Αρχείο

Posts Tagged ‘ΗΠΑ’

Το Ιράν, ο Αχμαντινετζάντ, οι δημοσκοπήσεις…

iran

"Άφησαν το γάμο και πήγαν να... ψηφίσουν. Κατά κύματα έσπευσαν οι Ιρανοί στις κάλπες για την ανάδειξη του προέδρου τους" (πηγή: Ελευθεροτυπία)

Επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν χτες στην Τεχεράνη, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης υπέρ του μετριοπαθούς υποψηφίου για την προεδρία της χώρας Μιρ Χουσέιν Μουσαβί [αυτά μεταδίδει το κρατικό ιρανικό ραδιόφωνο, πηγή Ελευθεροτυπία, 16-6-2009].

Ως γνωστόν, στις προεδρικές εκλογές της περασμένης Παρασκευής ο ήδη πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ κατήγαγε περιφανή νίκη λαμβάνοντας το 62,6% των ψήφων ενώ ο σημαντικότερος αντίπαλός του, Μιρ Χουσέιν Μουσαβί, έλαβε μόλις το 33,8%. Ο τελευταίος, μετά την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων, «αμφισβήτησε το εκλογικό αποτέλεσμα και έκανε λόγο για νοθεία, επισημαίνοντας τον κίνδυνο εγκατάστασης τυραννίας στη χώρα», ενώ και ο  «μεταρρυθμιστής υποψήφιος Μέχντι Καρουμπί, ο οποίος καταποντίσθηκε στις εκλογές (0,8%)», «κατήγγειλε ως «απαράδεκτα» τα αποτελέσματα που ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών». [πηγή/περισσότερα, Ελευθεροτυπία, 14-6-2009]

Διαδηλώσεις, συγκρούσεις, συλλήψεις μελών της αντιπολίτευσης και δηλώσεις του Μ. Αχμαντινετζάντ: «Ο Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ, από την πλευρά του δήλωσε ότι οι εκλογές διεξήχθησαν τελείως ελεύθερα και πως ο λαός αποφάσισε τι θέλει, τονίζοντας ότι η νίκη του ήταν μεγάλη.Επίσης ο Αχμεντινετζάντ κατηγόρησε τα διεθνή μέσα ενημέρωσης για προπαγάνδα. Συγκρατημένες ήταν οι αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας.» [ό.π., η υπογράμμιση δική μου]

Τα διεθνή μέσα υπέρ ποίου έκαναν προπαγάνδα; Ιδού ένα καλό ερώτημα.

Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στη χθεσινή Washington Post [Ken Ballen and Patrick Doherty: «The Iranian People Speak«], πως οι καταγγελίες του Μουσαβί για νοθεία είναι ανυπόστατες, αφού τα τελικά αποτελέσματα των εκλογών επιβεβαιώνονται και από τα στοιχεία δημοσκόπησης, που είχε γίνει, πριν από τρεις εβδομάδες και σύμφωνα με τα οποία ο Αχμαντινετζάντ προηγείτο με μεγάλη διαφορά του Μουσαβί [34% υπέρ του Α., 14% υπέρ του Μ. και 27% αναποφάσιστοι [ακόμα και μεταξύ των Ιρανών αζερικής καταγωγής -όπως ο Μουσαβί- η διαφορά ήταν υπέρ του Α. και μεγαλύτερη του 2 προς 1!]

Δημοσκοπήσεις στο Ιράν; [Πρόσφατη, άλλωστε, και η συζήτηση (;) μετά τις ευρωεκλογές στην Ελλάδα…]

Όπως αναφέρουν οι δύο «αρθρογράφοι», οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις στο Ιράν είτε διεξάγονται από την κυβέρνηση είτε ελέγχονται απ’ αυτήν, ενώ τα στοιχεία τους είναι «εξαιρετικά αναξιόπιστα» [«notoriously untrustworthy»].

Και τι έκαναν οι καλοί μας αρθρογράφοι-δημοσκόποι; Μέσω των «μη κερδοσκοπικών οργανώσεών» τους πραγματοποίησαν μια δημοσκόπηση στο Ιράν [και στις 30 επαρχίες της χώρας] από τις 11 ως τις 20 Μαΐου.

Πώς; «Τηλεφωνικά από μια γειτονική χώρα»!

Διευκρινίζουν, βέβαια, πως η σφυγμομέτρηση έγινε στα Φαρσί [την επίσημη γλώσσα του Ιράν] και πως «το έργο της εταιρείας δημοσκοπήσεων στην περιοχή για το ABCNews και το BBC έχει τιμηθεί με βραβείο Emmy»! Βραβείο Emmy για δημοσκόπηση;;;!!!

Και τηλεφωνική δημοσκόπηση στο Ιράν, όπου όλες οι σφυγμομετρήσεις «διεξάγονται ή ελέγχονται» από την κυβέρνηση; Πόσο ελεύθερα μπορεί να απάντησαν -τηλεφωνικά- οι 1001 Ιρανοί στα ερωτήματα που τους τέθηκαν; Ιδού ακόμη ένα καλό ερώτημα…

Δεν απομένουν παρά μόνον δύο «πραγματάκια».

Το πρώτο είναι οι λεπτομέρειες της έρευνας.

