Αρχείο

Posts Tagged ‘Απορίες’

Θα επιδοτηθεί, τελικά, η βάρκα της θείας Λούκας;

14/03/2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Καθημερινή, 14-3-2010, 2η σελίδα

Αρχίζει το κείμενό του με ένα «ανέκδοτο». Πολύ παρατραβηγμένο για να είναι αληθινό. Πολύ παρατραβηγμένο, επίσης, για να είναι ψεύτικο…

Λίγο πιο κάτω, συνεχίζει με την… κώμη της κυβέρνησης:

[…] στην κυβέρνηση τραβάνε τα μαλλιά τους, εξαιτίας της υπουργού Οικονομίας, που δουλεύει συγκεντρωτικά, ασχολείται εξαντλητικά με κάθε λεπτομέρεια και λειτουργεί ως οιονεί πρωθυπουργός. Η παραμονή της έχει ήδη επιφέρει κόστος.

Κόστος; Τα πράγματα «σοβαρεύουν»:

Οι εφοπλιστές είναι έξαλλοι, διότι δεν έχουν συνομιλητή στην κυβέρνηση. Η αδικαιολόγητη καθυστέρηση της κοστολόγησης των φαρμάκων επιβαρύνει το Δημόσιο με 100 εκατομμύρια κάθε μήνα.

Οι εφοπλιστές, λέει, είναι έξαλλοι με την κατάσταση στον χώρο του φαρμάκου; Μπα… Κάτι άλλο θα συμβαίνει…

Ακόμη και η Ελληνίδα επίτροπος στις Βρυξέλλες είναι σε απόγνωση, καθώς θα υποχρεωθεί εντός των ημερών να αποσύρει επιδότηση ύψους 30 εκατομμυρίων, εξαιτίας της αδυναμίας του υπουργείου της κ. Κατσέλη να ανταποκριθεί.

Επιδότηση ύψους 30 εκατομμυρίων ευρώ;

Τα πράγματα είναι σοβαρά. Πολύ σοβαρά.

Για ποιους προορίζονταν τα 30 μύρια; Για τους φαρμακοτρίφτες;

Μπα…

Άλλες είναι οι αρμοδιότητες της Ελληνίδας επιτρόπου στις Βρυξέλλες…

Ο «καλός» μας ο γραφιάς αποφεύγει να γράψει τόσο το όνομα της επιτρόπου όσο και τις αρμοδιότητές της. Όπως αποφεύγει να γράψει και τον πλήρη τίτλο του υπουργείου της «θείας».

Εξάλλου, το μήνυμα το έστειλε. Και εκείνοι στους οποίους απευθυνόταν σίγουρα το έλαβαν.

Και μετά θυμήθηκα σε ποιον χώρο δραστηριοποιείται ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας στην οποία εργάζεται ο γραφιάς μας…

Στέφανος Κασιμάτης ο δημοσιογράφος.

Πάμε στο άγνωστο με βάρκα τη θεία Λούκα, ο τίτλος του κειμένου.

Εφημερίδα Καθημερινή της 14ης Μαρτίου 2010.

Ιδιοκτήτες της εφημερίδας: Αλαφούζοι, εφοπλιστές, τέως εργολήπτες δημοσίων έργων.

Επίτροπος της ΕΕ, αρμόδια για τις Ναυτιλιακές Υποθέσεις και την Αλιεία, η Μαρία Δαμανάκη.

Υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας η θεία Λούκα.

Χώρα: Ελλάς.

Χρόνος: 2010 μ.Χ.

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη Ετικέτες:

Διασπάται ο ΛΑ.Ο.Σ.;

Η είδηση και η φωτογραφία από το in.gr:

Επίκαιρη ερώτηση για τη διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων, που όπως υποστηρίζει υπερβαίνουν τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ, κατάθεσε προς τον πρωθυπουργό, Γ.Παπανδρέου, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης.

Καλά, τους ναζιστές που έχει μαζέψει στο κόμμα του τούς ρώτησε;

Μη φτάσουμε στο σημείο, για 10 ψωροδισεκατομμύρια, να διασπαστεί ο πατριωτικός χώρος σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάει το «έθνος τους»…

Σημείωση: το «έθνος τους» με την μακρυγιαννική-παλαμηδική έννοια του όρου.

