Αρχική > Αφασιαλάνδη, Οικολογία, Πλανήτης Γη Α.Ε. > Νερό: το πλασματικό εμπόρευμα

Νερό: το πλασματικό εμπόρευμα

13/05/2010

Κλικ για να δείτε το ντοκυμανταίρ του Γ. Αυγερόπουλου για την αγορά νερού στη Χιλή

Τον περασμένο μήνα έγραψα ένα άρθρο για τα δίδυμα… σωματεία, Παγκόσμια Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο [δημοσιεύεται στο Nexus που κυκλοφορεί]. Ένα από τα βιβλία που ξεφύλλισα για τις ανάγκες συγγραφής του άρθρου ήταν και το βιβλίο του Eric Toussaint, World Bank – A Critical Primer [2008, αγγλική μετάφραση του γαλλικού πρωτότυπου του 2006, Banque Mondiale: Le Coup d’Etat permanent. L’Agenda caché du Consesus de Washington], όπου σε κάποιο σημείο της «Εισαγωγής» [σ. 3] διαβάζουμε ότι σε αρκετές περιπτώσεις η Παγκόσμια Τράπεζα δανείζει μια χώρα μόνον υπό τον όρο ότι έχουν ιδιωτικοποιηθεί οι υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης.

Ο E. Toussaint καταγράφει αρκετά τέτοια περιστατικά στο βιβλίο του, από πολλές χώρες στον πλανήτη. Τώρα, θα με ρωτήσετε «και μας τι μας νοιάζει;» Πριν από δέκα ημέρες έγινε μια συζήτηση σ’ αυτό το ιστολόγιο σχετικά με την εγκατάλειψη των πόλεων και την ίδρυση κοινοτήτων που θα επιχειρήσουν να ξεφύγουν από τον καταναλωτισμό κ.λπ. κ.λπ. [δείτε εδώ, από το σχόλιο # 11 και κάτω].

Σχετικά με το όλο ζήτημα θα καταθέσω απλώς και την εμπειρία ενός χιλιάνου φίλου, με τον οποίο συζητούσα πριν από μερικές μέρες. Ο φίλος κάποια στιγμή, πριν από 2-3 χρόνια, αποφάσισε μαζί με τη σύζυγό του να «μισο-εγκαταλείψουν» το Σαντιάγο, να το εγκαταλείψουν δηλαδή μόνον ως τόπο διαμονής αλλά όχι ως τόπο εργασίας. Επειδή δεν γούσταραν και ιδιαίτερα την πόλη ενώ, αντίθετα, λάτρευαν την εξοχή, αγόρασαν ένα κτήμα καμιά σαρανταριά χιλιόμετρα μακριά από το Σαντιάγο. Έχτισαν ένα μικρό -και φθηνό- ξύλινο σπίτι [κουκλί!] και εγκαταστάθηκαν εκεί. Κάθε πρωί, βέβαια, με το αυτοκίνητο πάνε στο Σαντιάγο για τις δουλειές τους, και επιστρέφουν κάθε απόγευμα.

Απέκτησαν και κάμποσα ζώα που τριγυρνούν ελεύθερα στο κτήμα [άλογα, σκυλιά, γάτες…], αλλά όταν τον ρώτησα αν έφτιαξαν και κάποιον κήπο για ζαρζαβατικά τον άκουσα έκπληκτος να μου απαντά πως «ναι, είχαμε φτιάξει τον πρώτο χρόνο, αλλά μετά σταματήσαμε». Στην ερώτηση «και γιατί σταματήσατε;» τον άκουσα, ξανά έκπληκτος, να μου απαντά «διότι ήταν τα πιο ακριβά ζαρζαβατικά που έχουμε φάει ποτέ!» Και στην επόμενη -αυτονόητη- ερώτησή μου απάντησε: «εξαιτίας της τιμής του νερού»!

Τα κηπευτικά που καλλιεργούσαν στον κήπο τους ήταν πολύ ακριβότερα από αυτά που μπορούσαν να αγοράσουν στο σούπερ μάρκετ, μόνον και μόνον εξαιτίας της υψηλότατης τιμής του νερού.

Χτες το βράδυ, ξαναείδα στη ΝΕΤ το ντοκυμανταίρ του Γιώργου Αυγερόπουλου «Πωλείται Ζωή», σχετικά με την Αγορά νερού στη Χιλή. Το είχα ξαναδεί, αλλά το είχα ξεχάσει. Σε κάποιο σημείο αναφέρεται ότι η τιμή του νερού ανά κυβικό μέτρο κυμαίνεται στη Χιλή, στο Παρίσι, στο Λονδίνο και στην Αθήνα μεταξύ 2,5 και 3 ευρώ. Πρακτικά δηλαδή η τιμή του νερού είναι η ίδια στις τέσσερις χώρες. Μόνον που ο βασικός μισθός είναι, αντίστοιχα, 215, 1400, 1100 και 700 ευρώ [για τους ακριβείς αριθμούς δείτε το ντοκυμανταίρ]. Καταλαβαίνετε γιατί δεν συμφέρει να καλλιεργεί κάποιος στη Χιλή ζαρζαβατικά στον κήπο του…

Και θυμήθηκα και τα όσα έγραφε πριν από 70 ολόκληρα χρόνια ο Καρλ Πολάνυι, πως η γη [και το νερό, φυσικά], η ανθρώπινη εργασία και το χρήμα δεν είναι πραγματικά εμπορεύματα αλλά πλασματικά. Πως δεν είναι εμπορεύματα που παράγονται για να καταναλωθούν. Και τα λοιπά, και τα λοιπά…

Το τι ακριβώς εννοούσε ο Πολάνυι μπορείτε να το καταλάβετε βλέποντας το ντοκυμανταίρ του Αυγερόπουλου [κλικ στην εικόνα για να πάτε στη σχετική ιστοσελίδα του «Εξάντα].

Και μετά μπορείτε να βγάλετε και τα δικά σας συμπεράσματα σχετικά με το τι μπορεί να προσφέρουν και τι όχι διάφορες εναλλακτικές, σε εποχές γενικευμένης ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης.

Advertisements
  1. 14/05/2010 στο 00:31

    «Απορύθμιση» της αγοράς νερού, τηλεφώνου, ρεύματος και άλλων παροχών των ΔΕΚΟ οδηγούν παγκοσμίως σε αύξηση των τιμών.

    Στην Σουηδία το 1995, η σοσιαλιστική κυβέρνηση που διαδέχθηκε την συντηρητική (1991-94) του Carl Bildt (Bilderberg? Oh yes!) έκανε την απορύθμιση που ήθελε ο Κάλε Μπίλντ και που η ίδια είχε ορκιστεί ότι δεν θα κάνει.

    Τώρα με τρεις παρόχους ρεύματος (Vattenfall, e-on, Fortum) το ρεύμα έχει φάει αύξηση πάνω από 100%, συντριπτικά μεγαλύτερη από οποιοδήποτε άλλο αγαθό στην αγορά.

  2. 14/05/2010 στο 11:10

    Αγαπητέ Κάρολε, η «απορρύθμιση» των αγορών δεν χρειάζεται να μπαίνει σε εισαγωγικά. Άσχετο αν οι «γάτες» και τα «παπαγαλάκια» έχουν αποδώσει τον όρο ως «απελευθέρωση» των αγορών ή ως «ελευθερία» των αγορών. Δια τα υπόλοιπα, όου για!!!

    Θυμάμαι επί κυβέρνησης Μητσοτάκη όταν ο κ. Ανδιανόπουλος «απελευθέρωνε» την αγορά καυσίμων, πως η βενζίνη είχε 120 δραχμές. Σήμερα, στο Ελλάντα αν βρεις βενζινούλα με 1,60 ευρώ [545 παλιές δραχμούλες – 450% πάνω] είσαι ευτυχισμένος. Βέβαια, θα αντιτάξουν οι «απελευθερωτές» ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ποσού είναι φόροι. Σωστό κι αυτό. Ας πλήρωναν οι έχοντες τους άμεσους, για να μην πληρώνουμε όλοι τους έμμεσους…

    ΥΓ. Η φετινή σύνοδος του… κλουμπ θα γίνει στη Βαρκελώνη [κοντά εκεί, εν πάση περιπτώσει]. Και στοιχήματα δεχόμεθα δια το ποιοι Έλληνες θα συμμετάσχουν…

  3. KnowDame
    14/05/2010 στο 13:02

    Η Θεσσαλονίκη θα έχει την «ευτυχία» να ζήσει μάλλον πρώτη την περιπέτεια της Cochabamba και αρκετών άλλων πόλεων. Μέχρι τώρα αντιστεκόταν, αλλά με την «φιλάνθρωπη» κηδεμονία του ευαγούς ιδρύματος ΔΝΤ δε βλέπω να τη γλυτώνει για πολύ ακόμα. Εκτός και αν προλάβουμε… Έχει καταντήσει παρηγοριά η ανικανότητα (και) αυτής της κυβέρνησης, όπως πχ. με το να μην έχει διορίσει ακόμα στελέχη σε χιλιάδες οργανισμούς, οπότε κάθε καθυστέρηση στις ιδιωτικοποιήσεις κέρδος είναι.

    Πολύ καλή παρουσίαση με πολλούς συνδέσμους, έχει κάνει και η Αλεπούδα
    http://alepouda.blogspot.com/search/label/%CE%95%CE%A5%CE%91%CE%98

  4. 15/05/2010 στο 11:46

    @ KnowDame

    Το πιο ωραίο όλων είναι το εξής [αντιγράφω από το άρθρο που λέγαμε]:

    Σήμερα, υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες η Παγκόσμια Τράπεζα χορηγεί δάνειο μόνον υπό την προϋπόθεση ότι το σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης μιας χώρας έχει ιδιωτικοποιηθεί. Έτσι οι δημόσιες επιχειρήσεις πωλούνται σε μια κοινοπραξία εταιρειών, στην οποία συμβαίνει να είναι μέτοχος και η International Finance Corporation (IFC). Εγγυητής της όλης επένδυσης είναι η Multilateral Investment Guarantee Agency (MIGA). Όταν οι άνθρωποι που πλήττονται από αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις αντιδρούν κατά της ραγδαίας αύξησης των τιμών και του χαμηλού επιπέδου των παρεχόμενων υπηρεσιών και η κυβέρνηση της χώρας αναγκάζεται να στραφεί εναντίον της κοινοπραξίας, τότε η διένεξη επιλύεται από το International Centre for Settlement of Investment Disputes (ICSID). Αυτά ακριβώς συνέβησαν στο Άλτο της Βολιβίας το 2004-2005.

    Πού είναι το περίεργο; Μα, αν επισκεφθεί, για παράδειγμα, κάποιος τον ιστότοπο του World Bank Group θα ανακαλύψει, μετά μεγίστης εκπλήξεως, ότι σ’ αυτό το group ανήκουν αφενός οι δύο οργανισμοί που συναποτελούν την Παγκόσμια Τράπεζα (η Διεθνής Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης [IBRD] και η Διεθνής Αναπτυξιακή Ένωση [IDA]) και αφετέρου οι τρεις προαναφερθέντες οργανισμοί: IFC, MIGA και ICSID! Ναι! Σωστά καταλάβατε! «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει!»

    Μερσί για το λινκ, ενδιαφέρον πράγματι.

  5. 17/05/2010 στο 12:29

    Έ, και; Πού βρίσκεται το παράξενο;

    Εδω οι τράπεζες και τα λοιπα συναφη επαγγέλματα (ασφαλιστες, χρηματιστήρια, κτλ) πουλάνε …αέρα! Και δη …άϋλον!!!

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: