για την απέλαση του στρατηγού Νοριέγκα στη Γαλλία, ιδού το τελευταίο μέρος από ένα άρθρο που είχα γράψει τον Αύγουστο του 1990. Γερνάμε -ακίνδυνα- μαζί με τα άρθρα μας 😉

Απέχοντας πολύ απ’ το ν’ αποτελεί μια στενά μεσανατολική ιδιομορφία, ο πρόεδρος Σαντάμ, που πουλάει και προφασίζεται τα πάντα σ’ έναν κόσμο όπου παντού γίνεται το ίδιο, ήταν, πέρα για πέρα, σαν πολιτικός, σαν στρατιωτικός, σαν καπιταλιστής, απόλυτα αντιπροσωπευτικός του ενσωματωμένου θεαματικού και των επιτυχιών που ευνοεί στις πολυποίκιλες κατευθύνσεις της εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής του. Είναι το πρότυπο του Ηγεμόνα του καιρού μας κι απ’ αυτούς που προορίζονται να έρθουν και να παραμείνουν στην εξουσία. Όπου κι αν βρίσκονται, οι ικανότεροι τού μοιάζουν πολύ. Δεν είναι το Ιράκ που γεννάει τέτοια θαύματα. Είναι η εποχή μας.

Τα παραπάνω, γραμμένα από τον Γκυ Ντεμπόρ για τον στρατηγό Νοριέγκα, μπορούν να διαβαστούν και αντίστροφα. Οι Σαντάμ και Νοριέγκα δεν αποτελούν απλά τα πρότυπα των ηγεμόνων της εποχής μας, αλλά και οι ίδιοι είχαν σαν πρότυπα ηγέτες που σ’ όλη την διάρκεια του αιώνα μας κυριάρχησαν στον χώρο του εμπορίου, της πολιτικής ή της στρατιωτικής ισχύος. Φυσικά, όσοι «κατόρθωσαν να κάνουν τόσα πολλά άκοπα, θα προχωρήσουν αναγκαστικά μακρύτερα […] με βάση την ακόλουθη πρωταρχική απαίτηση: να γνωρίζουν ξεκάθαρα από ποια εμπόδια έχουν απαλλαγεί, και για τι πράγμα είναι ικανοί» [Ντεμπόρ].

Το γεγονός που δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν οι Σαντάμ και Νοριέγκα είναι, πως η τάξη των εμπόρων που κυριαρχεί στο «παγκόσμιο χωριό» δεν μπορεί, σε μια εποχή που «τα τείχη γκρεμίζονται», να ανεχτεί την ύπαρξη εθνικών θυλάκων κυριαρχίας όπως, επίσης, δεν ανέχεται την ύπαρξη ηγετών που συγκεντρώνουν στο πρόσωπό τους τις ιδιότητες του πολιτικού, του στρατιωτικού, του έμπορα και του τραπεζίτη. Αυτό που δεν ήταν ανεκτό για τους ηγεμόνες του Πρώτου Κόσμου δεν μπορούσε, σε καμία περίπτωση, να ισχύσει για τους ηγετίσκους του Τρίτου Κόσμου. Παρά το γεγονός ότι οι Σαντάμ και Νοριέγκα δεν ήξεραν –ή δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να μάθουν– να περιμένουν, δεν παύουν να αποτελούν τα «αρρωστημένα» πρότυπα ηγεμόνων σε έναν, ούτως ή άλλως, «αρρωστημένο» κόσμο.

Όσο για «μας», τους υπόλοιπους, τον χύμα λαό, δεν απομένει παρά η, γεμάτη ενοχές, καθήλωση μπρος στις οθόνες των τηλεοράσεων για να παρακολουθήσουμε από το CNN σε «απευθείας σύνδεση» την σύρραξη του Κόλπου ή, ίσως, η εναγώνια αναζήτηση σε βιβλιοθήκες, εγκαταλελειμμένες από χρόνια, των προφητειών του Νοστράδαμου. Αλλά αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, τότε οι προφητείες είναι σίγουρα η ηρωίνη του, η «παραμύθα» του, το παραμύθιασμά του.

Όσο για «το τέλος της ιστορίας» που κάποιοι ευαγγελίζονται, δεν είναι παρά το «τέλος» των νεκροταφείων του πλανήτη, που πλανήτη ως νεκροταφείου. Από το φαινόμενο του θερμοκηπίου ως την Τιέν Αν Μεν, από τις μάσκες ενάντια στον μολυσμένο αέρα που μοιράζονται στα παιδιά του Κατοβίτσε ως τις μάσκες ενάντια στα χημικά που μοιράζονται στα «παιδιά» της αραβικής ερήμου, από τα καμένα δάση του Αμαζονίου ως τα νεκρά ύδατα των θαλασσών, των λιμνών και των ποταμών, από τους νεκρούς του AIDS ως τους νεκρούς λόγω πείνας ή δίψας… παντού απλώνεται η μυρωδιά της σήψης, η μυρωδιά της σιωπής, η μυρωδιά της συνενοχής.

