Αρχείο

Archive for the ‘Χριστιανισμός’ Category

♫ ♪ Ζήτω η Εκκλησία της Ελλάδος και καθετί μοναχικό στον κόσμο αυτό ♪ ♫

Το γράφημα από τα "Νέα"

Διαβάζουμε στα σημερινά Νέα [Απεταξάμην τη δημοτική – Η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να σταματήσει τη μετάφραση της Θείας Λειτουργίας και των Μυστηρίων]:

Φρένο στη μετάφραση των κειμένων της Θείας Λειτουργίας και των Μυστηρίων της Εκκλησίας στη δημοτική γλώσσα βάζει η Διαρκής Ιερά Σύνοδος με χθεσινή απόφασή της. Τονίζει ωστόσο πως θα συνεχίσει να συζητά το θέμα της μετάφρασης των ιερών κειμένων.

Στην ανακοίνωση που εξέδωσε η Σύνοδος μετά την συνεδρίασή της αναφέρει πως «οποιαδήποτε μετάφραση λειτουργικών κειμένων μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στην ενότητα της Εκκλησίας» υπονοώντας ότι μπορεί να δημιουργηθεί αναστάτωση. Επίσης οι συνοδικοί μητροπολίτες συμπληρώνουν πως σε περίπτωση που ένας αρχιερέας έχει ειδικό λόγο να διαβάσει κάποια κείμενα σε μετάφραση, θα πρέπει να λαμβάνει άδεια από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο.

Πριν από περίπου 2 χρόνια η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης είχε ξεκινήσει την μετάφραση των κειμένων της Θείας Λειτουργίας και των Μυστηρίων. Μάλιστα στη συντριπτική πλειονότητα των ναών της περιοχής οι ιερείς χρησιμοποιούν κείμενα στη δημοτική. […]

Α! Δεν μπορώ να πω… Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος τηρεί απαρεγκλίτως το Σύνταγμα της χώρας, όπως διαβάζουμε στο άρθρο 3 παράγραφος 3:

3. Tο κείμενο της Aγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. H επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Aυτοκέφαλης Eκκλησίας της Eλλάδας και της Mεγάλης του Xριστού Eκκλησίας στην Kωνσταντινούπολη.

Τώρα, αν ξέρετε εσείς άλλη χώρα στον πλανήτη, που στο σύνταγμά της να υπάρχει όρος για το τι επιτρέπεται να μεταφραστεί επισήμως και τι όχι, να μου το πείτε… Για να μην αισθάνομαι και τόσο ανάδελφος…

Advertisements

Σταυρώσεις…

Ο εσταυρωμένος Ορφέας…

… και ο εσταυρωμένος Καίσαρ…

… Τα υπόλοιπα, τα ξέρετε…

Κατηγορίες:Χριστιανισμός

Εδώ ο κόσμος χάνεται…

«τράπεζαν κοινὴν παρατίθενται, ἀλλ’ οὐ κοίτην»

Σε ένα από τα προηγούμενα ποστ [Ισοπολιτεία στο Βυζάντιο], έγραφε, μεταξύ άλλων, ο philalethe00 σε σχόλιό του [οι υπογραμμίσεις δικές μου]:

Αν θέλεις συνθήματα για ισοπολιτεία, ισηγορία, εκδημοκρατισμό στο από τους Φράγκους κληθέν Βυζάντιο, υπάρχουν άπειρα άλλα για να θυμηθείς, όπως, ας πούμε, για να το πάω στην πιο ακραία και φανατική περίπτωση, στην εξέγερση των Ζηλωτών (άμεση δημοκρατία και κοινοκτημοσύνη κατά το πνεύμα της αρχαίας Εκκλησίας, ήταν μοναχοί οι Ζηλωτές) ή στο κήρυγμα της κοινοκτημοσύνης του Χρυσόστομου.

«Άμεση δημοκρατία» και «κοινοκτημοσύνη» κατά το πνεύμα της αρχαίας Εκκλησίας και κατά το κήρυγμα του Χρυσόστομου;

Ενδιαφέρον…

Κατά λάθος σήμερα έπεσα πάνω στο βιβλίο του Doyne Dawson Cities of the Gods: Communist Utopias in Greek Thought [Πόλεις των Θεών: Κομμουνιστικές Ουτοπίες στην Ελληνική Σκέψη (1992)].

Τα υπόλοιπα τα μαντεύετε…

Αφού ο Dawson εξετάσει τις ουτοπικές πτυχές της σκέψης των Πυθαγορείων, του Πλάτωνα, των Κυνικών και των Στωικών [μεταξύ άλλων], αφιερώνει το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του στον κομμουνισμό των χριστιανών [ως γνωστόν κομμουνισμός είναι το οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικό σύστημα που βασίζεται στην κοινοκτημοσύνη – απαραίτητη διευκρίνηση – μην έχουμε και τίποτα… κόλπους].

Το κεφάλαιο φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Τα Φαντάσματα της Ουτοπίας» [«The Ghosts of Utopia»], και περιλαμβάνει τα υποκεφάλαια, «Πρωτόγονος Χριστιανισμός», «Γνωστικός Χριστιανισμός» και «Πατριστικός Χριστιανισμός».

Να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες… Το βιβλίο είναι πάμφθηνο [μόλις 135 δολάρια πουλιέται στο amazon, αλλά εσείς ξέρετε: ο… 666 έχει και τα καλά του, σε παρόμοιες περιπτώσεις 😉 ].

Παραθέτω την τελευταία παράγραφο του βιβλίου, για να πάρετε μια ιδέα [ο κλέψας του κλέψαντος και άλλα τινά]:

Η φράση «τράπεζαν κοινὴν παρατίθενται, ἀλλ’ οὐ  κοίτην», την οποία παραθέτει σε κάποιο σημείο ο Dawson, προέρχεται από την Επιστολή προς Διόγνητον. Προσέξτε το λογοπαίγνιο: κοινήν – κοίτην.

Κάτι παρόμοιο είχε πει και ο πατήρ Τερτυλλιανός [μεταφράζω από τα αγγλικά]: «Έχουμε τα πάντα κοινά, εκτός από τις συζύγους μας»

Κατηγορίες:Ιστορία, Χριστιανισμός Ετικέτες:

Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;

zp

Μιας και ανέφερα χτες τον Ζαχαρία Παπαντωνίου, ιδού και το απόσπασμα από το βιβλίο του Άγιον Όρος [πρώτη έκδοση 1934] [Πηγή], στο οποίο περιγράφεται η επίσκεψή του στο Βατοπέδι:

Ἕνας ὑπηρέτης λαϊκός, ξυρισμένος, μὲ τακουνάτες παντοῦφλες, σήκωσε τὰ πράγματά μας. Ἕνας νεαρὸς καλόγερος μὲ τὸν κοντὸ στρογγυλὸ θάμνο τῆς μαύρης του γενειάδας γύρω στὸ ροδαλὸ πρόσωπό του, μᾶς καλημέρισεν ἀγγλικὰ μὲ τέλεια προφορά. Ὅταν εἶδε πὼς ἔκαμε λάθος, μεταχειρίστηκε τὰ ἑλληνικά του. Ἦταν ὁ καλόγερος ποὺ ὁρίστηκε καμαριέρης μας. Δύσκολα στὰ ξενοδοχεῖα θὰ βρίσκαμε ἕναν τόσο γοργὸ καὶ ἐξασκημένον ὑπάλληλο. Εἶχε κάμει στρατιώτης στοὺς τελευταίους πολέμους, ὑπηρέτησε πέντε χρόνια στὸ Λονδΐνο σ’ ἕνα διπλωμάτη, κι ὕστερα ἦρθε στὸ Βατοπέδι, ντύθηκε τὸ ράσο κι ἔγινε κωδωνοκρούστης. Τὴ δεύτερη φορὰ ποὺ ξαναπῆγα στὸ Ὄρος, δὲν τὸν ξαναβρῆκα. Εἶχε αὐτοκτονήσει. Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;

Απορίες κι αυτές…

Έναν χρόνο πριν εκδοθεί το βιβλίο του Παπαντωνίου, το 1933, είχε εκδοθεί το βιβλίο του Θέμου Κορνάρου Άγιον Όρος – Οι Άγιοι Χωρίς Μάσκα, το οποίο κατασχέθηκε από την Εισαγγελία. Λογικόν… Ο Θ. Κορνάρος δεν έγινε ποτέ ακαδημαϊκός – σαν τον Σπύρο Μελά ή τον Ζαχαρία Παπαντωνίου. Είχε «επισκεφθεί» το Άγιον Όρος στις αρχές του 1930 για να δουλέψει ως εργάτης στα μοναστήρια. Γράφει διάφορα ενδιαφέροντα…

Το βιβλίο του Κορνάρου μπορείτε να το κατεβάσετε [σε pdf] από το ιστολόγιο της e-βιβλιοθήκης [όπου υπάρχουν και κάποια βιογραφικά του στοιχεία]. Μπορείτε επίσης να διαβάσετε κάποια αποσπάσματα του βιβλίου [καθώς και μια ενδιαφέρουσα επιφυλλίδα του Φώτου Πολίτη σχετικά με την απαγόρευση του βιβλίου] στον ιστότοπο του Ν. Σαραντάκου.

ΥΓ. Αυτά που γράφει ο Θ. Κορνάρος δεν χρειάζονται εξήγηση… Ούτε και η απαγόρευση του βιβλίου του από την εισαγγελική αρχή. Διάολε! Αυτά τα ιδεολογικά ζητήματα είχαν λυθεί ήδη από την εποχή του Μακρυγιάννη. Και μπορεί τότε το έθνος να μην γνώριζε τα Απομνημονεύματα του στρατηγού, αλλά, σήμερα, δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο μακρυγιαννισμός κυριαρχεί στο έθνος τόσο ιδεολογικά όσο και πρακτικά. Μια ματιά στα Απομνημονεύματα του στρατηγού και μια ματιά στο «Αλ Τσαντίρι» του Λάκη Λαζόπουλου θα σας πείσει για την κυριαρχία του μακρυγιαννισμού. Η ιστορική συνέχεια του έθνους είναι πάντα εδώ. Έχουμε τους Μακρυγιάννηδες και τους Λαζόπουλους που μας αξίζουν…

agio oros

Οι διωγμοί κατά των χριστιανών στη Μακεδονία πριν από το έδικτο του Θεοδοσίου

Τελικά, καταλήγω στο -άκρως ψυχαγωγικό- συμπέρασμα ότι η ιστορία του Βυζαντίου ούτε «έτσι» είναι ούτε «γιουβέτσι», όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι «καποιοινοί» και οι «αλλοινοί»…

Ιδού, για παράδειγμα αποσπάσματα, από κάποιο χειρόγραφο σχετικά με τον «βίο και το μαρτύριο των Αγίων Φλώρου και Λαύρου», που έγραψε κάποιος Αλέξιος Δαρδανός. Από μια ψιλοέρευνα που έκανα στο διαδίκτυο προκύπτει ότι αυτό το χειρόγραφο δεν έχει εκδοθεί ποτέ και ότι ελάχιστα είναι γνωστά για τους Αγίους αυτούς, πέραν του ότι ήταν δίδυμοι αδελφοί, τεχνίτες και ότι μαρτύρησαν στην Ιλλυρία.

Στο χειρόγραφο γίνεται λόγος για διωγμούς κατά των χριστιανών στη Μακεδονία, στην εποχή του «Μεγάλου» Θεοδοσίου, για κλειστές εκκλησίες, ενώ οι Άγιοι «παρουσιάζονται» στον Αλέξιο και του λένε πως «επί της βασιλείας  Θεοδοσίου του Μεγάλου αι εκκλησίαι των ορθοδόξων ανοιχθήσονται».

Και μην μου πείτε πως ο συναξαριστής μπορεί να έλεγε ό,τι ήθελε. Διότι το -πραγματικό- ερώτημα είναι: αν συνέβαιναν έτσι τα πράγματα τι ακριβώς συνέβαινε στην αγαπημένη μας αυτοκρατορία;;;

Διαβάστε τα σχετικά σαρωμένα αποσπάσματα στη συνέχεια.

Πηγή: Κ. Ν. Σάθας, Μνημεία Ελληνικής Ιστορίας, τ. IV, σελ. IX-X σημ. 3.

alexios1

alexios2

Μιχαήλ Γλυκάς: «Βίβλος χρονική περιέχουσα την ιστορίαν της Βυζαντίδος»

Ο Μιχαήλ Γλυκάς ήταν βυζαντινός ποιητής και χρονογράφος, που έζησε στην Κωνσταντινούπολη τον 12ο αιώνα, στα χρόνια του αυτοκράτορα Μανουήλ Α’ Κομνηνού [1143-1180]. [Ο όρος «Κομνήνεια Αναγέννηση» σας λέει κάτι; Ε, καμία σχέση. Με «αναγέννηση», δηλαδή.]

Φυσικά, από έναν χρονογράφο του 12ου αιώνα δεν μπορούμε να περιμένουμε και πολλά πράγματα. Ό,τι μπορούσε ο άνθρωπος έκανε. Ίσως και περισσότερα από όσα μπορούσε.