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη Ετικέτες:

Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;

zp

Μιας και ανέφερα χτες τον Ζαχαρία Παπαντωνίου, ιδού και το απόσπασμα από το βιβλίο του Άγιον Όρος [πρώτη έκδοση 1934] [Πηγή], στο οποίο περιγράφεται η επίσκεψή του στο Βατοπέδι:

Ἕνας ὑπηρέτης λαϊκός, ξυρισμένος, μὲ τακουνάτες παντοῦφλες, σήκωσε τὰ πράγματά μας. Ἕνας νεαρὸς καλόγερος μὲ τὸν κοντὸ στρογγυλὸ θάμνο τῆς μαύρης του γενειάδας γύρω στὸ ροδαλὸ πρόσωπό του, μᾶς καλημέρισεν ἀγγλικὰ μὲ τέλεια προφορά. Ὅταν εἶδε πὼς ἔκαμε λάθος, μεταχειρίστηκε τὰ ἑλληνικά του. Ἦταν ὁ καλόγερος ποὺ ὁρίστηκε καμαριέρης μας. Δύσκολα στὰ ξενοδοχεῖα θὰ βρίσκαμε ἕναν τόσο γοργὸ καὶ ἐξασκημένον ὑπάλληλο. Εἶχε κάμει στρατιώτης στοὺς τελευταίους πολέμους, ὑπηρέτησε πέντε χρόνια στὸ Λονδΐνο σ’ ἕνα διπλωμάτη, κι ὕστερα ἦρθε στὸ Βατοπέδι, ντύθηκε τὸ ράσο κι ἔγινε κωδωνοκρούστης. Τὴ δεύτερη φορὰ ποὺ ξαναπῆγα στὸ Ὄρος, δὲν τὸν ξαναβρῆκα. Εἶχε αὐτοκτονήσει. Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;

Απορίες κι αυτές…

Έναν χρόνο πριν εκδοθεί το βιβλίο του Παπαντωνίου, το 1933, είχε εκδοθεί το βιβλίο του Θέμου Κορνάρου Άγιον Όρος – Οι Άγιοι Χωρίς Μάσκα, το οποίο κατασχέθηκε από την Εισαγγελία. Λογικόν… Ο Θ. Κορνάρος δεν έγινε ποτέ ακαδημαϊκός – σαν τον Σπύρο Μελά ή τον Ζαχαρία Παπαντωνίου. Είχε «επισκεφθεί» το Άγιον Όρος στις αρχές του 1930 για να δουλέψει ως εργάτης στα μοναστήρια. Γράφει διάφορα ενδιαφέροντα…

Το βιβλίο του Κορνάρου μπορείτε να το κατεβάσετε [σε pdf] από το ιστολόγιο της e-βιβλιοθήκης [όπου υπάρχουν και κάποια βιογραφικά του στοιχεία]. Μπορείτε επίσης να διαβάσετε κάποια αποσπάσματα του βιβλίου [καθώς και μια ενδιαφέρουσα επιφυλλίδα του Φώτου Πολίτη σχετικά με την απαγόρευση του βιβλίου] στον ιστότοπο του Ν. Σαραντάκου.

ΥΓ. Αυτά που γράφει ο Θ. Κορνάρος δεν χρειάζονται εξήγηση… Ούτε και η απαγόρευση του βιβλίου του από την εισαγγελική αρχή. Διάολε! Αυτά τα ιδεολογικά ζητήματα είχαν λυθεί ήδη από την εποχή του Μακρυγιάννη. Και μπορεί τότε το έθνος να μην γνώριζε τα Απομνημονεύματα του στρατηγού, αλλά, σήμερα, δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο μακρυγιαννισμός κυριαρχεί στο έθνος τόσο ιδεολογικά όσο και πρακτικά. Μια ματιά στα Απομνημονεύματα του στρατηγού και μια ματιά στο «Αλ Τσαντίρι» του Λάκη Λαζόπουλου θα σας πείσει για την κυριαρχία του μακρυγιαννισμού. Η ιστορική συνέχεια του έθνους είναι πάντα εδώ. Έχουμε τους Μακρυγιάννηδες και τους Λαζόπουλους που μας αξίζουν…

agio oros

Αχμέτ Ελληνάκις

chania-archaeological-museum-fountain

Ο, νεαρός τότε, δημοσιογράφος Σπύρος Μελάς βρίσκεται, λίγο πριν από το 1909, σε δημοσιογραφική αποστολή στην Κρήτη, με σκοπό να συναντήσει και να συνομιλήσει με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Γνωρίζονται, συστήνονται, και ο Βενιζέλος λέει: «Τότε… πάμε να πάρουμε μια πορτοκαλάδα!…»

Και συνεχίζει ο Σπ. Μελάς:

Μ’ ωδήγησε σ’ ένα στενό, γειτονικό του Συντριβανιού, σ’ ένα μαγαζάκι λαϊκών αναψυκτικών. Έβγαλε κι έρριξε στο τεζάκι δυο πεντάρες -η πεντάρα ήτανε νόμισμα την ευτυχισμένη εκείνη εποχή- με την παραγγελία:

– Δυο πορτοκαλάδες!…

Πριν μπούμε είχα προσέξει την επιγραφή: «Αχμέτ Ελληνάκις», που δεν εσήμαινε άλλο, παρ’ ότι αυτός ήτανε χριστιανός τουρκεμένος.