…Αυλαία…

Χρήστος Μόρφος


[Το παραπάνω κείμενο είχε γραφεί τον Αύγουστο του 1990, δυο-τρεις εβδομάδες μετά την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ. Παρότι γραμμένο πριν από τον Α΄ Πόλεμο του Κόλπου, διατηρεί πιστεύω και σήμερα το ενδιαφέρον του. Πέραν κάποιων συντακτικών και ορθογραφικών διορθώσεων τίποτα δεν προστέθηκε και δεν αφαιρέθηκε από το αρχικό κείμενο.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Διαβάστε επίσης:

Σαντάμ Χουσεΐν [30-12-2006]

Ε, όχι να μιλάει και ο Αλέκος Παπαδόπουλος…

Πολύ δεν πάει;

Ο φίλος ΕΘΝΟΣ_εξαιρετικα αφιέρωσε -εμμέσως πλην σαφώς- ένα σχόλιό του χθες στον τέως υπουργό του ΠΑΣΟΚ:

25/04/2010 σε 18:36 | #1

Ποιος ειπε την φραση “Εάλω το ψεύδος” ;;

αντε καλο γουγλισμα :-)

Δεν χρειάστηκε καν γκούγκλισμα. Δύο κλικάκια μέχρι να βρω αυτά που έγραφα περί του ατόμου το μακρινό 2002 [στις «κλασικές» Θ&Δ, της 12ης Ιουνίου εκείνου του έτους]. Σας το αφιερώνω [φυσικά, «όλα τα λεφτά» είναι το βιογραφικό του από το Παρόν της 9-6-2002]:

Περί «μικροαστικού πολτού»…

Με τον Αλέκο Παπαδόπουλο δεν έχω «προσωπικά». Μάλλον εκείνος «έχει» κάτι μαζί μου, γιατί με «παγώνει» κάθε φορά που με κοιτάζει από τον τηλεοπτικό δέκτη με το αυστηρό, βλοσυρό και δασκαλίστικο βλέμμα του. Υποψιάζομαι ότι τα «έχει» μαζί μου, επειδή –προ ετών– είχα υποστεί μία τα-πήρα-στο-κρανί-ωση όταν είχα διαβάσει σε συνέντευξή του [στο «Ε» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, εάν ενθυμούμαι καλώς, που ενθυμούμαι] τη φράση «θα πρέπει να τελειώνουμε πια με τον μικροαστικό πολτό στην Ελλάδα…».

Και επειδή τυγχάνω άνθρωπος καλών προθέσεων, δεν πίστεψα ποτέ πως ήθελε να μετατρέψει όλους εμάς –τους Έλληνες μικροαστούς– σε λούμπεν προλετάριους. Αντίθετα, πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω, ότι ως γνήσιος σοσιαλιστής και δη του εκσυγχρονιστικού μπλοκ ήθελε να μας κάνει λούμπεν μεγαλοαστούς – του είδους που γνωρίζει φοβερή διάδοση τις τελευταίες δύο δεκαετίες στη χώρα μας. Και επειδή δεν ήταν ποτέ στις –καλές– προθέσεις μου να απαρνηθώ τον μικροαστισμό μου και να γίνω λούμπεν μεγαλοαστός, ίσως και στόχος ξέρετε-ποιων, έπαθα εκείνη την τα-πήρα-στο-κρανί-ωση, από την οποία ελπίζω να με θεραπεύσει ο νέος υπουργός Υγείας και Πρόνοιας –και αντικαταστάτης του αποπεμφθέντος Α. Παπαδόπουλου– ψυχίατρος κ. Στεφανής.

Ο λόγος για τον οποίο απεπέμφθη ο Α. Παπαδόπουλος [βιογραφικό στον ιστότοπο της Βουλής, βιογραφικό στον προσωπικό του ιστότοπο] ήταν η πρόσφατη συνέντευξή του στην Καθημερινή, στην οποία είχε δηλώσει ότι «στα σχεδόν 10 χρόνια που είμαι μέλος της κυβέρνησης, ζω σχεδόν μονοδιάστατα. Για να είμαι ειλικρινής, θα αποσυρθώ όχι γιατί έχει βαρεθεί να μας βλέπει ο κόσμος, αλλά γιατί το έχω ο ίδιος ανάγκη. Το πιθανότερο είναι ότι μετά ένα διάστημα στην εφεδρεία θα πάθω σύνδρομο στέρησης. Τώρα, όμως, έτσι νιώθω και έτσι θα πράξω.»

Έτσι ένιωθε, αλλά έτσι δεν πρόλαβε να πράξει, αφού ο εξ εφέδρων καπετάνιος Κ. Σημίτης τον ανα-δόμησε πάραυτα, θεωρώντας –και ορθώς– ότι όταν βουλιάζει το σκάφος, το πλήρωμα αποχωρεί τελευταίο και δεν υιοθετεί συμπεριφορά μυών…

Ο Α. Παπαδόπουλος είναι πράγματι ένας Μονοδιάστατος Άνθρωπος [για να θυμηθούμε και το σχετικό πόνημα του Χέρμπερτ Μαρκούζε, εκδ. Παπαζήση], κάτι το οποίον δεν είναι και τόσο ορατό από τα δύο –επίσημα– βιογραφικά του που υπάρχουν στο Διαδίκτυο.

Αντιγράφω από σχετικό σημείωμα της εφημερίδας Το Παρόν [9 Ιουνίου 2002]:

– – – – – –

«Ε, όχι και παραπονούμενος, Αλέκο… Ένα φλας μπακ στο χθες θυμίζει: Ότι πριν το ’81, από τον δήμο Αργυρούπολης όπου ήσουν πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου σε πήρε στην ΕΑΤΟΠ και μετά τη νίκη ο Μιλτιάδης ως υφυπουργός Εσωτερικών σε έκανε σύμβουλό του, και μετά σε κράτησε ο Μένιος Κουτσόγιωργας που διαδέχθηκε τον Γεννηματά στο υπουργείο Εσωτερικών.

Παράλληλα αναλαμβάνεις αντιπρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου και αργότερα πρόεδρος της ΥΕΝΕΔ, που μετονομάσθηκε σε ΕΤ-2, και έφυγες μετά τη λαϊκή κατακραυγή για μια αισχρή ελληνική ταινία που προβλήθηκε ένα Σάββατο απόγευμα και οι αντιδράσεις έπεφταν σαν το χαλάζι…

Στις εκλογές του ’85 μπήκες στη λίστα ως τελευταίος. Στις επόμενες εκλογές το 1989 εκλέχθηκες. Ήσουν τότε ο εκλεκτός του Αντώνη Λιβάνη. Προηγουμένως είχες περάσει απ’ όλα τα «μαγαζιά» (του Γεννηματά, του Άκη και του Μένιου, όπου στην κρίσιμη περίοδο του σκανδάλου Κοσκωτά ήσουν στην αντιπροεδρία (στη Ζαλοκώστα, σύμβουλος του Κουτσόγιωργα)…

… Ποιος συναίνεσε, Αλέκο, στην εθνική ντροπή στα Ύμια με την υποστολή της σημαίας; Ποιος χειρίστηκε την παράδοση του Οτσαλάν στους Τούρκους;»

– – – – – –

Τελευταίο «μαγαζί» ήταν εκείνο του «εκσυγχρονισμού». Προηγουμένως χρεώνεται και το επίτευγμα του Καποδίστρια. Εσχάτως, τα είχε βρει «σκούρα» με το νοσοκομείο του Χαϊδαρίου και τους πανεπιστημιακούς που αντιδρούν στη λειτουργία του… Έγινε και η Θεσπρωτία μονοεδρική… ανακάλυψε κι αυτός ότι ζει μονοδιάστατα

Και για όσους δεν θυμούνται, ο αντιπρόεδρος Κουτσόγιωργας ήταν εκείνος που πούλησε «πακέτο» στον Κοσκωτά ένα ολόκληρο νομοσχέδιο…

Άσε ρε Αλέκο…

Σε τα μας;

_ _ _ _ _ _ _ _

Διαβάστε επίσης:

Ποιος είχε πει ότι «θα πρέπει να τελειώνουμε πια με τον μικροαστικό πολτό στην Ελλάδα»; [17-5-2008]

Χέρμαν Βαν Ρομπέι – Εκλεκτός της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου

Αφίσα του Εργατικού Κόμματος Βελγίου (PVDA+, το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα της χώρας - μαοϊκών τάσεων), όπου ο Βαν Ρομπέι εμφανίζεται ως κλόουν. Στον σχεδιασμό της αφίσας βοήθησε η αδελφή του Βαν Ρομπέι Κριστίνε (Τίνε), νοσοκόμα, συνδικαλίστρια και μέλος του κόμματος. Λέγεται ότι τα δύο αδέλφια διέκοψαν κάθε επαφή μετά την κυκλοφορία της αφίσας. Ωστόσο, η Τίνε δηλώνει, στο ιστολόγιό της, ότι είναι ευτυχισμένη που ο αδελφός της έγινε πρόεδρος της Ένωσης, αλλά θα ήθελε να του θυμίσει ότι "το 2% των πλουσιότερων (Ευρωπαίων) πληρώνουν ως φόρο το 2% του πλούτου τους".

Εκλεκτός της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ ο νέος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου

«Άχρωμοι», «άοσμοι», «άγευστοι», «άγνωστοι» και «χρυσές μετριότητες», είναι μερικοί μόνον από τους χαρακτηρισμούς που τα διεθνή μέσα ενημέρωσης απέδωσαν στον Βέλγο Χέρμαν Βαν Ρομπέι[1] που επελέγη ως –πρώτος μόνιμος- πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και στη Βρετανίδα βαρόνη Κάθριν Μάργκαρετ Άστον που επελέγη ως Ύπατη Εκπρόσωπος Εξωτερικών Υποθέσεων και Πολιτικής Ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Βαν Ρομπέι και η Κ. Άστον ανέλαβαν τα καθήκοντά τους την 1η Δεκεμβρίου 2009, ημέρα κατά την οποία τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας, που αποτελεί ουσιαστικά το Σύνταγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν και ο όρος αυτός θεωρείται politically uncorrect στους επίσημους ευρωπαϊκούς κύκλους. Η θητεία τους θα είναι διάρκειας δυόμισι  ετών, και ο μεν πρώτος θα προεδρεύει μονίμως του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (του οργάνου, δηλαδή, στο οποίο μετέχουν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων των χωρών-μελών – θέση που μέχρι σήμερα κατείχαν εναλλάξ για έξι μήνες οι αρχηγοί των χωρών που ασκούσαν την προεδρία της ΕΕ), η δε δεύτερη αντικαθιστά τον Χαβιέ Σολάνα, στη θέση της αναβαθμισμένης θέσης του «υπουργού Εξωτερικών» της ΕΕ. Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι ο Βαν Ρομπέι θα είναι ο «πρόεδρος» της ΕΕ και ο Ζοζέ Μπαρόζο, που επανεξελέγη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (προΐσταται των 27 Επιτρόπων της Ένωσης) ο «πρωθυπουργός» της.

Ποιος, όμως, εξέλεξε τους δύο πολιτικούς στα ύπατα αξιώματα της Ένωσης; Κανείς! Η επιλογή τους υπήρξε προϊόν συμφωνίας των 27 ηγετών των χωρών-μελών της Ένωσης, που συνήλθαν γι’ αυτό τον σκοπό στις Βρυξέλες στις 19 Νοεμβρίου. Η επιλογή του Βαν Ρομπέι και της Κ. Άστον υπήρξε προϊόν συμβιβασμού, αφού οι Βρετανοί επέμεναν να επιλεγεί ως πρόεδρος του Συμβουλίου ο τέως Βρετανός πρωθυπουργός Τόνυ Μπλαιρ, γεγονός στο οποίο αντετίθεντο η Γαλλία και η Γερμανία. Τελικά, μετά από πρόταση της σουηδικής πλευράς, επελέγη ο Βαν Ρομπέι, πρωθυπουργός του Βελγίου τον τελευταίο σχεδόν χρόνο, και η Κ. Άστον – χρυσώνοντας έτσι το χάπι για το Ηνωμένο Βασίλειο.

Η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ προωθεί την υποψηφιότητα Βαν Ρομπέι

Υποτίθεται ότι οι ηγέτες της Ένωσης επέλεξαν τον Βαν Ρομπέι ως πρόεδρο του Συμβουλίου στις 19 Νοεμβρίου. Είναι γεγονός ότι το όνομά του «ακουγόταν» για τη θέση, όμως, φαίνεται, πως ένα άλλο γεγονός έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον διορισμό του: το βράδυ της 12ης Νοεμβρίου, ο Βαν Ρομπέι παρακάθισε σε δείπνο που οργάνωσε στο Βέλγιο ο Ετιέν Νταβινιόν – πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ – ουσιαστικά, δηλαδή, ο «νούμερο 2» της Λέσχης μετά τον Ντέιβιντ Ροκφέλλερ, πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ένθερμος υποστηρικτής του ομοσπονδιακού χαρακτήρα της Ένωσης. Στο δείπνο συμμετείχαν εξέχουσες προσωπικότητες από τον επιχειρηματικό, οικονομικό και πολιτικό κόσμο με στόχο την προώθηση της υποψηφιότητας Βαν Ρομπέι[2]. Εκεί, ο πρωθυπουργός του Βελγίου εκφώνησε και ομιλία, το περιεχόμενο της οποίας, όπως συνηθίζεται και στις ετήσιες συναντήσεις της Λέσχης, ήταν «μη-ανακοινώσιμο». Οι απόψεις του Βαν Ρομπέι, ωστόσο, προκάλεσαν τις αντιδράσεις κάποιων συνδαιτυμόνων του, με αποτέλεσμα να «διαρρεύσει» το περιεχόμενο της συνομιλίας στον βελγικό τύπο.

Το δείπνο έγινε στο Κάστρο της Κοιλάδας της Δούκισας, που ανήκει σε ίδρυμα της βασιλικής οικογενείας του Βελγίου[3]. Στο δείπνο παρακάθισε, μεταξύ άλλων, και ο Χένρυ Κίσσινγκερ, πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, στενός συνεργάτης επί σειρά ετών του Ντ. Ροκφέλλερ και μόνιμος θαμώνας τόσο της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ όσο και της Τριμερούς Επιτροπής. Λέγεται, μάλιστα, ότι οι εξελίξεις όσον αφορά το «ευρωσύνταγμα» και τον μόνιμο πρόεδρο της Ένωσης δρομολογήθηκαν πριν από χρόνια, όταν ο Χ. Κίσσινγκερ είχε θέσει σε Ευρωπαίους συνομιλητές του το ερώτημα, «σε ποιον τηλεφωνώ αν θέλω να μιλήσω με την Ευρώπη;»

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του εκείνο το βράδυ, ο Βαν Ρομπέι ανέπτυξε αναλυτικά τις απόψεις του σχετικά με την άμεση χρηματοδότηση του μηχανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υποστηρίζοντας ότι θα έπρεπε να επιβληθεί στην Ένωση φόρος στις οικονομικές συναλλαγές (παρόμοιος με τον φόρο Τόμπιν). Μετά την ομιλία, κάποιος από τους συνδαιτυμόνες –οι πληροφορίες κάνουν λόγο για έναν Ιταλό, το όνομα του οποίου δεν έγινε γνωστό- εξέφρασε τις διαφωνίες του σχετικά με την πρόταση του Βαν Ρομπέι, με αποτέλεσμα τον εκνευρισμό του τελευταίου. Φαίνεται πως οι τόνοι της συζήτησης ανέβηκαν και ο Βαν Ρομπέι, αντιλαμβανόμενος ότι κάποιοι συνδαιτυμόνες του, που δεν επιθυμούσαν την εκλογή του στην προεδρία της Ένωσης, θα διέρρεαν τις απόψεις του για τον φόρο ώστε να «κάψουν» την υποψηφιότητά του, διέρρευσε ο ίδιος μέρος της ομιλίας του, ώστε να μειώσει όσο το δυνατόν περισσότερο τη ζημιά[4].

Tine - η μαοϊκή αδελφή

Επειδή μάλιστα δημοσιεύτηκαν και πληροφορίες ότι με την ομιλία του ο Βαν Ρομπέι τάχθηκε και υπέρ των «πράσινων» (περιβαλλοντικών) φόρων, εκπρόσωπός του διέψευσε αυτή την πληροφορία («Ο πρωθυπουργός δεν έχει ποτέ υποστηρίξει την εισαγωγή ενός πράσινου φόρου σε ευρωπαϊκό επίπεδο»), δίνοντας στη δημοσιότητα και το σχετικό απόσπασμα της ομιλίας, στο οποίο ο Βαν Ρομπέι θεωρεί τους πράσινους φόρους ως μία εναλλακτική λύση, πλην όμως αμφιλεγόμενη και χωρίς μακροπρόθεσμη προοπτική[5].

Και με αυτές τις… διαφανείς διαδικασίες, επελέγη ο πρώτος μόνιμος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Για τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις στην Ένωση, εξαιρετικά διαφωτιστικά είναι τα όσα μας λέει ένας άλλος γνωστός Ευρωπαίος πολιτικός, μέλος κι αυτός της ευρωπαϊκής ελίτ.

Σε μια σπάνια επίδειξη ειλικρίνειας (ή, μήπως, κυνισμού;) ο Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ[6] είχε δηλώσει σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση: «Αποφασίζουμε για κάτι, το αφήνουμε να αιωρείται, και περιμένουμε να δούμε τι θα συμβεί. Αν δεν προκληθεί κανενός είδους φασαρία, αφού οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς αποφασίστηκε, συνεχίζουμε βήμα προς βήμα μέχρις ότου δεν υπάρχει πλέον επιστροφή»[7].

Η Βελγοποίηση της Ευρώπης

Και κάπως έτσι, η Αυτού Χρυσή Μετριότης, ο 62χρονος Βέλγος πολιτικός επελέγη για το ύπατο αξίωμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Βαν Ρομπέι διετέλεσε πρωθυπουργός του Βελγίου τον τελευταίο χρόνο, τυγχάνοντας μάλιστα γενικής αποδοχής, αφού κατάφερε να ηγηθεί μιας πολυκομματικής κυβέρνησης στην οποία συμμετείχαν κόμματα τόσο της φλαμανδικής πλειονότητας του πληθυσμού όσο και της γαλλόφωνης μειονότητας. Αυτή η επιτυχημένη πρωθυπουργική θητεία του στο Βέλγιο ίσως έπαιξε κάποιον ρόλο στην επιλογή του ως προέδρου της Ένωσης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι κάποιοι αναλυτές[8] θεωρούν ότι ο Βαν Ρομπέι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, αφού το Βέλγιο αποτελεί πρότυπο για την μορφή που κάποιοι θα ήθελαν να πάρει η Ευρωπαϊκή Ένωση στο μέλλον. Οι Βέλγοι, σύμφωνα με τους αναλυτές, δεν υπάρχουν ως έθνος και πως το Βέλγιο είναι ένα τεχνητό κράτος, κατασκεύασμα των Μεγάλων Δυνάμεων το 1830, αποτέλεσμα πολιτικών συμβιβασμών και πειραματισμών. Σήμερα, η χώρα κατοικείται από έξι εκατομμύρια Ολλανδούς, που ζουν στη Φλάνδρα, στο βόρειο τμήμα της χώρας, και τέσσερα εκατομμύρια Γάλλους, που ζουν στη Βαλωνία. Οι Βέλγοι-Ολλανδοί (Φλαμανδοί) και οι Βέλγοι-Γάλλοι (Βαλώνοι) θα προτιμούσαν φυσικά να ζουν στην Ολλανδία ή στη Γαλλία, υποχρεώθηκαν όμως να ζήσουν μαζί σε ένα ενιαίο κράτος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να στερούνται της όποιας βελγικής εθνικής συνείδησης, να απεχθάνονται το κράτος τους και να είναι παντελώς αντίθετοι στην ιδέα να αγωνιστούν για κάποια «πατρίδα». Η πεμπτουσία της πολυπολιτισμικότητας, δηλαδή. Και επειδή ακριβώς το Βέλγιο δεν αντιπροσωπεύει τίποτα, οι ιδεολόγοι της πολυπολιτισμικότητας το λατρεύουν[9].

Και ο Βαν Ρομπέι, που χειρίστηκε περίφημα τα της διακυβερνήσεως του Βελγίου με την χρόνια ακυβερνησία της χώρας λόγω των αντιθέσεων Φλαμανδών και Βαλώνων θεωρείται το κατάλληλο άτομο για να χειριστεί την πολυπολιτισμική «τους» Ευρώπη.

Οι απόψεις του Βαν Ρομπέι

Για να μην υπάρξει καμία αμφιβολία σχετικά με την πολιτική ατζέντα του, ο Βαν Ρομπέι φρόντισε να αποσαφηνίσει πλήρως τις απόψεις του, στις δηλώσεις που έκανε αμέσως μετά την επιλογή του, στις 19 Νοεμβρίου[10]:

«[…] Το 2009 είναι το πρώτο έτος παγκόσμιας διακυβέρνησης με την ίδρυση του G20, στο μέσο της οικονομικής κρίσης.» Και πρόσθεσε αμέσως μετά:

«Η διάσκεψη για το κλίμα στην Κοπεγχάγη αποτελεί ακόμη ένα βήμα προς την παγκόσμια διοίκηση (management) του πλανήτη.»

Διαπιστώνουμε ότι ο Βαν Ρομπέι ως συνεπής Ευρωπαίος φεντεραλιστής[11] (εξού και οι «φορολογικές» προτάσεις του που θα καταστήσουν τον μηχανισμό της ΕΕ οικονομικά αυτοτελή από τις εθνικές κυβερνήσεις), δεν μπορεί παρά να τάσσεται και υπέρ ενός «ομοσπονδοποιημένου πλανήτη». Προσοχή όμως: ο όρος «παγκόσμια διακυβέρνηση» δεν αναφέρεται απαραίτητα και σε κάποια μορφή «παγκόσμιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης», αλλά, μάλλον σε μια σειρά υπερεθνικών οργανισμών, στελεχωμένων από μη εκλεγόμενα άτομα που θα εξυπηρετούν απλώς τα συμφέροντα των υπερεθνικών ελίτ και θα επιβάλλουν τη θέλησή τους στους λαούς.

Η αναφορά στη διάσκεψη της Κοπεγχάγης αναμενόμενη. Όπως αναφέρει και το άρθρο 191 (παράγραφος 1) της Συνθήκης, η πολιτική της Ένωσης στον τομέα του περιβάλλοντος συμβάλλει στην «προώθηση, σε διεθνές επίπεδο, μέτρων για την αντιμετώπιση των περιφερειακών ή παγκόσμιων περιβαλλοντικών προβλημάτων, και ιδίως την καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος»[12].

Επιστροφή στο μέλλον

Ο Χέρμαν Βαν Ρομπέι δεν κομίζει γλαύκαν εις Αθήνας με τις απόψεις του περί φεντεραλισμού και προστασίας του περιβάλλοντος…

Τον Ιανουάριο του 1989, αντιπροσωπεία της Τριμερούς Επιτροπής[13], αποτελούμενη από τους Ντέιβιντ Ροκφέλλερ, Χένρυ Κίσσινγκερ, Βαλερύ Ζισκάρ ντ’ Εσταίν, τέως πρόεδρο της Γαλλίας και τον Γιασουχίρο Νακασόνε, πρώην πρωθυπουργό της Ιαπωνίας, επισκέφθηκε την τότε Σοβιετική Ένωση και είχε συνομιλίες με τον ηγέτη της Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Μεταξύ άλλων, τα μέλη της αντιπροσωπείας κάλεσαν τη Σοβιετική Ένωση να ενσωματωθεί στους υπερεθνικούς –παγκόσμιους- οργανισμούς όπως η G7, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, η GATT, και βολιδοσκόπησαν τον τελευταίο σοβιετικό ηγέτη για τις προθέσεις του σχετικά με το ενδεχόμενο σύνδεσης κάποιων χωρών του ανατολικού μπλοκ με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.

Στις 21 Ιανουαρίου 1989, ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ενημέρωσε τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης για το περιεχόμενο των συνομιλιών του με την αντιπροσωπεία της Τριμερούς[14], και μεταξύ άλλων είπε: «Πιστεύουν ότι σε 10-20 χρόνια θα έχουμε να κάνουμε με μία ομοσπονδία κρατών υπό το όνομα Ευρώπη. Ο Κίσα [Κίσσινγκερ – σ.τ.μετ.] απλά ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους ακούγοντας αυτή τη δήλωση του Ζισκάρ, και με ρώτησε ευθέως: Πώς θα αντιδράσετε αν η Ανατολική Ευρώπη θελήσει να ενωθεί με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα;» Εκείνος που είχε μιλήσει για την «ομοσπονδία» ήταν ο Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν.

Παρατηρούμε ότι τα μέλη της Τριμερούς «βρίσκονταν» είκοσι χρόνια «μπροστά από την εποχή τους». Στα τέλη εκείνης της χρονιάς, οι Κίσσινγκερ – Ντ’Εσταίν και Νακασόνε συνεπέγραφαν μία αναφορά της Τριμερούς για την κατάσταση στη Σοβιετική Ένωση –και όχι μόνον- όπου τόνιζαν πως «η ευρωπαϊκή μας πολιτική θα έπρεπε να διακρίνει τρεις διαφορετικές ευρωπαϊκές πραγματικότητες: (1) τη Δυτική Ευρώπη, αποτελούμενη από τις 12 χώρες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας που ολοένα και περισσότερο ενσωματώνονται σε μία και μοναδική Ευρωπαϊκή Κοινότητα με το δικό της σύστημα εξωτερικών σχέσεων, μαζί με τις χώρες της EFTA[15]. (2) Την Σοβιετική Ένωση που εκτείνεται βαθιά στην Ασία και συνεπώς δεν είναι μια απολύτως ευρωπαϊκή χώρα. (3) Τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους. Είναι μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας και ως εκ τούτου συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης για τον έλεγχο των συμβατικών όπλων. Ταυτόχρονα, από ιστορικής πλευράς, αποτελούν μέρος της Ευρώπης και επιθυμούν ολοένα και περισσότερο να συμμετάσχουν, τουλάχιστον σε κάποιους τομείς, στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, όπως και να ελέγξουν περισσότερο το πολιτικό εθνικό πεπρωμένο τους.». [16]

Φυσικά, θα πρέπει να θεωρήσουμε τελείως «συμπτωματικό» το γεγονός ότι το μακρινό 1989 η Συνθήκη του Μάαστριχτ βρισκόταν ακόμη στα σπάργανα, όπως και το γεγονός ότι ο Ζισκάρ ντ’ Εσταίν ήταν επικεφαλής της ομάδας που το 2002-2003 συνέταξαν το «ευρωσύνταγμα», που τέθηκε σε ισχύ την 1η Δεκεμβρίου 2009 ως Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης…

Ύπατος Εκπρόσωπος…

Η ίδια Συνθήκη προέβλεπε και τη δημιουργία της θέσης του Ύπατου Εκπροσώπου της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, και του αντίστοιχου μηχανισμού ενός «υπουργείου Εξωτερικών» της Ένωσης, αφού η «μία και μοναδική Ευρωπαϊκή Κοινότητα» θα έπρεπε να αποκτήσει «το δικό της σύστημα εξωτερικών σχέσεων».

Για τη θέση της πρώτης Υπάτου Εκπροσώπου Εξωτερικών, επελέγη η βρετανίδα βαρόνη Κάθριν Άστον. Άχρωμη, άγνωστη και χρυσή μετριότητα, όπως και ο πρόεδρος της Ένωσης, η κυρία βαρόνη δεν έχει εκλεγεί ποτέ με τη λαϊκή ψήφο σε κάποιο αξίωμα. Μέχρι τον διορισμό της, προϊόν συμβιβασμού μετά την αποτυχία εκλογής ως προέδρου της Ένωσης του Τ. Μπλαιρ, ήταν Επίτροπος Εμπορίου. Το μόνο μελανό σημείο της άχρωμης Κ. Άστον είναι το γεγονός ότι την περίοδο 1977-1983 ήταν επαγγελματικό στέλεχος της Εκστρατείας για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό (Campaign for Nuclear Disarmament[17]). Την περίοδο μάλιστα 1982-3 ήταν ταμίας της οργάνωσης, ουσιαστικά δεύτερη στην ιεραρχία της. Οι φήμες περί χρηματοδότησης της οργάνωσης από τη Σοβιετική Ένωση έρχονται και επανέρχονται, διαψεύδονται από την Κ. Άστον και την CND, και ουδέποτε έχει επιβεβαιωθεί κάτι εις βάρος τους[18].

Γεγονός που δεν προκαλεί καμία έκπληξη… Η αφοσίωση και η υποταγή σε ένα αφεντικό αποτελούν τις καλύτερες συστάσεις και για το επόμενο… Ας μην ξεχνάμε ότι και ο προκάτοχός της, Χαβιέ Σολάνα, είχε γράψει στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ένα φυλλάδιο με τίτλο «50 Λόγοι για να πούμε όχι στο ΝΑΤΟ». Αργότερα, βέβαια, η Ισπανία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, οι σοσιαλιστές ανήλθαν στην εξουσία και μεταμορφώθηκαν, εν μια νυκτί, σε φιλοατλαντιστές. Αυτό το «νεανικό ατόπημα» δεν εμπόδισε, ωστόσο, τον Ισπανό σοσιαλιστή από το να χρηματίσει Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ (1995-1999) και «υπουργός Εξωτερικών» της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1999-2009). Και μία «άσχετη» λεπτομέρεια: ο αδελφός του Χ. Σολάνα, Λουίς, υπήρξε από τους πρώτους σοσιαλιστές που έγιναν μέλη της Τριμερούς Επιτροπής[19].

Υπερεθνική ελίτ και οικολογία

Connie Hedegaard

Γνωστές οι οικολογικές… ευαισθησίες της υπερεθνικής ελίτ[20]. Και ο Χαβιέ Σολάνα είναι μέλος του ισπανικού τμήματος της Λέσχης της Ρώμης. Οι πρόσφατες αλλαγές των επιτρόπων της ΕΕ (27, ένας από κάθε χώρα-μέλος) έφεραν και μερικές ανακατατάξεις. Επιδεικνύοντας το ενδιαφέρον της υπερεθνικής ελίτ της Ευρώπης για τις κλιματικές αλλαγές, ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο όρισε για πρώτη φορά και κάποιον Επίτροπο για τις κλιματικές αλλαγές. Τη θέση κατέλαβε η επίτροπος της Δανίας Connie Hedegaard. Η κυρία Hedegaard ήταν  μέχρι πρόσφατα υπουργός της Δανίας, υπεύθυνη (πρόεδρος) για τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για τις Κλιματικές Αλλαγές που έγινε στην Κοπεγχάγη από τις 7 ως τις 18 Δεκεμβρίου. Μετά τη μετακίνησή της στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Hedegaard αντικαταστάθηκε στο υπουργικό συμβούλιο από την Lykke Friis, η οποία και προήδρευσε των εργασιών της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης.

Lykke Friis

Μικρές λεπτομέρειες: Η Connie Hedegaard είχε λάβει μέρος στη συνάντηση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ το 2005[21], ενώ η Lykke Friis, την ίδια χρονιά, είχε συμμετάσχει στη συνάντηση της Τριμερούς Επιτροπής[22]

Ομοσπονδιακές Ενώσεις, ευρωσυντάγματα, κλειστές λέσχες, υπερεθνικές ελίτ, οικολογικές πρωτοβουλίες…

Και για να παραφράσουμε τον Μπ. Μπρεχτ: Ήξερα πως χτίζονταν υπερεθνικοί μηχανισμοί, μα δεν πήγα. Τι αξίζουν τα οικοδομήματα δίχως τη συμμετοχή του λαού;

Σημειώσεις

[1] Είναι χαρακτηριστικό ότι η Καγκελάριος της Γερμανίας Άγκελα Μέρκελ δήλωσε: «Το μόνο που θα ευχηθώ είναι να μη λένε τίποτα βλακείες» (Ελευθεροτυπία, 27-11-2009). «Χιούμορ» υψηλού επιπέδου…

[2] Όπως κατήγγειλε στις 12 Νοεμβρίου, ο Ιταλός ευρωβουλευτής Μάριο Μποργκέζιο (Λίγκα του Βορρά), και οι τρεις υποψήφιοι για το ύπατο αξίωμα της ΕΕ (Balkenende, Miliband και Βαν Ρομπέι) είναι θαμώνες της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και/ή της Τριμερούς Επιτροπής. (Σχετικό φιλμ: http://www.youtube.com/watch?v=0gZ7gDBs5WY):

Η υπερεθνική ελίτ εφαρμόζει, δηλαδή, σύστημα… πολλαπλών επιλογών. Όποιος και να εκλεγεί θα είναι δικός της. «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει».

[3] Το 1956 στο ίδιο κάστρο είχε συνέλθει η Διακυβερνητική Συνδιάσκεψη για την Κοινή Αγορά, που προετοίμασε τη Συμφωνία της Ρώμης, με την οποία ιδρύθηκε η Κοινή Αγορά. Συμπτώσεις…

[4] Η βελγική εφημερίδα DeTijd (http://www.tijd.be/nieuws/binnenland/Van_Rompuy_steekt_nek_uit_op_Bilderberg-diner.8259003-438.art) ήταν η πρώτη που «αποκάλυψε» τα του «μυστικού δείπνου» στις 14-11. Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, δημοσιεύματα της βελγικής εφημερίδας De Standaard (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20091114_001 και http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=TB2I1MLL στις 14 και 16-11).

[5] http://www.telegraph.co.uk/ (16-11-2009).

[6] Ο Ζ.-Κ. Γιούνκερ δεν είναι φυσικά κάποιος παρείσακτος. «Ισόβιος» πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου (κατέχει το αξίωμα διαρκώς από το 1995), «ισόβιος» υπουργός Οικονομικών του Λουξεμβούργου (κατέχει τον υπουργικό θώκο συνεχώς από το 1989 μέχρι σήμερα!), εκ των αρχιτεκτόνων της Συνθήκης του Μάαστριχτ, κατέχει σήμερα και τη θέση του προέδρου του Eurogroup, της ομάδας δηλαδή των υπουργών οικονομικών των χωρών της ευρωζώνης.

[7] Συνέντευξη στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, τ. 52/1999, 27-12-1999, σ. 136.

Κλικ

[8] Ο Βέλγος δημοσιογράφος Paul Belien, στο βιβλίο του A Throne in BrusselsBritain, the SaxeCoburgs and the Belgianisation of Europe, που εκδόθηκε το 2005, αναλύει αυτή την παράλληλη(;) πορεία Βελγίου και Ευρωπαϊκής Ένωσης.

[9] Κατά μία περίεργη ιστορική σύμπτωση, ο πρώτος βασιλιάς του Βελγίου Λεοπόλδος του οίκου Σαξ-Κόμπουργκ Γκότα, που ανέβηκε στο θρόνο το 1831, έναν χρόνο πριν είχε αρνηθεί την πρόταση να γίνει βασιλεύς των Ελλήνων. Χ. Μόρφος, «Πλανήτης Γη Α.Ε. – Μια Καλή(;) Οικογενειακή Επιχείρηση», Τρίτο Μάτι, τ. 102, Μάρτιος 2002.)

[10] Δείτε το σχετικό βίντεο του BBC.

[11] Ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει εκείνους που ευνοούν μια κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνηση, με εξουσίες κατανεμημένες σε τοπικό, εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Ο πρώτος που μίλησε για την ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης ήταν ο Ουίνστων Τσώρτσιλ το 1946 (http://www.europa-web.de/europa/02wwswww/202histo/churchil.htm). Η Συνθήκη της Λισαβόνας («ευρωσύνταγμα») αποτελεί ένα τεράστιο άλμα προς την δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

[12] Ενοποιημένη απόδοση της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

[13] Η Τριμερής Επιτροπή (Trilateral) δημιουργήθηκε το 1973 από τον αμερικανό τραπεζίτη Ντ. Ροκφέλλερ για την προώθηση της στενότερης συνεργασίας μεταξύ Βορείου Αμερικής, Ευρώπης και Ιαπωνίας.

[14] Anatoly Chernyav, «Mikhail Gorbachev reports on the Trilateral Commission.» Making the History of 1989, #138 (περίληψη). Το πλήρες κείμενο των σημειώσεων του Chernyav (pdf). Ο Chernyav ήταν στενός συνεργάτης του Γκορμπατσώφ και είχε κρατήσει σημειώσεις για τα όσα ελέχθησαν στη συνεδρίαση του Π.Γ. Αργότερα, οι σημειώσεις αποχαρακτηρίστηκαν και δημοσιοποιήθηκαν.

[15] European Free Trade Association. Οργανισμός ελευθέρου εμπορίου στον οποίο συμμετέχουν διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και λειτουργεί παράλληλα και σε σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ιδρύθηκε το 1960 και σήμερα συμμετέχουν σ’ αυτόν οι Ισλανδία, Λιχτενστάιν, Νορβηγία και Ελβετία

[16] Valéry Giscard d’Estaing, Yasuhiro Nakasone and Henry A. Kissinger, East-West Relations, A Report to the Trilateral Commission: 36, εκδ. The Trilateral Commission, 1989, σελ. 12-13.

[17] Για να πάρουμε μια ιδέα για την μαζικότητα της CND, αρκεί να αναφέρουμε ότι μεταξύ 1979 και 1984 τα μέλη της αυξήθηκαν από 4.000 σε 100.000!

[18] Δείτε τα πρόσφατα άρθρα της Daily Telegraph (“Baroness Ashton questioned over CND and Soviet money”, 25-11-2009) και των Times (Questions over funds from Lady Ashton’s past, 26-11-2009).

[19] http://en.wikipedia.org/wiki/Javier_Solana

[20] Χ. Μόρφος, «Το “Πρασίνισμα” του Πλανήτη: Υπερεθνική Ελίτ και Οικολογία», Hellenic Nexus, τ. 9, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2005.

[21] http://www.fosar-bludorf.com/bilderberger/Liste.htm

[22] http://en.wikipedia.org/wiki/Trilateral_Commission#Others_who_are_or_have_been_members

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Hellenic NEXUS, τ. 37 Iανουάριος 2010