Περνάν όμως τα χρόνια, Φράγκοι έρχονται, παρέρχονται και παραμένουν, Τούρκοι έρχονται και μένουν. Το γένος των Ελλήνων βυθίζεται στο σκότος…

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σωτήριον έτος 1767. Και ιδού αχτίδα φωτός. Στη Βενετία εκδίδεται η «Βίβλος χρονική περιέχουσα την ιστορίαν της Βυζαντίδος» του Μιχαήλ Γλυκά, «μεταφρασθείσα εκ του ελληνικού εις το κοινόν ημέτερον ιδίωμα» από τον Ιωάννη Στάνο εξ Ιωαννίνων και διορθωθείσα παρά του ιεροδιδασκάλου κυρίου κυρίου Αγαπίου Λοβέρδου.

glykas1

Η έκδοση ενός βιβλίου 500 σελίδων εκείνα τα χρόνια δεν ήταν μικρή υπόθεση. Βοήθησαν διάφοροι. Μεταξύ αυτών:

glykas2

Ακολουθεί ακόμη μία σελίδα με ονόματα «συντρεξάντων» από τα Ιωάννινα, κυρίως, αλλά και τα Τρίκκαλα, τη Σμύρνη, την Πελοπόννησο, τη Δαλματία, την Κεφαλληνία. Κάποιοι από αυτούς αναφέρονται ως «σαράφηδες».

Ο «τυπογράφος» γράφει κι ένα προοίμιο, στο οποίο ξεκινά με διάφορες επισημάνσεις σχετικά με τις χαμένες ιστορικές πηγές για διάφορα έθνη, όπου μεταξύ άλλων τονίζει:

glykas3glykas4

Ακολουθούν διάφορα περί «κοσμοποιΐας» [τα γνωστά], ολίγα τινά για τις απόψεις των αρχαίων Ελλήνων [ψευδομαθητές του Πυθαγόρου, Αριστοτέλης, Πλάτωνας, Ξενοφάνης, Στράτωνας ο από Λαμψάκου, Αλέξανδρος ο Επικούρειος], μια αναφορά στον Σπινόζα [«Ο Σπινώζας ένας από τους νεωτέρους αθέους εβλασφήμησε πολλά πράγματα»], η αναίρεση των δογμάτων διαφόρων λαών [Φοινίκων, Χαλδαίων], επιστροφή πάλι στους αρχαίους [Αριστοφάνης, Ξενοφάνης], αναφορά στο «άλλο άθεον φιλοσοφικόν σύστημα, εκείνο των ΑΤΟΜΩΝ» [αναφορές στους Λεύκιππο, Δημόκριτο, Εμπεδοκλή, Ξενοκράτη, Ηράκλητο (sic), Ασκληπιό, Διόδωρο, Μητρόδωρο] και πιο κάτω ο Διογένης της Απολλωνίας, ο Ίππασος του Μεταπόντου, οι Στοϊκοί, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα περί κοσμοποιΐας:

glykas5

Και για να μην διαφύγει αυτό το συμπέρασμα από τον αναγνώστη, λίγο πιο κάτω ο καλός μας τυπογράφος, κλείνοντας το περί κοσμοποιΐας προοίμιό του καταλήγει:

glykas6

Κι εσύ να ‘σαι καλά [όπου κι αν είσαι] καλέ μας τυπογράφε του 1767.

Κι εμείς ως «αναγνώσται ερασμιώτατοι» σπεύδουμε να διαβάσουμε την «ασφαλεστάτην αλήθειαν της Ιστορίας του Μωυσέως».

Περιεχόμενα του βιβλίου:

glykas7

glykas8

glykas9

Και όπως έλεγε και ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Παπαρρρηγόπουλος, θα απορρίψουμε το Βυζάντιο και θα συνδέσουμε τον αρχαίο ελληνισμό  με τον νέο «ως δι’ εναερίου τινός γεφύρας;»

Αυτό, η απεμπόληση δηλαδή της ιστορίας του Ελληνισμού των Μέσων Χρόνων, είναι κάτι ανεπίτρεπτο για μας τους νεοέλληνες.

Επιτρεπτόν, όμως, για τους Έλληνες των Μέσων Χρόνων, που μπορούσαν κάλλιστα να περνάνε «ως δι’ εναερίου τινός γεφύρας» από τον προφήτη Ιωσία στον Καίσαρα.

Επιτρεπτόν, επίσης, για τους εκκλησιαστικούς κύκλους που επιμόρφωναν με τέτοιου είδους συγγράμματα το γένος των Ελλήνων, πενήντα χρόνια πριν την Επανάσταση του ’21…

Φίλος ο Λεύκιππος…

Φιλτέρα η αλήθεια…

Φίλτατος, όμως, ο Μωυσής…

… που θα ‘λεγε και κάποια αριστερορθόδοξη ψυχή [ορθόδοξη ουχί ως προς το αριστερόν φρόνημα].

Έρρωσθε!