Οι ιδιότητες των δύο αρθρογράφων-δημοσκόπων: «Ken Ballen is president of Terror Free Tomorrow: The Center for Public Opinion, a nonprofit institute that researches attitudes toward extremism. Patrick Doherty is deputy director of the American Strategy Program at the New America Foundation

Την πρώτη «μη κερδοσκοπική οργάνωση» δεν την έψαξα, η δεύτερη, όμως, παρουσιάζει, όσο να ‘ναι, το ενδιαφέρον της… Στο Διοικητικό Συμβούλιο του New America Foundation συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, ο Fareed Zakaria του Newsweek, ο οποίος συχνάζει και στις συναντήσεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ [συμφερόντων Ροκφέλερ] και ο γνωστός και μη εξαιρετέος Francis Fukuyama,  ενώ πρόεδρός του είναι ο δημοσιογράφος Steve Coll, που έχει τιμηθεί, το 2005, με το -δημοσιογραφικό- βραβείο Πούλιτζερ για το βιβλίο του Ghost Wars: The Secret History of the CIA, Afghanistan, and Bin Laden, from the Soviet Invasion to September 10, 2001.

Επειδή τυγχάνει να έχω διαβάσει το βιβλίο του, μία μόνον παρατήρηση: πώς είναι δυνατόν να γράφεις ένα βιβλίο για όλα αυτά [CIA, Μπιν Λάντεν και -κυρίως- Αφγανιστάν] και να καταφέρνεις [περί «επιτεύγματος» πρόκειται] να αναφέρεις στις 683 σελίδες του μόλις επτά φορές το «εμπόριο ηρωίνης» [και τις περισσότερες σε σχέση με τον δολοφονημένο, δύο μόλις ημέρες πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, Αφγανό πολέμαρχο Αχμάντ Μασσούντ] είναι απορίας άξιον. Αλλά, αν το καλοσκεφτούμε όχι και τόσο…

Ποιος χρηματοδότησε, όμως, την τηλεφωνική δημοσκόπηση στο Ιράν; Η «διεθνής φιλανθρωπική οργάνωση»  Rockefeller Brothers Fund!

[…]

Και τι θυμήθηκα, λέτε, γράφοντας όλα αυτά; Θυμήθηκα αυτά που έγραφα τον Σεπτέμβριο του 2005 [Oil_Wars. Earth], σχετικά με τον Αχμαντινετζάντ [τον οποίο, το ομολογώ, ούτε τον συμπάθησα ποτέ μου, ούτε τον συμπαθώ]:

Αποτελεί άραγε και το Ιράν στρατηγικό σύμμαχο της Δύσης;

Παρανοϊκό, εκ πρώτης όψεως, ερώτημα. Όμως υπάρχουν κάποιες συμπτώσεις που «βγάζουν μάτι». Η Δύση έδειξε να εξοργίζεται την περασμένη άνοιξη με την εκλογή του «σκληροπυρηνικού» Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ ως προέδρου του Ιράν. Ο Τζωρτζ Μπους Β΄ δήλωσε ότι εξετάζονται κάποιοι «ισχυρισμοί» σύμφωνα με τους οποίους ο Μ. Αχμαντινετζάντ είχε δώσει δυναμικό παρόν στην «κρίση των ομήρων», όταν το 1979-1980 σκληροπυρηνικοί φοιτητές είχαν καταλάβει την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Τεχεράνη και είχαν κρατήσει ως ομήρους 52 Αμερικανούς πολίτες επί 444 ημέρες.

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Είτε ο Μ. Αχμαντινετζάντ δεν συμμετείχε στην κατάληψη της πρεσβείας, οπότε ποιος ο λόγος να τον «πιστώσουν» οι Αμερικανοί με ένα «επαναστατικό» παρελθόν άμεσα εξαργυρώσιμο στο εσωτερικό του «επαναστατικού» Ιράν, είτε συμμετείχε, οπότε τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Οι όμηροι απελευθερώθηκαν τελικά, με αντάλλαγμα αμερικανικά όπλα, κατόπιν συμφωνίας κάποιων αμερικανικών «κύκλων» και Ιράν. Την παράνομη αυτή συμφωνία –οι ΗΠΑ είχαν επιβάλει εμπάργκο όπλων στο Ιράν– λέγεται ότι την έκλεισε ο Τζωρτζ Μπους Α΄, που ορκίστηκε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ υπό τον Ρ. Ρήγκαν. Απαράβατος όρος της συμφωνίας, που είναι γνωστή με το κωδικό όνομα October Surprise, ήταν η απελευθέρωση των ομήρων να γίνει μετά τις προεδρικές εκλογές του 1980, ώστε να μην «πιστωθεί» την επιτυχία ο πρόεδρος Τζίμμυ Κάρτερ και να εκλεγεί έτσι ο Ρ. Ρήγκαν. Και ποιος ήταν τότε ο ρόλος του Μ. Αχμαντινετζάντ, αν βέβαια είχε παίξει κάποιο ρόλο…

Πόλεμοι «για» το πετρέλαιο ή πόλεμοι «υπέρ» του πετρελαίου;

Τελικά, με τις απορίες θα φύγω από τούτον τον μάταιο κόσμο…


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Η φαρσοκωμωδία της [ελληνικής] ρεπούμπλικας

fresia1

Jerry Fresia

Καλά, δεν έχει αναρωτηθεί κανένας, στη γλυκιά μας πατρίδα/έθνος/χώρα/κράτος/γένος, τι ακριβώς συμβαίνει με όλη αυτή τη φαρσοκωμωδία περί σκανδάλων;

Όπου η εκτελεστική εξουσία υποκύπτει στον… πειρασμό, η δικαστική εξουσία ερευνά τις υποθέσεις, στέλνει [ή δεν στέλνει] πακέτο το ανακριτικό υλικό στο νομοθετικό σώμα, το οποίο διερευνά [λέμε τώρα…] τις κατηγορίες, εκδίδει διάφορα [ανά κόμμα] πορίσματα, η υπόθεση ξαναγυρνά στους δικαστικούς [αν ξαναγυρίσει…]  και… φτου κι απ’ την αρχή!

Αποτέλεσμα;

Μηδέν!

Όλα -μα όλα!- τα πολιτικά πρόσωπα αποδίδονται άσπιλα στην κοινωνία! [Μερικές φορές την πληρώνει κάποιος παρατρεχάμενος, αλλά με απλές… εκδορές και μώλωπες…]

Μας δουλεύουν;

Όχι, βρε κουτά!

Αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού!

Ποιο είναι το παιχνίδι;

Μα, ο τρόπος με τον οποίο κυβερνάται μια χώρα υπό καθεστώς «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας».

Ή, για να το θέσουμε πιο σωστά, υπό καθεστώς «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας».

Και ακόμα κομψότερα, υπό καθεστώς «αντιπροσωπευτικής ρεπούμπλικας» ή, απλώς, ρεπούμπλικας.

Φυσικά, ο κάθε ημι-αγράμματος πολιτευτάκιας, απόφοιτος Νομικής του Αθήνησι, θα σας πετάξει την επική πομφόλυγα, «Η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα που γνωρίζουμε», οπότε κι εσείς θα βάλετε την ουρά στα σκέλια, μόνον και μόνον για να μην χαρακτηριστείτε μπολσεβίκοι/κομμουνιστοσυμμορίτες ή εθνικοσοσιαλιστές/φασίστες.

Και, φυσικά, και πάλι και ξανά, αυτό το γνήσιο παιδί του λαού -ο πολιτευτάκιας, ντε!- δεν θα μπει στον κόπο να σας εξηγήσει ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ρεπούμπλικα καμία σχέση δεν έχει με τη Δημοκρατία. Ό,τι του μάθανε λέει, κι αυτό δεν του το μάθανε.

Όπως δεν του μάθανε, το πώς, το πού, το γιατί, το πότε και το από ποιους κυοφορήθηκε αυτό το «καλύτερο πολίτευμα».

Εξ όσων γνωρίζω, ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί στην Ελλάδα μ’ αυτό το ζήτημα. Ένας από αυτούς είναι και ο Τάκης Φωτόπουλος, ο οποίος, για παράδειγμα, γράφει στο τελευταίο τεύχος της Περιεκτικής Δημοκρατίας [τ.18-19, Φθινόπωρο ’08-Άνοιξη 09, σελ. 42 (οι υπογραμμίσεις δικές μου)]:

«[…] Μια παρόμοια διαδικασία συγκέντρωσης πολιτικής εξουσίας στα χέρια των πολιτικών ελίτ έλαβε χώρα κατά την περίοδο μετά την έναρξη του τελευταίου τετάρτου του 18ου αιώνα, όταν οι «Ιδρυτές Πατέρες» του Αμερικανικού Συντάγματος επινόησαν στην κυριολεξία, την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία»– μια ιδέα χωρίς κανένα ιστορικό προηγούμενο στον αρχαίο κόσμο, δεδομένου ότι, μέχρι τότε, η δημοκρατία είχε την κλασική Αθηναϊκή έννοια της κυριαρχίας του δήμου, δηλαδή της άμεσης άσκησης της εξουσίας από όλους τους πολίτες […]»

Αλλά και πιο κάτω, σε συνέντευξή του που αναδημοσιεύεται στο ίδιο τεύχος [σελ. 106-7], συνεχίζει ο Τάκης Φωτόπουλος, αφού επαναλάβει τα όσα λέει και στο προηγούμενο απόσπασμα:

«[…] Επιπλέον, όπως έδειξε η αμερικανίδα συγγραφέας Ellen Wood, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν εισήχθη από τους Ιδρυτές Πατέρες επειδή σκέφτηκαν ότι τα πληθυσμιακά μεγέθη ήταν πολύ μεγάλα, ή τα προβλήματα τόσο περίπλοκα, ώστε να είναι αδύνατη η άμεση δημοκρατία. Αντίθετα, η λογική τους ήταν ότι οι μάζες δεν θα μπορούσαν να αφεθούν να αποφασίζουν τα πάντα και ότι, αντί αυτού, χρειαζόταν ένα σύστημα όπου θα ήταν οι ελίτ, οι οποίες είχαν τη γνώση και την εξειδίκευση, για να παίρνουν τις αποφάσεις για σημαντικά ζητήματα. Με άλλα λόγια, υιοθέτησαν ένα σύστημα ομοσπονδιακού συγκεντρωτισμού, αντί για τη μορφή άμεσης δημοκρατίας που είχε υιοθετηθεί π.χ. από τις συνελεύσεις των πόλεων στη Νέα Αγγλία, ακριβώς για αν γίνει η άμεση δημοκρατία αδύνατη και όχι το αντίθετο, όπως υποστηρίζουν σήμερα θιασώτες της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» […]»

Δεν γνωρίζω, και δεν το έψαξα για να πω την πάσα αλήθεια, αν ο Τ. Φωτόπουλος αναλύει περισσότερο το ζήτημα σε κάποιο από τα βιβλία ή τα άρθρα του.

Σας έχω, ωστόσο, κάτι καλό – πολύ καλό!. Ένα βιβλίο [στα αγγλικά], όπου μπορείτε να διαβάσετε με το νι και με το σίγμα τα βιογραφικά [και τα… πλουτογραφικά] των [μερικών δεκάδων] Ιδρυτών Πατέρων, τον τρόπο με τον οποίο επινόησαν στην κυριολεξία την αντιπροσωπευτική ρεπούμπλικα και τον τρόπο με τον οποίο την επέβαλαν στις ΗΠΑ [ολίγη τραμπούκικη βία είναι πάντα απαραίτητη].

Α! Στο βιβλίο επεξηγούνται τόσο ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν δύο νομοθετικά σώματα στις ΗΠΑ, όσο και ο λόγος για τον οποίο διαχωρίστηκαν οι τρεις εξουσίες σε εκτελεστική / νομοθετική / δικαστική. Όπως θα μαντέψατε, τουλάχιστον οι ευφυέστεροι υμών, με τα δύο σώματα και τις τρεις εξουσίες [και το όποιο «μπαλάκι» να πηγαινοέρχεται αενάως μεταξύ τους] οι Ιδρυτές Πατέρες εξασφάλισαν ότι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο -αν όχι αδύνατο- οι έχοντες και οι κατέχοντες να απολέσουν την εξουσία στις ΗΠΑ…

Να μην σας κρατώ σε αγωνία…

Το βιβλίο είναι το Toward an American Revolution – Exposing the Constitution and other Illusions και συγγραφέας του ο Jerry Fresia.


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine


Μπαράκ Ομπάμα: «… our patchwork heritage…»

imagespatchwork-2dnation

Ακολουθεί απόσπασμα από την ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος απευθυνόμενος στον αμερικανικό λαό για πρώτη φορά ως πρόεδρος των ΗΠΑ, είπε:

«For we know that our patchwork heritage is a strength, not a weakness. We are a nation of Christians and Muslims, Jews and Hindus — and non-believers. We are shaped by every language and culture, drawn from every end of this Earth…»

Φαίνεται πως ο όρος μούλτι-κούλτι είναι μόνον για «εξωτερική κατανάλωση»…

Βέβαια, ο όρος «patchwork» δεν είναι απαραίτητα αρνητικός, αλλά…

Διαβάζουμε στο λεξικό: patchwork [pAtshuerk] ουσ. συρραφή (ανομοιόχρωμων ή ανομοιογενών στοιχείων) # κουρελού # μτφ. συνονθύλευμα

[Και πάλι φαίνεται πως] Μια κουρελού κληρονομιά είναι το ζητούμενο για την αμερικανική ελίτ…

Διότι, αν μη τι άλλο, αυτοί ξέρουν, για τι μιλάνε.

Κι όπως έλεγε κι ένας σύντροφος [επίσης guilty by association]:

«Πιπιλάμε σαν καραμέλα, χρησιμοποιώντας μια καθαρά διαφημιστική γλώσσα, τα περί άνθισης της “πολιτισμικής διαφορετικότητας”. Ποιός πολιτισμός; Δεν έχει απομείνει στάλα. Ούτε χριστιανικός, ούτε μουσουλμανικός, ούτε σοσιαλιστικός, ούτε επιστημονικός. Ας μη μιλάμε λοιπόν για κάτι πεθαμένο. Αν εξετάσουμε, έστω και στιγμιαία τα στοιχεία και την πραγματικότητα, βλέπουμε πως δεν έχει απομείνει τίποτα πέρα από την παγκόσμια-θεαματική (Αμερικάνικη) κατάρρευση κάθε κουλτούρας και πολιτισμού.»

– – – – – – – – –

Πηγή φωτογραφίας

– – – – – – – – –

Ενημέρωση

Ολόκληρη η ομιλία Ομπάμα μεταφρασμένη στα ελληνικά από την Ελευθεροτυπία: «Επειδή ο κόσμος έχει αλλάξει, πρέπει να αλλάξουμε μαζί του»

Το «επίμαχο» απόσπασμα:

«Γνωρίζουμε ότι το συνονθύλευμα που αποτελεί την κληρονομιά μας είναι η δύναμή μας και όχι αδυναμία. Είμαστε ένα έθνος χριστιανών και μουσουλμάνων, Εβραίων και ινδουιστών και άθεων. Είμαστε ένα σχήμα από κάθε γλώσσα και πολιτισμό που ήλθε από κάθε άκρη της Γης… «


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Κατηγορίες:Blogroll Ετικέτες: , ,

Σύντομη ιστορία του εν ΗΠΑ καπιταλισμού [;] τον τελευταίο αιώνα

Το ερωτηματικό στον τίτλο, μετά τη λέξη «καπιταλισμός», θέτει το εξής μικρό ζήτημα: ισχύει η εξίσωση «καπιταλισμός=πλιάτσικο» ή δεν ισχύει;

Ή, θέτοντάς το διαφορετικά, μήπως και εκνευρίσουμε τους «επαΐοντες», μήπως ο Μαρξ χρησιμοποίησε τον ευφημισμό «πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου», για να μην χρησιμοποιήσει τον όρο «λεηλασία», που -σχεδόν- χρησιμοποίησε η Ρ. Λούξεμπουργκ με την ίδια έννοια; [Λόρεν Γκόλντνερ: “Το Πλασματικό Κεφάλαιο για Αρχάριους”]

«Αυτό που παρακολουθούμε τις τελευταίες εβδομάδες είναι η ηρωικότερη -μέχρι στιγμής- στιγμή του καπιταλισμού. Το μεγαλύτερο πλιάτσικο σε πλανητικό επίπεδο. Η μεγαλύτερη λεηλασία πλούτου στην ιστορία των εθνών«», έγραφα στις αρχές Οκτωβρίου [2008: Η ηρωικότερη στιγμή του καπιταλισμού].

«Και κάπως έτσι, μελετώντας τις ήττες του κινήματος [αλλά και τις «νίκες» του], καταλήγεις να μελετάς τα “ονοματεπώνυμα” της παγκόσμιας ελίτ [τα έργα και τις ημέρες της, δηλαδή], κι έτσι ανακαλύπτεις ότι οι όροι που περιγράφουν τις ήττες-”νίκες” είναι ανεπαρκείς. Και βρίσκεις άλλους…», έγραφα πριν από λίγες μέρες [Τα ά-λογα σιωπούν όταν γεράσουν…]

Μήπως, ερωτώ μήπως, τελικά κρατάμε γυμνούς όρους;

* * *

Ακολουθούν εκτεταμένα αποσπάσματα από το άρθρο του Νικολάου Σταύρου, Επίτιμου καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ των ΗΠΑ, που δημοσιεύτηκε χτες στην Ελευθεροτυπία, και θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «Σύντομη ιστορία του εν ΗΠΑ καπιταλισμού [;] τον τελευταίο αιώνα». Θα μπορούσε. Αλλά το περιεχόμενο είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από τον όποιο τίτλο. Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

* * *

Νικόλαος Σταύρου:

Προεδρία Ομπάμα: η Ιστορία κάνει κύκλους

Η εκλογή Ομπάμα έρχεται στο αποκορύφωμα της μεγαλύτερης προμελετημένης κλοπής αμερικανικού πλούτου. Αναμένεται συνεπώς απ’ αυτόν να διοχετεύσει τη λαϊκή οργή για την απίστευτης κλίμακας διαφθορά σε ασφαλή κανάλια και να προετοιμάσει τον δρόμο για την εμφάνιση μιας νέας γενιάς απατεώνων. […]

Ωστόσο, αποτελεί επίσης ιστορικό γεγονός ότι των «χαρισματικών ηγετών» προηγούνται και έπονται βαθιές οικονομικές, κοινωνικές ή πολιτικές κρίσεις. Οντως, οποιοσδήποτε εκλεγόταν μετά τη συγκλονιστική καταστροφή του κραχ του 1929 ήταν βέβαιο ότι θα ήταν «χαρισματικός». […]

[Ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ] Έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται καλά εν μέσω της δυστυχίας, προστάτευσε τους κλέφτες του πλούτου από οποιεσδήποτε συνέπειες και έθεσε τα θεμέλια για την ανάδυση μιας νέας τάξης απατεώνων.

Ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ προήδρευσε της μεγαλύτερης μεταφοράς πλούτου από τους βαρόνους των τραστ σε μία νέα τάξη επενδυτών των οποίων η κυρίαρχη θέση στην παγκόσμια οικονομία εδραιώθηκε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. […]

Στις αρχές του 1990 σπουδαίοι κεφαλαιούχοι, αφού πέτυχαν μαζικά ένα «χτύπημα» αρπαγής πλούτου, έφθασαν στο σημείο να αποκτήσουν φθηνά την κατεστραμμένη βιομηχανική υποδομή των Βαλκανίων, της Ανατολικής Ευρώπης και της Ρωσίας. Αυτή η σκανδαλώδης εποχή έμεινε γνωστή με τα αρχικά «S&L». Επιταχύνθηκε από την κατάρρευση του ημι-τραπεζικού συστήματος που είναι γνωστή ως «Savings and Loans» (καταθέσεις και δάνεια). Η λεία ήταν τεράστια και ο όρος «τεράστια» σημαίνει ακριβώς ότι δεν αποδόθηκαν ευθύνες στους κύριους υπαίτιους. Υπήρξε μια αρπαγή περισσότερων από εξακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων [το συνολικό «κόστος» του σκανδάλου ήταν 160 δισ. δολ., εκ των οποίων η κυβέρνηση των ΗΠΑ «πλήρωσε» περί τα 125 (Savings and loan crisis), σημ. Χ.Μ.]. […]

Χρήματα των φορολογουμένων χρησιμοποιήθηκαν για να σωθούν από τη χρεοκοπία ιδρύματα ώστε να «αποφευχθεί η κατάρρευση ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος», σύμφωνα με την τότε επίσημη δικαιολογία, που αποτελεί κοινότοπη επωδό.

Ο Μπιλ Κλίντον, που είχε και ο ίδιος εμπλακεί στο σκάνδαλο, εξελέγη πρόεδρος την κατάλληλη στιγμή και έφθασε στην Ουάσιγκτον, κηρύσσοντας την «ελπίδα». Βασικό μέλημά του ήταν να πείσει και τους υπόλοιπους από εμάς να «προχωρήσουμε μπροστά» και να σταματήσουμε να είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν, ούτε ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν, ή να χάνουμε το χρόνο μας θέτοντας ερωτήματα για το σκάνδαλο «S&L».

Έτσι, ο Κλίντον πέτυχε να προστατεύσει με αξιοθαύμαστο τρόπο τους απατεώνες και σήμερα η προεδρία του θεωρείται ο «παλιός καλός καιρός». Ύστερα ήλθε στο προσκήνιο ο Μπους Β’. Ενιωθε πάντοτε ανταγωνιστικά έναντι του μπαμπά Μπους και εκ των υστέρων φάνηκε αποφασισμένος να κάνει έναν μεγαλύτερο πόλεμο και ένα μεγαλύτερο σκάνδαλο. Η οικονομική κατάρρευση του 2008 επισκιάζει την απάτη «S&L» του πατέρα του. Αφήνει πίσω του μια παγκόσμια οικονομική ύφεση ενώ ο Αμερικανός φορολογούμενος φορτώθηκε μια συνεισφορά ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων για τη χρηματοδότηση των τραπεζιτών. Οπως και τη δεκαετία του 1990, ο Μπους Β’ βάζει πλώρη για το Τέξας.

Ένας νέος πρόεδρος θα αναλάβει καθήκοντα στις 20 Ιανουαρίου του 2009, με βασικό του μέλημα να μας κάνει να αισθανθούμε καλύτερα. Αν καταδίωκε τους απατεώνες ή αναζητούσε τη λεία τους θα χάλαγε το πάρτι. Προσδοκία του κατεστημένου είναι ο νέος πρόεδρος να χρησιμοποιήσει τη «χαρισματική του προσωπικότητα» για να πείσει όλους εμάς ότι το να αισθάνεσαι καλά και το να είσαι καλά είναι ένα και το αυτό.

«Μια ιστορική στιγμή: Η Εκλογή του Μεγαλύτερου Απατεώνα της Πρόσφατης Ιστορίας»

obama

Καθημερινή, 14-12-2008

Καθώς οι μαθητές περιμένουν με κομμένη την ανάσα το «2ο Μάθημά» τους [από την Ελευθεροτυπία]

Καθώς οι εξεγερμένοι βάρβαροι περιμένουν από τους αναλυτάδες/αναλυταράδες την αναγόρευσή τους στο «νέο επαναστατικό υποκείμενο»,

Και καθώς όλοι μας περιμένουμε το τρένο της ιστορίας στον σταθμό που δεν συνδέεται με κανέναν άλλον, γιατί ποτέ δεν κατασκευάστηκε σιδηροδρομικό δίκτυο [Στάγειρα! Στάγειρα!],

ας ασχοληθούμε, αυτές τις ώρες της αναμονής, με κάτι ανεπίκαιρο.

* * *

Ο τίτλος του ιστοσημειώματος αποτελεί τίτλο ενός άρθρου του James Petras.

Ο μεγαλύτερος εκλεγμένος απατεώνας [con-man] της πρόσφατης ιστορίας είναι ο πρώτος [ταρατατζούμ!] αφροαμερικανός [ταρατατζούμ! ταρατατζούμ!] πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Μπαράκ Ομπάμα! [ταρατατζούμ! ταρατατζούμ! ταρατατζούμ!]

Γράφει ο Τζέιμς Πέτρας, στην αρχή του άρθρου του:

«Ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, από την «ελευθεριακή» αριστερά, μέχρι τους προοδευτικούς συντάκτες του Nation, και μέχρι το σύνολο του ακροδεξιού νεοσυντηρητικού/σιωνιστικού κόμματος του Πολέμου, και μέχρι τους υπέρ της ελεύθερης αγοράς καθηγητές του Μπέρκλεϋ, του Σικάγο και του Χάρβαρντ, όλοι, με μια φωνή, χαρακτήρισαν ενθουσιασμένοι την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα ως μια «ιστορική στιγμή», ένα «σημείο καμπής» της αμερικανικής ιστορίας και άλλους τέτοιους μελοδραματισμούς.  Για λόγους τελείως διαφορετικούς προς τα συναισθηματικά επιφωνήματα [ή εκσπερματώσεις] των θερμών υποστηρικτών του, είναι μια ιστορική στιγμή: παρατηρήστε το αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ της «λαϊκίστικης» προεκλογικής δημαγωγίας του και των μακροχρόνιων και όλο και στενότερων σαρκικών σχέσεων με  τους πιο εκφυλισμένους πολιτικούς, ισχυρούς, δισεκατομμυριούχους μεσίτες και οικονομικούς υποστηρικτές του.»

Τα υπόλοιπα θα τα διαβάσετε [λέμε και κανένα αστείο…] στο: A Historic Moment: The Election of the Greatest Con-Man in Recent History

Συνωμοσίες παντού βρε παιδί μου…

Αυτοϋπενθύμιση Αυθυπενθύμιση: να θυμηθώ να κάνω ένα ποστ για τις συνωμοσιολογικές απόψεις της Ναόμι Κλάιν, όπως τις καταγράφει στο τελευταίο της βιβλίο…

Συνωμοσιολόγοι παντού…

Κατηγορίες:Blogroll, Πολιτική Ετικέτες:

Λόρεν Γκόλντνερ: «Το Πλασματικό Κεφάλαιο για Αρχάριους»

Το κείμενο του Λόρεν Γκόλντνερ, Το Πλασματικό Κεφάλαιο για Αρχάριους – Ιμπεριαλισμός, «Αντιιμπεριαλισμός», και η διαρκής επικαιρότητα της Ρόζας Λούξεμπουργκ [2007], μεταφράστηκε από τον visqom@yahoo.com και αναρτήθηκε στο Indymedia Αθηνών την περασμένη Κυριακή.

Για λόγους εύκολα κατανοητούς σε όποιον μπει στον κόπο να το διαβάσει, αναδημοσιεύω αυτό το κείμενο, που θεωρώ ότι έχει ενδιαφέρον, αφού ξεκαθαρίζει κάποια πραγματάκια σχετικά με την «τωρινή» «κρίση». Ίσως κάποιοι «ενοχληθούν» από την μαρξίζουσα ορολογία, αλλά αυτό, σε τελική ανάλυση, δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Η πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου, άλλωστε, δηλαδή το «πλιάτσικο», είναι παρούσα, με τη μία ή την άλλη μορφή, σ’ αυτόν τον πλανήτη, τουλάχιστον από τις Σταυροφορίες.

goldner

Ο Αμερικανός [Νέα Υόρκη] Loren Goldner εκτίθεται στην πιάτσα των ιδεών από τη δεκαετία του 1970. Καταπώς λέει κι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ken Knabb, στις αρχές της δεκαετίας του ’70 είχε μεταφράσει και καναδυό βιβλία της Καταστασιακής Διεθνούς. Η κατοπινή πορεία του στον κόσμο των ιδεών καταγράφεται στον ιστότοπό του, Break Their Haughty Power και στο ομότιτλο ιστολόγιο Break Their Haughty Power. Στο ιστολόγιο Απ’ Εδώ Κι Απ’ Εκεί μπορείτε να δείτε και το βίντεο [απ’ όπου και η φωτογραφία] της ομιλίας του «Το Πλασματικό Κεφάλαιο και η Σημερινή Παγκόσμια Κρίση», που είχε δώσει τον Ιανουάριο του 2008 στο Λονδίνο, και είχε οργανωθεί από το περιοδικό Mute.

Για όσους ενδιαφέρονται, το κείμενο υπάρχει και σε μορφή pdf.

Διαβάστε περισσότερα…

Rahm Emanuel: Ο νέος προσωπάρχης του Λευκού Οίκου

Ο Μπαράκ «Change» Ομπάμα «σαρώνει» τα πάντα στο διάβα του, μετά την εκλογή του στην προεδρία των ΗΠΑ. Σαρώνει, δηλαδή, όλες τις ψευδαισθήσεις που έτρεφαν κάποιοι αφελείς για την πολιτική του πρώτου [ιμιτασιόν] «Αφροαμερικανού»προέδρου. Η Χίλαρυ «Ιλαρή» Κλίντον στο υπουργείο Εξωτερικών [σχολιάκι εδώ: Ποιος είχε πει…], ο Ρόμπερτ Γκέιτς παραμένει υπουργός Άμυνας [διαβάστε ένα σχετικό σχόλιο του Γ.Κ. στη σημερινή Ρήξη], όπως και επί Μπους, ο Ραμ «Ράμπο» Εμάνιουελ [ή Ιμάνιουελ ή Εμάνουελ] προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, και πάει λέγοντας. Το άρθρο αναδημοσιεύεται από το προηγούμενο φύλλο της Ρήξης [# 45], σήμερα κυκλοφορεί το # 46.

* * *

05rahm_650a

Rahm "Rahmbo" Emanuel

Rahm Emanuel

Ο νέος προσωπάρχης του Λευκού Οίκου

Ο άνεμος της ομπαμικής «change» πνέει ήδη στην Ουάσινγκτων… Οι σημαίες, όμως στη Μέση και Εγγύς Ανατολή κυματίζουν ήδη μεσίστιες.

Λιγότερο από δύο εικοσιτετράωρα μετά την πανηγυρική του εκλογή ως πλανητάρχης, ο Μπαράκ Ομπάμα έδωσε το πρώτο δείγμα γραφής, όσον αφορά στην πολιτική που πρόκειται να ακολουθήσει στα επόμενα τέσσερα χρόνια. Διόρισε ως προσωπάρχη του Λευκού Οίκου [τρίτος στην ιεραρχία της αμερικανικής κυβέρνησης, μετά τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο] τον βουλευτή του Δημοκρατικού Κόμματος Ραμ «Rahm-bo» Εμάνιουελ. Το προσωνύμιο «Ράμπο» [έτσι τον αποκαλεί ακόμα και η μητέρα του] το «κέρδισε» εξαιτίας της τακτικής του «να μην παίρνει αιχμαλώτους» στις διαμάχες του…

Ο Εμάνιουελ εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής του Ιλινόις το 2004, ωστόσο μέσα σ’ αυτά τα τέσσερα χρόνια αναδείχτηκε στον υπ’ αριθμόν «τέσσερα» της ιεραρχίας του Δημοκρατικού Κόμματος στη Βουλή, μετά την επιτυχία του Κόμματος στις εκλογές του 2006, όταν και ήταν επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας. Θεωρείται «μαιτρ» στην εξασφάλιση οικονομικών πόρων για τις διάφορες προεκλογικές εκστρατείες. Σημειωτέον ότι και ο Μπ. Ομπάμα είχε εκλεγεί για πρώτη φορά γερουσιαστής στην ίδια πολιτεία το 2004.

Κατά τη διάρκεια της προεδρίας Κλίντον, ο Εμάνιουελ ήταν σύμβουλος στον Λευκό Οίκο, μετά μάλιστα τις εκλογές του 1996 αντικατέστησε τον Τζωρτζ Στεφανόπουλος ως σύμβουλος του προέδρου σε θέματα πολιτικής και στρατηγικής. Ο Εμάνιουελ παραιτήθηκε το 1998 από τη θέση του συμβούλου για να εργαστεί στην επενδυτική τράπεζα Dresdner Kleinwort Wasserstein του Σικάγο, όπου λέγεται πως κέρδισε 18 εκ. δολ. την τριετία 1999-2002.

Το ότι ο Εμάνιουελ είναι πιστός ορθόδοξος εβραίος [όπως και ολόκληρη η οικογένειά του], αλλά και σημαίνον στέλεχος του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ, δεν θα εξέπληττε ίσως κανέναν. Ούτε και το γεγονός ότι ο πατέρας του ήταν μέλος της σιωνιστικής [τρομοκρατικής, σύμφωνα με τους Βρετανούς] οργάνωσης Ιργκούν πριν από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.

Σίγουρα όμως οι μουσουλμάνοι των ΗΠΑ, που σε ποσοστό 89% περίπου, ψήφισαν υπέρ του Ομπάμα, μάλλον θα αισθάνονται κάπως άβολα με τον διορισμό του Εμάνιουελ, ο οποίος υπηρέτησε, ως εθελοντής, στον ισραηλινό στρατό την περίοδο του Α΄ Πολέμου του Κόλπου, όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν βομβάρδιζε με πυραύλους Scud το Ισραήλ. Άβολα θα πρέπει να αισθάνονται και οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι/Άραβες/μουσουλμάνοι με τους πανηγυρισμούς εφημερίδων, όπως η ισραηλινή Μααρίβ, το σχετικό δημοσίευμα της οποίας έφερε τον τίτλο «Ο άνθρωπός μας στον Λευκό Οίκο», ή η επίσης ισραηλινή Χααρέτς, που έγραφε πως «ένας ισραηλινός ορίστηκε προσωπάρχης στον Λευκό Οίκο».

Και αν ο Ομπάμα έχει δηλώσει ότι δεν θα επαναλάμβανε το λάθος της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τον Εμάνιουελ, που έχει δηλώσει ότι θα το επιχειρούσε ξανά. Λογικό, αφού ο Εμάνιουελ θεωρείται ως σκληροπυρηνικός υποστηρικτής της πολιτικής του Ισραήλ, κάτι άλλωστε που έγινε φανερό και το 2006, όταν ως επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του Δημ. Κόμματος, επέλεξε υποψηφίους που είχαν ταχθεί υπέρ της εισβολής και φρόντιζε για την οικονομική τους ενίσχυση.

Συμπερασματικά, κατά την προεδρία Ομπάμα, η κατάσταση στη Μέση και Εγγύς Ανατολή αναμένεται να οξυνθεί, αν λάβουμε υπόψιν και τις δηλώσεις του αντιπροέδρου Τομ ΜπάιντενΕίμαι Σιωνιστής»!], αλλά και τη στάση του Ντέιβιντ Άξελορντ, επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του Ομπάμα, ο οποίος το μακρινό 1984, και με τη βοήθεια του νεαρού τότε Εμάνιουελ, είχε αναλάβει για λογαριασμό του, ισχυρότερου ίσως φιλοϊσραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ, AIPAC [American Israel Public Affairs Committee] την εκστρατεία για τη μη επανεκλογή του γερουσιαστή Τσαρλς Πέρσυ, επικεφαλής τότε της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας, ο οποίος εθεωρείτο «αντι»-ισραηλινός και τελικά δεν κατάφερε να επανεκλεγεί…

Το «αεράκι αλλαγής» που πνέει στον κόσμο ίσως να αποτελεί και τα προεόρτια ενός κυκλώνα…

ΥΓ 1. Δηλώσεις του πατρός Εμάνιουελ στην Μααρίβ [Jerusalem Post, 7-11]: «Προφανώς [ο Ραμ Εμάνιουελ] θα επηρεάσει τον πρόεδρο σε φιλικότερες προς το Ισραήλ θέσεις. Γιατί να μην τον κάνει; Τι είναι, Άραβας; Δεν πρόκειται να σφουγγαρίζει πατώματα στον Λευκό Οίκο»…

ΥΓ 2. Ο Εμάνιουελ έχασε τον μέσο του δεξιού χεριού [φωτό] από μόλυνση όταν ήταν πιτσιρικάς. Κόπηκε, αμέλησε τα σχετικά, το δάχτυλό του μολύνθηκε, και τελικά του το έκοψαν.