– Θα σας πάρω στο λαιμό μου σήμερα – μου είπε, αφού ρουφήξαμε μια γουλιά από την παγωμένη πορτοκαλάδα.

– Γιατί;…

– Θα σας πούνε και σας… τουρκόφιλο, επειδή μπήκαμε σ’ αυτό το μαγαζί. Εδώ πάρα κάτω είναι άλλο ένα τέτοιο κατάστημα, που ανήκει σε χριστιανό… Θα μπορούσαμε να πάμε… Αλλά δεν νομίζετε κι εσείς ότι, από τη στιγμή που έφυγαν οι Τούρκοι από δω, πρέπει σ’ όλα και στο πολίτευμα και στο πνεύμα μας, και στη συμπεριφορά μας και στις συναλλαγές μας, να σβήσει αυτή η διάκριση μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων;… Σε μια πολιτεία πολιτισμένη κι αληθινά φιλελεύθερη δεν επιτρέπονται αυτές οι διακρίσεις. Πώς θα δείξουμε ότι είχαμε δίκηο να επαναστατούμε κατά του τυρανικού καθεστώτος και να ζητούμε την Ένωση, αν γίνουμε, τώρα, εμείς οι τύραννοι;… Φανταστείτε διανοητικότητα!… Υπήρξαν άνθρωποι που με κατηγόρησαν ως… τουρκόφιλο γιατί, σαν δικηγόρος, ανέλαβα την υπεράσπιση Τούρκων.

Είπαν τουρκόφιλο αυτόν, που σε λίγο έμελλε να μπήξει το σπαθί στα σπλάγχνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι λαβής […]

Απορία: ο Αχμέτ Ελληνάκις, Έλληνας, ελληνόφωνος και μουσουλμάνος ήταν άραγε λιγότερο Έλληνας από τον, για παράδειγμα, Γεώργιο Τούρκογλου, Τούρκο, τουρκόφωνο και χριστιανό, με τον οποίο «αντηλλάγησαν» στην ανταλλαγή των πληθυσμών κάποια χρόνια μετά;

Ποιος τα θα ερμηνεύσει όλα αυτά; [Που θα ‘λεγε κι ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου…]

Πηγή: Σπύρος Μελάς, Η Επανάσταση του 1909, σελ. 23-24, εκδ. Το Βήμα, Αθήνα 2009 [πρώτη έκδοση 1957]. Σχετικά με τη γλώσσα -και όχι μόνον- του βιβλίου του Μελά, διαβάστε το Το 1909 του Σπύρου Μελά και ο σημερινός ευπρεπισμός του Ν. Σαραντάκου.

Την φωτογραφία την αναδημοσιεύω από εδώ. Συνοδεύεται από την εξής λεζάντα: «Το τούρκικο συντριβάνι που βρίσκονταν παλιότερα στην Πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου στο ενετικό λιμάνι, φυλάσσεται σήμερα στην αυλή του μουσείου Χανίων.»

[ALT + F4]

Τόσο απλά…

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:

Αίολα και έωλα επιχειρήματα

Το διάβασα σε ένα βιβλίο.

Το έκλεισα. Άρχισα να κατεβάζω καντήλια.

Όταν ηρέμησα κατέβασα και τον «Μπαμπινιώτη».

Ήταν σωστοί. Ήμουν λάθος.

Ζητώ συγνώμη από τους συντελεστές του βιβλίου για όσα τους έσυρα. Έστω κι αν δεν το μάθουν ποτέ.

Το βιβλίο: Richard Wolin, Η Γοητεία του Ανορθολογισμού, εκδ. Πόλις.

Υπότιτλος: «Το Ειδύλλιο της Διανόησης με τον Φασισμό. Από τον Νίτσε στον Μεταμοντερνισμό».

Απορία: Πότε θα μεταφραστεί στα ελληνικά και κανένα βιβλίο για τη Σχολή της Φρανκφούρτης; Επικριτικό, εννοείται…

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:

Πράκτωρ ή βλαξ;

Ερώτημα που σπανιότατα επιδέχεται ικανοποιητική απάντηση. Αλλά, ευτυχώς ή δυστυχώς, τίθεται διαρκώς.

Κι άλλες απορίες:

► Γιατί το «επιδέχομαι» συντάσσεται με αιτιατική; Θα το προτιμούσα με γενική [όπως το «επιδεκτικός» ή το «ανεπίδεκτος»]. Αλλά θα ήταν λάθος…

► Όπως λάθος [;] θα ήταν και το «ικανοποιητικής απαντήσεως». Γιατί χάσαμε αυτά τα όμορφα τρικόκλιτα; Ή δεν είναι τριτόκλιτο; Αυτά, τέλος πάντων, τα όπως τα λένε…

Κι άλλες:

The day is grey. The night is black and white.

Why?

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: