Γερνάω Ακίνδυνα

Γερνάω Ακίνδυνα

ή

Λίθοι τε και Πλίνθοι και Κέραμοι
Ατάκτως Ερριμμένα,
ήγουν περί Εμού
και περί των Λόγων Ύπαρξης αυτού του Blog


Σήμερα, Τρίτη 24 Οκτωβρίου 2006, είναι μία από κείνες τις μέρες.

Που βρίσκομαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. «Υπάρχω λες κι ύστερα δεν υπάρχεις», που θα ‘λεγε κι ο ποιητής. Ευχάριστης αφθαρσίας, ωστόσο. Κι ακόμα πιο ευχάριστης φθοράς.

Τα χειρότερα πρωινά μου -και μεσημεριανά και βραδυνά- είναι τα μελαγχολικά. Όταν νιώθω εκείνη τη μελαγχολία που, από τα βάθη ποιος-ξέρει-ποιου-γαλαξία, διατρέχει τη ραχοκοκαλιά μου. Μελαγχολία, άνευ λόγου, χωρίς αιτία και δίχως αφορμή.

Σήμερα, ξύπνησα ήρεμος και χαλαρός. Η μέρα πήρε το δρόμο της, κι έχω ήδη ξεχάσει το σκοπό που σιγοσφύριζα ή σιγοτραγουδούσα από την ώρα που άνοιξα τα μάτια μου. Σιγοσφυρίζω ή σιγοτραγουδάω πολύ συχνά τα πρωινά. Σχεδόν καθημερινά.

Η μέρα πήρε το δρόμο της… Καφές, τσιγάρα, υπολογιστής. Χαζεύω στο ηλιόλουστο μπαλκόνι τις καταπράσινες -τώρα πια- βουκαμβίλιες και την αραουκάρια. Η μέρα παίρνει το δρόμο της κι εγώ κοιτάζω την λευκή οθόνη του υπολογιστή. Τίποτε το επείγον, κανείς λόγος για βιάση – μόνο αμηχανία. Η γνωστή «αμηχανία μπρος στη λευκή σελίδα» των γραφιάδων.

Να γράψω κάτι για το blog; Να γράψω.

Για ποιους να γράψω… Διάβαζα προ καιρού κάποιον γραφιά που έλεγε ότι, μετά από δεκαετίες στο κουρμπέτι, ανακάλυψε την υπέρτατη αλήθεια της -επιτυχημένης- γραφής: τώρα πια γράφει για την 27χρονη που ζει με τους γονείς της στο Παγκράτι! Ή για τον οποιοδήποτε 27χρονο σε οποιοδήποτε Παγκράτι. Πιθανώς εννοούσε πως πρέπει κάποιος να γράφει έχοντας κατά νου ένα συγκεκριμένο κοινό στο οποίο απευθύνεται. Πιθανώς να εννοούσε και κάτι άλλο.

Δεν ξέρω τι μπορεί να ενδιαφέρει την 27χρονη Παγκρατιώτισσα. Και για να πω την πάσα αλήθεια, δεν με ενδιαφέρει τι ενδιαφέρει τον 27χρονο Παγκρατιώτη. Θα με ενδιέφερε μόνον στην -υποθετική- περίπτωση που θα ήθελα να του πουλήσω κάτι. Πιστέψτε με: είμαι από τους χειρότερους πωλητές όλων των εποχών. Εδώ δεν μπορώ να «πουλήσω» τον εαυτό μου -τις δεξιοτεχνίες μου ή το ταλέντο μου, αν θέλετε-, και θα κατάφερνα ποτέ να πουλήσω κατιτίς σε κάποιον άλλο;

Τελικά, για ποιους γράφω; Για τους δυο-τρεις ντουζίνες ανθρώπους που επισκέπτονται καθημερινά αυτό το blog – εσάς, δηλαδή. Και -υποθέτω- ότι όλο και κάτι ενδιαφέρον θα βρίσκετε να διαβάσετε σ’ αυτές τις σελίδες. Τι ακριβώς σας ενδιαφέρει από αυτά που γράφω, δεν το γνωρίζω. Όχι με την ακρίβεια, εν πάση περιπτώσει, που θα επέτρεπε την ασφαλή εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων. Τα στατιστικά του blog, μετά από μόλις τέσσερις εβδομάδες, είναι πολύ λίγα. Προσεχώς περισσότερα.

Αλλά τα στατιστικά, πέραν μιας κάποιας περιέργειας, ελάχιστα με ενδιαφέρουν. Τα στατιστικά μπορούν να βελτιωθούν. Αλλά η traffic του blog δεν με ενδιαφέρει. Είπαμε, δεν έχω τίποτα να πουλήσω.

Συνεπώς θα συνεχίσω να γράφω για ό,τι ενδιαφέρει εμένα. Και να ελπίζω ότι αυτά θα ενδιαφέρουν και [κάποιους από] εσάς. Κάποιους… Γιατί αλίμονο αν αρχίσουμε να έχουμε όλοι τα ίδια ενδιαφέροντα.

Παρένθεση: Διάβασα μόλις τώρα στα «τηλεοπτικά» της Ελευθεροτυπίας, ότι ο κ. τηλενομάρχης (Π. Ψωμιάδης) εμφανίστηκε χτες στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου. Σε ερώτηση για τους αλλοδαπούς μαθητές και τη σημαία και την 28η Οκτωβρίου, ο κ. τηλενομάρχης απάντησε: «Ξέρετε τι αγώνες έχουν γίνει γι’ αυτή τη σημαία; Για να ‘σαι σήμερα εσύ εδώ να κάνεις εκπομπή», είπε στη δαιμόνια παρουσιάστρια Τατιάνα…

Ή όπως το είχε θέσει -ειρωνικότατα, όμως- και ο Ραούλ Βανεγκέμ, πριν από σαράντα ολόκληρα χρόνια, οι Κομμουνάροι [των Παρισίων] έπεσαν μέχρι ενός για να μπορούν οι προλετάριοι σήμερα να έχουν από ένα ηλεκτρικό ψυγείο στην κουζίνα τους.

Προτιμώ την προσέγγιση του Ραούλ Βανεγκέμ από εκείνη του Παναγιώτη Ψωμιάδη. Η προσέγγιση του πρώτου με ενδιέφερε και πριν από 25 χρόνια. Για την προσέγγιση του δεύτερου δεν πρόκειται να ενδιαφερθώ ούτε σε 25 αιώνες.

Ευτυχώς ή δυστυχώς με ενδιαφέρουν ακόμη τα ίδια σχεδόν πράγματα που με ενδιέφεραν πριν από 25 χρόνια. Με τον καιρό, απέκτησα και άλλα. Ο κόσμος άλλαζε κι άλλαξα μαζί του. Όμως… Ο κόσμος δεν άλλαξε τόσο ριζικά, όσο θα του άξιζε, όσο θα του ‘πρεπε, κι έτσι και τα δικά μου ενδιαφέροντα δεν άλλαξαν τόσο ριζικά. Ελάχιστοι ενδιαφέρονταν τότε για την Ουγγρική Επανάσταση, για παράδειγμα, ή για το μπολσεβίκικο πραξικόπημα τον Οκτώβριο του 1917. Ελάχιστοι ενδιαφέρονται και σήμερα. Περισσότεροι, λιγότεροι; Αδιάφορο. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι όλες οι αγελάδες είναι μαύρες.

Γι’ αυτό και σήμερα με ενδιαφέρουν τα σοβιέτ της Αργεντινής. Γιατί ο κόσμος άλλαξε ελάχιστα. Κι αν άλλαξε, άλλαξε προς το χειρότερο. Και δεν ανήκω στη χορεία εκείνων που ονειρεύονται, τώρα πια, την αρχαία Ελλάδα ή το Βυζάντιο για να χτίσουν το μέλλον της Ελλάδας ή του κόσμου. Δεν ονειρεύομαι καν το μέλλον αυτού του κόσμου, με τον τρόπο που το προβάλλουν εκείνοι που τον εκπόρνευσαν προς ίδιον όφελος. Το μέλλον αυτό το βλέπω μόνον στους εφιάλτες μου.

Γι’ αυτό λοιπόν, σ’ αυτό το blog θα γράφω μόνον για πράγματα που ενδιαφέρουν εμένα. [Και δυστυχώς όχι για όλα.] Αν ενδιαφέρουν κι εσάς τόσο το καλύτερο.

Και με ενδιαφέρουν αυτά τα πράγματα, κι όλα τα υπόλοιπα, όχι γιατί έτσι γεννήθηκα αλλά γιατί έτσι έγινα, αυτές τις εμπειρίες είχα, σ’ αυτόν τον κόσμο διαμορφώθηκα, αυτόν τον κόσμο ξέρω, σ’ αυτόν τον κόσμο ζω.

Γεννήθηκα το 1959 σε μια κωμόπολη της Κεντρικής Ελλάδας και προτού βρεθώ στα δεκατρία μου στην Αθήνα είχα προλάβει να ζήσω και σε μία ακόμη πόλη – κοντινή και μεγαλύτερη. Έκτοτε ζω στο κλεινόν άστυ, αν εξαιρέσουμε τις περιόδους των σπουδών και της στρατιωτικής θητείας.

Σπούδασα χημεία σε επαρχιακό πανεπιστήμιο. Ψωνισμένος με το «άθλημα» έχασα κάθε ενδιαφέρον γι’ αυτό μέσα σε μια μόλις εβδομάδα σπουδών. Οι καθηγητάδες δεν είναι μόνον σήμερα αγράμματοι… Συνέχισα παρ’ όλα αυτά απτόητος.

Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του φοιτητικού συλλόγου της σχολής μου από το πρώτο έτος [εξελέγην ως «ανεξάρτητος μεμονωμένος»], εκ των ιδρυτικών μελών της Ανεξάρτητης Ομάδας Χημικού [μιας από τις εκατοντάδες «αναρχοαυτόνομες» ομάδες που εμφανίστηκαν στα πανεπιστήμια στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1970], εκπρόσωπος του συλλόγου στο περίφημο πανσπουδαστικό συνέδριο της ΕΦΕΕ, μετά το κίνημα των καταλήψεων για το νόμο πλαίσιο 815 [γνωστότερο και ως νόμο «οχτώ και τέταρτο», από τους ελάχιστους που έχουν καταργηθεί στην Ελλάδα], υποψήφιος για το Κεντρικό Συμβούλιο της Ένωσης.

Τι εποχές κι εκείνες! Οι «αναντικατάστατοι» [«ξέρω νεκρούς που μες στους δρόμους περπατούν», έλεγε στα τελευταία του ο Καζαντζίδης, σε ένα τραγούδι ελάχιστα γνωστό] είχαν ήδη αρχίσει να γεμίζουν τα «νεκροταφεία», σε ένα φαινόμενο που θα λάβαινε κατακλυσμιαίες διαστάσεις από τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Σήμερα μές στους δρόμους περπατούν τα παιδιά τους. Αυτόν τον κόσμο τους άφησαν, μ’ αυτόν πορεύονται. Ούτως ή άλλως, τα νεκροταφεία ήταν πάντα γεμάτα αναντικατάστατους.

Με τη χημεία, μετά το τέλος των τυπικών σπουδών, ασχολήθηκα για ελάχιστα χρόνια, σε επίπεδο «ιδιαίτερων», και εγκατέλειψα. Τα τελευταία είκοσι χρόνια εργάστηκα ως δημοσιογραφιάς, μεταφραστής, επιμελητής κειμένων και μεταφράσεων, διορθωτής, δακτυλογράφος, φωτοστοιχειοθέτης και ποιος-θυμάται-τι-άλλο. Κείμενά μου έχουν δημοσιευτεί σε πάνω από μισή ντουζίνα περιοδικά και σε άλλα τόσα βιβλία. Από τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν και σταμάτησα, ιδία πρωτοβουλία, τη συνεργασία μου με κάποια περιοδικά, παραμένω ά[ν]εργος.

Δεν πένομαι. Όπως και το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων, γνώριζα από μικρός ότι πάντα θα είχα ένα πιάτο φαΐ -κυριολεκτικά- την ημέρα και ένα κεραμίδι -κυριολεκτικά- πάνω από το κεφάλι μου, ό,τι και αν συνέβαινε. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου. Το ότι οι περισσότεροι το ξεχνούν αυτό και πάνε για άλλα, δεν αποτελεί ασφαλώς δικό μου πρόβλημα. Δικό μου πρόβλημα γίνεται όταν το ξεχνάω εγώ και κάθομαι και τρώω στη μάπα τον πάσα ένα – και συγνώμην δια το χύδην των εκφράσεών μου. Και τον Επίκουρο διάβασα καλά σε νεαρή ηλικία και τον Πωλ Λαφάργκ…

Στα 48 μου γερνάω ακίνδυνα. Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου ήταν, είναι και θα είναι πάντα μπροστά μου. Δεν πρόκειται να ζήσω άλλα τόσα χρόνια, κι αν ζήσω ακόμη και τα μισά από τούτα θα είναι έκπληξη πρώτου μεγέθους. Αθεράπευτα αισιόδοξος πιστεύω πως τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα. Προετοιμάζομαι ήρεμα και χαλαρά για τα χειρότερα, κι ό,τι παίρνω μου φτάνει. Δεν είναι ίσως παραγωγικό, αλλά είναι ανθρώπινο. Με τα δικά μου κριτήρια.

Όπως καταλαβαίνετε έχω διαβάσει κάμποσο στη ζωή μου. Έχω πιει επίσης. Έχω καπνίσει. Έχω ερωτευτεί. Έχω ταξιδέψει λιγάκι – φεύγω δύσκολα, κι ακόμα πιο δύσκολα επιστρέφω. Εκτιμώ απεριόριστα μια καλή συζήτηση-οινοποσία, πολυτέλεια που μπορώ και απολαμβάνω συχνά. Δεν ήταν όλοι «αναντικατάστατοι».

Απέκτησα τον πρώτο υπολογιστή στα μέσα των ’80s. Έναν Spectrum που συνδεόταν στην τηλεόραση και σε ένα κασετόφωνο – το CD ROM της εποχής. Μεταπήδησα στα PC-Windows πριν από δεκαπέντε χρόνια. Προετοιμάζομαι σιγά-σιγά να μεταπηδήσω στο Linux. Με το διαδίκτυο έχουμε καθημερινά πάρε-δώσε την τελευταία δωδεκαετία. Έφτιαξα το πρώτο site με κείμενά μου πριν από έξι χρόνια – το καλοκαίρι του 2000- με τη μέθοδο βλέποντας-και-κάνοντας. Σήμερα, με τα blogs όλα είναι πιο εύκολα και αρκετοί γραφιάδες «ανεβάζουν» κείμενά τους στο διαδίκτυο.

Γράφω επώδυνα και λίγο. Εξάλλου πάντα υπήρξα πολύ καλύτερο «ψαχτήρι» από γραφιάς. Εκ φύσεως -που λένε- περίεργος, αν έχω απορίες πρέπει να τις λύσω. Όταν τις λύσω πάω γι’ άλλες. Δεν αρκούμαι στο μερικό θέλω το όλον. Στο τέλος, το γράψιμο μιας «ιστορίας» είναι σαν το γράψιμο της Ιστορίας. Αναγκαστικά αποσπασματική. Παρένθεση μέσα σε παρενθέσεις.

Αυτό το blog ξεκίνησε… έτσι. Όπως ξεκινούν τα περισσότερα πράγματα στη ζωή. Και πότε τραβάει από δω, πότε από κει. Κι εγώ κάπου στη μέση, με την αιώνια αμηχανία, για την οποία σας μιλούσα στην αρχή. Σκέφτομαι ότι ίσως είναι καιρός ν’ αρχίσω να γράφω ασύνδετες μεταξύ τους, παρενθετικές ιστορίες. Σαν τα κομμάτια ενός ψηφιδωτού. Που από ένα σημείο και μετά θα δίνουν την αίσθηση μιας ολόκληρης εικόνας.

Αλλά το μέλλον μπορεί να περιμένει…

«Έχω έξοδο» απόψε. Με την ίδια πάντα εξαιρετική συντροφιά. Είτε στο αγαπημένο μου ταβερνείο-εστιατόριο είτε, απέναντι, στο αγαπημένο μου καφε-μπαρ. Τα παιδιά που έχουν τα μαγαζιά είναι φίλοι – τώρα πια. Και μια ζεστή γωνιά, μια ζεστή αγκαλιά είναι ό,τι καλύτερο σε τούτη την πανέμορφα απάνθρωπη πόλη.

«Έχω έξοδο» απόψε. Και τίποτα δεν θα την εμποδίσει. Ούτε καν οι αρρώστιες μου. Γιατί ξέχασα να σας το πω: σε ηλικία 16 ετών επλήγην από τον ιό της αθεΐας και στα 18 μου από τον ιό της αντιεξουσίας. Τίποτα το ασυνήθιστο. Πλείστοι όσοι έφηβοι ασθενούν από τους ίδιους ιούς. Η συντριπτική τους όμως πλειοψηφία αναρρώνει μέσα σε δέκα χρόνια – κάπως έτσι γεμίζουν με «αναντικατάστατους» τα «νεκροταφεία». Στη δική μου περίπτωση, όμως, οι ιώσεις ήταν ιδιαίτερα βαριές. Πολύ φοβάμαι πως θα τις πάρω μαζί μου στον τάφο. Τα είπαμε: γερνάω ακίνδυνα…

Α! Θυμήθηκα και τι σιγοτραγουδούσα το πρωί – με ελαφρώς μεταλλαγμένους στίχους [ποτέ δεν θυμάμαι τα lyrics επακριβώς]:

Πάω ν’ αδειάσω το τασάκι
κι αυτό το γκρίζο μου σακάκι
θα το πετάξω απ’ το μπαλκόνι
να ‘βρει κανέναν που κρυώνει…

Σας φιλώ…

  1. 24/10/2006 στο 22:02

    Όσοι είμαστε πάνω – κάτω «έτσι»… (μωρέ πολύ(!) και πάνω και κάτω…)

    εκτιμούμε που «τα μοιράστηκες» μαζί μας!

  2. Ανώνυμος
    25/10/2006 στο 02:25

    Τελικά το δεξαέξι είναι «καταραμένη» ηλικία. Έπαθα έρωτα, αλλά πολύ βαρύ, τόσο βαρύ που προκάλεσε μεγάλα ρήγματα στον χαραχτήρα (κατα Ράιχ) και από τότε τίποτε δεν είναι ίδιο. Η αθεΐα και η αναρχία είναι παρενέργειες του ρήγματος κατ’ εμέ.

  3. εργδημεργ
    26/10/2006 στο 21:50

    Καλο κειμενάκι, σα σκληρο (πικρ)αμύγδαλο! Πάει να το σπάσει με τα δόντια ο πάσα εις άνετος, και μένει φαφούτης! 🙂

    Νά ‘σαι καλα!

  4. 26/10/2006 στο 22:16

    @ gregykapogeorge

    @ εργδημεργ

    Ευχαριστώ σας!

    Κάτι χρόνια τώρα γυρνάω σαν την άδικη κατάρα σε site και site, και κάτι μήνες τώρα από blog σε blog, και προσπαθώ να καταλάβω τι θέλει να πει ο κάθε καλλιτέχνης. Και τι καπνό φουμάρει επίσης. Ειδικά στα -ελληνικά- blog χάνει η mother το τεκνό και το παιδί τον father.

    Σκέφτηκα λοιπόν ότι πιθανώς θα μπορούσα να βοηθήσω κάποιους, ώστε να μην χάνουν το χρόνο τους μαζί μου. Ο χρόνος δεν ήταν ποτέ χρήμα για μένα, αλλά για κάποιους μπορεί και να είναι.

    Ανέφερα λοιπόν κάποια στιγμιότυπα της ζωής μου. Ούτως ή άλλως το μεγαλύτερο κομμάτι της μου θυμίζει κάποια μισοξεχασμένη ταινία ενός εκλιπόντος πρωταγωνιστή. Ποτέ δεν έτρεξα προς το μέλλον για να φύγω από το παρόν ή το παρελθόν. Δεν άφησα πίσω μου τρύπιες χωματερές που δεν μπαζώνονται με τίποτα.

    Σαν παλιό θερινό σινεμά, που δεν έγινε πολυκατοικία αλλά πάρκινγκ τροχόσπιτων…

  5. 27/10/2006 στο 12:02

    @ Anonymous

    Έχω πάθει τόσα ρήγματα που αν καθένα από αυτά μου άφηνε και από ένα «κουσούρι» όπως η αναρχία και η αθεΐα, τώρα πια θα ήμουν η -εξ ορισμού- περιφερόμενη φιλοσοφική λίθος [Rolling Philosopher’s Stone]…

    Γιατρέεεεεεε!

    ΥΓ. «Γιατρέ» χάθηκες το τελευταίο δίμηνο…

  6. Ανώνυμος
    06/12/2006 στο 10:28

    κυρ-Χρήστο
    έξω έχει μέρα χαρά θεού, και γω κάθομαι και διαβάζω τις περι εαυτού παρλαπίπες σου. Τέλος πάντων. Αν συνεχίσεις το συγκεκριμένο κείμενο (γερνάω κ.τ.λ)θα μπορούσες να το κάνεις βιβλίο. Διαπιστώνω για μια ακόμα φορά ότι παρόλο που γέρασες εξακολουθείς να γράφεις με κέφι.

  7. 06/12/2006 στο 12:55

    Μπαρμπα-Κώστα

    Εσύ καθόσουν μέσα και διάβαζες τις παρλαπίπες μου. Εγώ την πρωινή βολτίτσα μου την έχω ήδη κάνει. Εσένα σε τρέχουν πάλι;

    Φιλάκια…

    ΥΓ 1. Δεν χρειαζόταν το e-mail σου για να γράψεις σχόλιο. Καρφώθηκες…

    ΥΓ 2. Δεν κανονίζεις να πάμε κάνα βραδάκι να ταΐσουμε τον «χοντρό»;

  8. apolitos
    02/01/2007 στο 01:27

    Λαμπερέ παλιέ γνώριμε απόψε σε συνάντησα ξανά σε μια άλλη στροφή του μονοπατιού και θυμήθηκα πολλά κείμενα και φράσεις από την Ανοιχτή Πόλη της δεκαετίας του ’80. Κι άλλα πολλά θυμήθηκα αλλά επειδή δεν θέλω να μεταπέσω στην νοσταλγία τα άφησα στο ντουλάπι. Δεν γερνάς γιατί χρόνος δεν υπάρχει, απλά περνάς επι- ή α- κίνδυνα την ατραπό. Μακάρι οι καλοί δαίμονες να είναι στο πλευρό σου.

  9. 04/01/2007 στο 15:22

    Αγαπητέ φίλε, η νοσταλγία είναι ένα ευχάριστο άλγος αρκεί να γνωρίζει κάποιος ότι δεν μπορεί ποτέ να πατήσει ξανά στα ίδια χώματα. Ήταν ωραία η εποχή της Ανοιχτής Πόλης, όπως ωραίες ήταν και οι εποχές που προηγήθηκαν και ακολούθησαν. Ωραία είναι και η σημερινή, και ασφαλώς θα την νοσταλγούμε αύριο. Στο ντουλάπι ας αφήσουμε όχι τη νοσταλγία, αλλά τις δυσάρεστες εποχές – γιατί υπήρξαν και τέτοιες.

    Είθε οι καλοί δαίμονες να είναι πάντα στο πλευρό όλων μας!

  10. 14/01/2007 στο 19:14

    Τέλειο!!!
    Ζωή γεμάτη εμπειρία, γνώση και προσφορά.
    Ό,τι καλύτερο!
    Και τώρα ταξίδεψε (…»έχω ταξιδέψει λίγο»…)
    ΄Ακουσέ με, το δικαιούται «Ο Χρήστος» γα να γεράσει όμορφα, όπως όμορφα έζησε.
    (Υ.Γ. Τώρα εγώ….
    Μετά από σένα τί,
    πες μου, ….να γράψω ΤΙ;)
    🙂

  11. 14/01/2007 στο 21:13

    Ενθουσιώδη σε βρίσκω και σε ό,τι με αφορά υπερβολικό. Ποια εμπειρία, ποια γνώση και -κυρίως- ποια προσφορά;

    Ταξιδεύω [λίγο], ευρώ επιτρέποντος… Και τώρα ετοιμάζω ταξίδι, σε καμιά δεκαριά μέρες θα γίνω μπουχός, που λένε και στο χωριό μου.

    Έλα μωρέ! Πάντα περνάει κανείς όμορφα όταν το θέλει. Και δύσκολα όταν δεν το θέλει. Αγώνας χρειάζεται και μία μικρή -ολίγιστη- τρέλα. Τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν.

    ΥΓ. Τι να γράψεις; Ό,τι έγραψαν και οι προηγούμενοι. Με λιγότερα λάθη και λιγότερες μλκς. Όπως κάνουν όλοι – η σχεδόν όλοι…

  12. Ανώνυμος
    05/02/2007 στο 02:06

    Ψάχνοντας για τον Γιώργο Καραμπελιά έπεσα τυχαία πάνω στο site σου και μαλιστα στη σελίδα σου για το CDRSEE IV και μετά για το NEW AGE. Γενικά λίγα πράγματα γνωρίζω για τους Bloggers και μόνο τώρα τελευταία ασχολήθηκα λιγάκι.
    Οι απόψεις περι συνωμοτικού σιωνισμού κτλ μου θυμίζουν με τις αναφορές τους τον αφηγηματικό λόγο? (discourse)κάποιου πολυαγαπημένου μου φίλου, που όμως διστάζω να πάρω πολυ σοβαρά όταν αρχίζει τα καταστροφικά σενάρια περί προδοτικής ηγεσίας κλπ.
    Όχι δεν είμαι από τους αφελείς που εμπιστεύονται τους πολιτικούς ανθρώπους και θεσμούς, απλώς με απωθεί να υιοθετώ μια πάγια αντίληψη για τα hidden agendas που με καθολική ισχύ «ερμηνεύουν» τα πάντα γύρω μας χωρίς περιθώρια για μια υγιή κοινωνικοποίηση.

    Τέλος πάτησα το tag ΓΕΡΝΑΩ ΑΚΙΝΔΥΝΑ κι εκει που ετοιμαζόμουν να σου στείλω email να σε ρωτήσω ποιος είσαι (τι ερώτηση!) πήρα απάντηση σε όλα μου τα ερωτήματα. Και στο εάν εργάζεσαι. Πάντα αναρωτιόμουν πως γίνεται να γράφει κανείς τόσα πολλά (και κυρίως να βρίσκει και να γράφει) όταν δεν είναι η συγγραφή και η έρευνα full-time job. Τώρα ξέρω.

    Μου αρέσει πάντως η γραφή σου. Ευτυχώς που έχεις την πολυτέλεια να κάνεις την έρευνα και αποδελτίωση που τουλάχιστον εγώ δεν έχω το χρόνο να κάνω. Κι αν θες μέσα από το πλαίσιο που εσύ στήνεις, εγώ μπορώ καλύτερα να βρώ τον αντίλογο. Είτε μαζί, είτε απέναντι πάλι μαζί είμαστε. Θα σε διαβάζω συχνά φίλε. Όσο για την ηλικία…ελπίζω να φροντίζεις το σώμα σου με τον καλύτερο τρόπο, γιατί στο πνεύμα μια χαρά τα πας.

  13. 05/02/2007 στο 19:41

    Γειά σου! Είσαι χημικός (1) και ασχολείσαι με το Linux (2). Μπορεί να είσαι 48, αλλά είσαι φίλος. I come in peace. Στο Δ.Σ. του HELLUG είμαστε αυτή τη στιγμή 3 χημικοί. Σε λίγες βδομάδες έχουμε εκλογές. Σε προσκαλώ να έρθεις στη Γ.Σ. (πληροφορίες στο site μας).

    Μπορείς αν θέλεις να επισκεφτείς και το δικό μου blog, προσπαθώ να το εμπλουτίζω με θέματα χημείας που και που. Χάρηκα που βρήκα τη σελίδα σου.

  14. 05/02/2007 στο 19:43

    Συγγνώμη για το λάθος: HELLUG

  15. 05/02/2007 στο 19:44

    Τώρα σωστό link: HELLUG. Συγγνώμη.

  16. 27/02/2008 στο 03:10

    Μου αρέσει η ανθρωπίλα σου… Και για αυτό –όχι γιατί κι εγώ γεννηθεί το 59 και των άλλων κοινών συμφραζομένων– θέλω από σήμερα να σε έχω χαραγμένο στους συνδέσμους του διπτὐχου των ενοριτών μου!
    Ardalion

  17. 28/02/2008 στο 12:23

    @ ardalion

    🙂

  18. 30/03/2010 στο 18:17

    Για τη ζωη, το σύμπαν κ τα πάντα…

    …κ για τις μέρες που δεν ξέρει κανείς απο που να ξεφύγει!

  19. 31/03/2010 στο 15:05

    @ Θηριήλ

    Θηριήλ;;;!!! 😆 😆

    Αρχάγγελος ποιανού πράγματος είναι τούτος;

    Το κρυφό [;] μήνυμα του βίδεο πάντως δεν το ‘πιασα.

  20. lypon
    21/04/2010 στο 12:04

    Βλέπω πως το παρακολουθείς αυτό το αυτοβιογραφικό, και έτσι σου ξαναγράφω, με το «ξανα» να έλκει την καταγωγή από τα παλιά, από το innernet.gr. Ο Σταύρος είμαι, ο και FatBoy αποκαλούμενος τον καιρό εκείνο.

    Πάντα χαίρομαι όταν διαβάζω κείμενά σου, και περισσότερο χαίρομαι που ξαναζωντάνεψες το «Θεαμαπάτες και Δικτυώματα». Νάσαι πάντα καλά.

  21. 21/04/2010 στο 12:11

    @ lypon

    Καλημέρα Σταύρο! Χαίρομαι που τα ξαναλέμε έστω κι έτσι. [Το ξαναζωντάνεψα, παρότι κουρασθείς και γέρων, αλλά μιας και δεν περιμένω σύνταξη από πουθενά, μάλλον θα με υποστείτε για κάμποσο ακόμα 😉 ]

    Ευχές!

  22. 21/04/2010 στο 21:20

    καλέ μου theamapati ΧΜ, οδηγούμενη απ’την μυθώδη περιέργειά μου έφτασα σ’αυτό το παλαιότερο posting σου αφού πρώτα «μορφώθηκα» από ένα νεώτερο. Μου αρέσεις και θα σε διαβάζω αλλά δεν υπόσχομαι ότι θα σε σχολιάζω πάντα. Είσαι σοφότερος από μένα και δεν θα βρίσκω πάντα τα λόγια να το κάνω.

    Πολύ θα ήθελα να επαναλάβω κι έγω «Γερνάω Ακίνδυνα». Μπορώ να πω ότι άρχισα να γερνάω ακίνδυνα 52 χρόνια πριν αλλά τώρα μάλλον θα κρατήσω μόνο το πρώτο συνθετικό της φράσης.

    Με ζέστανε η περιγραφή σου και μ’ ‘εκανε να σε νοιώθω δικό μου. Καλή νύχτα, φίλε ΧΜ

  23. 21/04/2010 στο 22:17

    @ glykeiapiperoriza

    Γλυκειά μου πιπερόριζα καλωσήρθες. Σοφότερος δεν είμαι από κανέναν, αν βρίσκεις κάτι ενδιαφέρον να το διαβάζεις, δεν χρειάζονται σχόλια – αλλά να προσέχεις [ενίοτε γίνομαι περισσότερο ξυνούλης παρά γλυκοξυνούλης ή πιπεράτος παρά γλυκοπιπεράτος, που θα ‘λεγες κι εσύ].

    Όχι δα! Όλοι μπορούν να γεράσουν ακίνδυνα! Εσύ γιατί ν’ αποτελέσεις εξαίρεση; [Κι αν χρειάζεσαι οδηγίες χρήσης της ζωής μετά τα 50, να τις γράψω 😉 ]

    Καλή σου νύχτα!

  24. 19/05/2010 στο 11:59

    Εγώ σας τα λέω, αλλά εσείς δεν με πιστεύετε 😉

    Η ευτυχία αρχίζει στα 50

    Ας δώσω και περιληπτικά τον δικό μου οδηγό επιβίωσης για μετά τα 50:

    1. Μετά τα 50 κάνετε ό,τι κάνατε όταν είσασταν 20 χρονών. Αν αντέχετε, αν μπορείτε, αν θέλετε.

    2. Η μεγαλύτερη ηδονή μετά τα 50 είναι η εξής: ενώ όταν είσασταν 20 χρονών φτύνατε όλους τους μεγαλύτερους, τώρα μπορείτε να φτύνετε και όλους τους μικρότερους.

    Τι άλλο θέλετε, ωρέ;!

    ΥΓ1. Χτες το βράδυ, ο Απόστολος Δοξιάδης έλεγε σε μια εκπομπή της ΝΕΤ, πως όταν τον είχαν καλέσει να μιλήσει σε κάποιο σχολείο για τον επαγγελματικό προσανατολισμό, τα 13χρονα και τα 14χρονα τον ρωτούσαν για τις… συντάξεις. [Για να μην λέτε ότι το σημείο 2. του οδηγού επιβίωσης είναι τελείως αυθαίρετο. Φτου ρε!]

    ΥΓ2. Η ίδια είδηση και από το Βήμα: Υπάρχουν και ευτυχισμένοι πενηντάρηδες Χα!

  25. ΕΘΝΟΣ_εξαιρετικα
    19/05/2010 στο 13:03

    @ παιδα

    Οχι σε καποιο σχολειο γενικως και αοριστως … σε ενα απο τα πιο ακριβα ειπε και πιο στυλατα.
    Ο δε Καλυβας ελεγε για τα ταξιδια του Σ/Κ στο New York … εκαστος και οι παραστασεις του. Ο Ξυδακης περι αιματος … αν ειχαν και κατι απτο να πουν περαν των παρατηρησεων θαταν καλο αλλα ακομη δεν εχει ελθει η Νεα Μεγαλη Ιδεα , οπου ναναι ερχεται.Να μου το θυμηθεις αυτοι και απο τον θανατο θα βγαλουν μεροκαματο, ή μαλλον απο αυτον βγαζουν μεροκαματο.

  26. 19/05/2010 στο 13:26

    Αυτό με τα πιο ακριβά και τα πιο στυλάτα δεν το ‘πιασα [πηγαινοερχόμουνα στην κουζίνα ψήνοντας κάτι πίτσες – delivery τέλος – μόνον στην πολιτική «χρησιμοποιώ» κάτι delivery boys, αλλά αυτά δεν μπορώ να τα κόψω μόνος μου 😉 ]

    Ο Καλύβας για τι θα μιλούσε; Για τις παραστάσεις του… [Ήθελα να τον καταχερίσω και για κάτι μπούρδες που έγραφε την Κυριακή στην «Καθημερινή», αλλά ευτυχώς βαρέθηκα.]

    Ο Ξυδάκης, μάλλον ο πιο συμπαθής, έχει μια κάποια επαφή με την «κενωνία», πλην όμως με γενικολογίες από τη μια και περιπτωσιολογίες από την άλλη ΔΕΝ… [κι αυτόν ήθελα να τον καταχερίσω γι’ αυτά που έγραφε την Κυριακή (ένθ’ ανωτέρω), αλλά μετά τα 50 προσέχω να είμαι ευτυχισμένος 😉 ]

    Και για τον «συλλογική» [στην εκπομπή] Ύμνο προς την Πενία τι να είπωμεν; Αφού κι ο Ζούλας ενθουσιάστηκε κάποια στιγμή και είπε ότι τι ωραία θα ζήσουμε και πιο φτωχοί και διόρθωσε λέγοντας πως δεν εννοεί την Κατοχή…

    Κι απ’ τη φτώχεια, κι απ’ το θάνατο, κι από όλα θα βγάλουν μεροκάματο. Κι αν δεν το κάνουν αυτοί καλά, θα το κάνουν άλλοι, κι αυτοί θα απολαμβάνουν τη φτώχεια και την ανεργία τους…

  27. ΕΘΝΟΣ_εξαιρετικα
    19/05/2010 στο 16:54

    http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1817863

    οτι λεμε κουβεντιαζοντας … απο μονο του ενα εξαιρετο ποστ

  28. 20/05/2010 στο 12:08

    @ ΕΘΝΟΣ_εξαιρετικα

    Εξαίρετον, τω όντι. Ίσως η ανάλυση που τα λέει όλα. Μερσί. Θα το ποστάρω να μην χαθεί…

  29. 21/06/2016 στο 11:21

    Θα κλείσω τα πενήντα, έζησα τριάντα χρόνια σε μια εποχή αδιάκοπα ταραγμένη, γεμάτη φόβο και ελπίδα, και ήλπιζα ότι κάποτε θα τελείωναν ο φόβος και η ελπίδα.

    Είμαι υποχρεωμένος να παραδεχτώ ότι όλα συνεχίζονται. – G.Hegel, 1819…

    _ _ _ _ _ _ _ _

    Όλα συνεχίζονται x3

  1. 16/03/2010 στο 00:30
  2. 20/05/2010 στο 12:22

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: